ไลท์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าก็ค่อยๆหล่นลงมา
“ ลูกพี่ ” ไลก้าผู้ที่เร็วที่สุดก็วิ่งไปรับตัวของไลท์ได้อย่างหวุดหวิด
“ เป็อะไรไหมลูกพี่ ” ไลก้าถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง เพราะตอนนี้ใบหน้าของไลท์ซีดขาวคล้ายกับคนที่ป่วยมานาน
ไลท์ส่ายหน้าและพูดขึ้นว่า “ ขอพักครู่หนึ่งแล้วกันเมื่อกี้ใช้พลังปราณมากเกินไป ”
“ เข้าใจแล้วลูกพี่ ”ไลก้าค่อยๆแบกร่างของไลท์ไปนั่งใต้ต้นไม้ ก่อนที่เดซี่จะวิ่งมารักษาอาการาเ็และฟื้นฟูความเหนื่อยให้กับไลท์
ไม่นานสีหน้าของไลท์ก็ดีขึ้นมาก สีหน้าของไลท์เริ่มกลับมาเป็ปกติ
“ เดซี่เธอไปจัดการกับสัตว์เวทย์ให้หมด ” ไลท์สั่ง
เดซี่ที่เห็นว่าไลท์เป็ปกติแล้วเธอจึงวิ่งกลับไปยังสนามรบต่อ
แม้ว่าราชันออร์คแอลโบลจะตายไปแล้วแต่สัตว์เวทย์ก็ยังคงบุกเมืองอยู่
กองทัพมนุษย์ตอนนี้จะสามารถต้านทานการบุกของสัตว์เวทย์ได้อยู่แต่ตอนนี้กองทัพสัตว์เวทย์ก็ยังเหลือมากกว่าหมื่นตัว
“ ทุกคนรีบหลบไปด้านหลังฉันซะ ” เดซี่ที่วิ่งมาด้านหน้าะโขึ้น
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจที่เดซี่พูดขึ้นแบบนั้น
เดซี่ไม่สนใจคนอื่นอีกต่อไปเธอหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนที่จะลืมตาขึ้นและพูดขึ้นว่า “ กลีบบุปผาคลั่งสังหารไร้ปราณี ”
ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มีกลีบดอกไม้นับไม่ถ้วนที่ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า กลีบดอกไม้ที่มีมากกว่าหลักสิบล้านก็รวมตัวกันและกลายเป็คลื่นกลีบดอกไม้ลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างสวยงาม
เดซี่จะโบกมือเบาๆกลีบดอกไม้เ่าั้ก็พุ่งเข้าไปหากองทัพสัตว์เวทย์
ทุกๆที่ที่คลื่นดอกไม้ผ่านไปเสียงกรีดร้องของสัตว์เวทย์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้กระทั้งสัตว์เวทย์ระดับAก็ยังตายภาพใต้คลื่นดอกไม้ของเดซี่
เพียงแต่จู่ๆกลีบดอกไม้บางส่วนก็หลุดการควบคุมและพุ่งไปยังกองทัพมนุษย์จนกองทัพมนุษย์พากันใรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด
“ ยัยบ้าเธอทำอะไรของเธอ ” ไลก้าะโด้วยความโกรธ
“ ขอโทษๆพอดีฉันยังควบคุมกลีบดอกไม้ไม่สมบูรณ์เลยทำให้มีบางส่วนหลุดจากการควบคุมของฉันไป ” เดซี่ะโกลับด้วยความอายๆ
“ นี้สินะที่หัวหน้าถึงบอกไม่ให้เธอใช้ท่านี้ ” เวโรนิก้าพูด
“ ใช่แล้วพี่สาวเวโรนิก้า ” เดซี่หัวเราะแห้งๆก่อนที่จะใช้สมาธิควบคุมกลีบดอกไม้ต่อ
กองทัพมนุษย์ที่ได้ยินดังนั้นก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมเดซี่ถึงสั่งให้พวกเขาถอยออกมา เกรงว่าถ้าหากพวกเขาไม่ถอยออกมาคงได้มีสภาพเดียวกับสัตว์เวทย์แน่ๆ
“ นี้ก็ปีศาจอีกคน ” ไม่รู้ใครเป็คนพูดแต่คนอื่นๆก็เห็นด้วยทันที
คลื่นดอกไม้สังหารสัตว์เวทย์นับหมื่นจนหมดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที
ซี๊ดดดดด
พวกเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากคลื่นกลีบดอกไม้เหล่านี้หันมาทางพวกเขาละก็ป่านี้พวกเขาคงกลายเป็ศพที่มีรอยแผลเต็มตัวไปแล้ว
“ ความแข็งแกร่งของผู้หญิงคนนั้นมีมากกว่าพวกเราทุกคนรวมกันเสียอีก ” เบเรียลพูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ ดูเหมือนว่าสมาชิกเดธปาร์ตี้จะไม่มีคนปกติสักคนแต่ละคนก็พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่
“ อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับสัตว์ประหลาดแบบนั้นเลยมันจะทำให้รู้สึกเสียใจมากกว่า ” คารินส่ายหน้าพร้อมกับมองไปยังเดซี่ด้วยความชื่นชม
“ จะยังไงก็ช่างพวกเขาก็ยังเป็มนุษย์ถ้าหากพวกเขาเป็เผ่าปีศาจหรือพวกอาชญากรล่ะก็ไม่อยากจะคิดแล้ว ” เอเตียนพูดขึ้น ส่วนคนอื่นๆเองก็เห็นด้วย
ไลก้าที่เห็นว่าเดซี่ใช้ท่านี้ก็กลืนน้ำลาย
“ พี่เวโรนิก้าดูเหมือนว่านี้จะเป็ทักษะที่เดซี่ขอลูกพี่ใช้ใช่ไหม ”ไลก้าถามขึ้น
“ ฉันเองก็ไม่แน่ใจแต่เมื่อดูความรุนแรงของมันแล้วก็คิดว่าจะใช่ละนะ ” เวโรนิก้าพยักหน้า
“ ช่างเถอะคราวหลังฉันจะไม่แข่งกับยัยนั้นแล้ว รอจนกว่าฉันจะได้ทักษะเจ๋งๆจากลูกพี่ก่อนค่อยไปแข่งใหม่ ” ไลก้าถอนหายใจ
“ ไปดูหัวหน้ากันเถอะ ” เวโรนิก้าพูดพร้อมกับเดินไปหาไลท์ ไลก้าก็เดินตามไปด้วย
ทางด้านเดซี่ที่เห็นว่าสัตว์เวทย์ได้ตายไปหมดแล้วเธอจึงยกเลิกทักษะกลีบบุปผาคลั่งสังหารไร้ปราณีทันที
เดซี่หายใจหอบอย่างหนักหน่วงก่อนที่จะทำการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าของตัวเองจนอาการดีขึ้น เธอจึงเดินไปหาไลท์ทันที
“ จัดการหมดแล้วใช่ไหมเดซี่ ” ไลท์ถามขึ้น
“ หมดแล้วอาจารย์ ” เดซี่ตอบ
“ ดีมากตอนนี้เธอยังควบคุมกลีบดอกไม้ยังไม่สมบูรณ์เพราะงั้นต้องรอเธอควบคุมพวกมันทั้งหมดให้ดีก่อนที่จะใช้ในคราวหน้า ” ไลท์พูดขึ้น
“ เข้าใจแล้วอาจารย์ ” เดซี่รับฟังอย่างตั้งใจ
ในขณะที่พวกไลท์กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่เบเรียลและคนอื่นๆก็เดินเข้ามา
“ ฉันเบเรียลในฐานะเ้าเมืองทะเลสาบ ฉันขอขอบคุณคุณไลท์และเดธปาร์ตี้มากที่ช่วยเหลือพวกเาาวเมืองทะเลสาบ ” เบเรียลในฐานะผู้นำกลุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคารพ ถ้าไม่ใช่เพราะไลท์เมืองทะเลสาบคงกลายเป็เมืองที่ล่มสลายไปแล้วและมันจะส่งผลให้เมืองใกล้ๆพากันอพยพหนีอีกด้วย เพราะราชันออร์คแอลโบลเป็ปีศาจที่แข็งแกร่งและยังอยู่ในระดับS
“ ไม่เป็ไรหรอกครับ ” ไลท์ส่ายหน้าเื่แบบนี้ถึงอย่างไงก็ต้องช่วยอย่างสุดความสามารถ
“ ฉันขอเชิญคุณไลท์เป็แขกพิเศษในงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ ”เบเรียลพูดขึ้น
ไลท์ตอบตกลงทันที
หลังจากที่พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งเบเรียลและคนอื่นๆก็พากันขอตัวกลับไปดูแลงานก่อน จึงเหลือเพียงแค่แคสเตอร์และกลุ่มของเขา
“ ท่านไลท์สุดยอดมากเลยครับ ” แคสเตอร์พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“ เหอะ! ลูกพี่ก็ต้องสุดยอดอยู่แล้วสิ ” ไลก้าทักท้วง
แคสเตอร์หัวเราะและเห็นด้วยกับคำพูดของไลก้า
“ ท่านไลท์เื่ในวันนั้นผมต้องขอโทษจริงๆนะครับ ” แคสเตอร์พูดขึ้นก่อนที่สองพี่น้องโกคิและไกคิก็ออกมาพูดขอโทษด้วยเช่นกัน ถ้าหากวันนั้นพวกเขารู้ว่าไลท์เป็นักผจญภัยระดับSพวกเขาจะไม่กล้าแม้แต่ขึ้นเสียงใส่ไลท์แม้แต่คำเดียว
“ ไม่เป็ไรหรอกในเมื่อไม่รู้ก็ย่อมไม่ผิดแต่พวกคุณก็อย่าเอาความหยิ่งยโสไปลงที่ใคร ถ้าหากคนๆนั้นเป็คนอารมณ์ร้อนพวกคุณคงจะถูกอัดหรือไม่ก็ถูกฆ่าไปแล้ว ” ไลท์พูดขึ้น
“ ผมจะจำเอาไว้ครับ ” แคสเตอร์พยักหน้าอย่างจริงจัง เวลานี้เขาเริ่มเข้าใจโลกมากยิ่งขึ้นเพราะอดีตเขาอยู่แต่ในอาณาจักรไวท์บาเบลและนี้คือการออกเดินทางครั้งแรกของเขา มันจึงทำให้เขาเปิดโลกของตัวเองมากยิ่งขึ้น
“ งั้นก็ดี ” ไลท์ยิ้ม
“ ท่านไลท์ถ้าหากท่านไปที่เมืองหลวงไวท์บาเบลล่ะก็ท่านได้โปรดบอกผม ผมจะเป็คนนำทางให้กับท่านเอง ” แคสเตอร์เสนอตัว
“ ตกลง ” ไลท์ตอบรับ
“ นี้ครับเบอร์ติดต่อของผม ” แคสเตอร์ยื่นนามบัตรให้กับไลท์
ไลท์มองดูที่นามบัตรครู่หนึ่งก่อนที่จะเก็บเข้าไปในแหวนมิติ
เมื่อเห็นว่าไลท์เก็บนามบัตรของตัวเองแล้วแคสเตอร์ก็รู้สึกโล่งอก
หลังจากที่แคสเตอร์คุยกับไลท์และเดธปาร์ตี้อยู่สักพักเขาก็ขอตัวกลับไปทำธุระของตัวเองก่อน
“ หัวหน้าแล้วพวกซากศพของสัตว์เวทย์เหล่านี้จะทำอย่างไงดีคะ ” เวโรนิก้าถามขึ้น
ไลท์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะตอบว่า “ แบ่งส่วนของพวกเรามาก็ได้แต่ไม่ต้องเยอะ ส่วนที่เหลือของเรามอบให้กับเมืองทะเลสาบแล้วกันถือว่าเป็การช่วยเหลือพวกเขาไปด้วย ”
“ เข้าใจแล้วหัวหน้า ” เวโรนิก้าในฐานะตัวแทนของเดธปาร์ตี้เธอมักจะเป็คนที่คอยไปคุยเื่งานต่างๆให้กับกลุ่มเสมอ
“ แล้วเป็ไงกันบ้างได้ต่อสู้แบบจริงๆจังๆแบบนี้ ” ไลท์ถาม
“ นับว่าเป็การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ดี ” เดซี่พูดขึ้น
“ ส่วนของฉันก็คิดว่าเป็การต่อสู้ที่เหนื่อยไปหน่อยแต่ก็สนุกดี ” ไลก้าตอบ
“ ฝีมือของฉันพัฒนาขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนนี้อีก ” เวโรนิก้าตอบ
“ ดีแล้วยิ่งมีประสบการณ์ในการต่อสู้มากเท่าไรก็นับว่าเป็เื่ที่ดี ” ไลท์หัวเราะ
หลังจากที่เดซี่ฟื้นฟูพลังเวทย์กลับมาแล้วเธอก็ร่ายเวทย์ฟื้นฟูให้กับไลท์
“ ไปกันเถอะ ” ไลท์ลุกขึ้นยืนและเดินนำคนอื่นๆเข้าไปในเมืองทะเลสาบ
ตอนนี้เมืองทะเลสาบยังเป็เมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่น้อยมากเพราะส่วนมากได้อพยพออกจากเมืองไปเหลือเพียงแค่สามพันคนเท่านั้นที่ยังอยู่และกล้าที่จะสู้กับสัตว์เวทย์
โชคดีที่เ้าของโรงแรมที่ไลท์พักไม่ได้หนีไปด้วยพวกเขาจึงกลับเข้าไปนอนพักในโรงแรม
ตอนเย็นไลท์ก็ถูกปลุกโดยไลก้า จากนั้นเขาจึงอาบน้ำแต่งตัวและสวมเสื้อผ้าที่ดูทางการ
เมื่อไลท์ลงมาแล้วเขาก็พบว่าคนอื่นๆได้นั่งรอเขาอยู่
“ เสร็จกันหมดแล้วหรอเนี้ย ” ไลท์หัวเราะ
“ ท่านไลท์ครับกระผมแม็กแทคเป็คนขับรถม้าที่จะพาท่านและสหายของท่านเข้าไปในที่พักของเ้าเมือง ” แม็กแทคเป็ชายชรารูปร่างผอมสวมชุดพ่อบ้านประจำอนิเมะแฟนตาซีเลย
“ รบกวนด้วยครับ ” ไลท์พูดขึ้นก่อนที่จะเดินตามแม็กแทคไป
เดซี่สวมชุดเดรสสีเขียวอ่อนพร้อมกับแต่งหน้าทำให้ดูน่ารักมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ส่วนเวโรนิก้าเองก็สวมชุดเดรสสีน้ำเงินทำให้ดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ ส่วนทางด้านไลก้าก็แต่งตัวคล้ายๆกับไลท์ที่เป็ชุดสูทสีดำพร้อมกับรองเท้าหนัง
รถม้าจากโรงแรมไปยังที่พักของเ้าเมืองใช้เวลาประมาณสิบห้านาที
เมื่อเข้าใกล้เขตที่พักเ้าเมือง
ไลท์และคนอื่นๆก็เห็นว่าที่พักเ้าเมืองตอนนี้ถูกตกแต่งไปด้วยโคมไฟหลากสีสันดูสวยงาม
ที่พักของเ้าเมืองมีพื้นที่ใหญ่กว่าสิบห้าไร่และมีกำแพงมีเทาล้อมรอบเอาไว้
เวลานี้ที่ลานกว้างของที่พักเ้าเมืองมีคนรับใช้หลายคนพากันยกอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ
งานเลี้ยงเป็แบบยืนกินเพราะฉะนั้นจึงไม่มีโต๊ะสำหรับนั่ง
ทุกๆคนที่อยู่ที่นี้ต่างก็เป็คนที่ออกไปต่อสู้กับสัตว์เวทย์ในตอนเช้าทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็ทหาร จอมเวทย์จากกิลด์ต่างๆและนักผจญภัย
ทันทีที่ทุกๆคนเห็นว่าตัวเอกของงานมาถึงแล้วพวกเขาต่างก็เดินมาตอนรับอย่างตื่นเต้น พร้อมกับส่งเสียงะโไม่ว่าจะเป็ท่านไลท์ ท่านเทพธิดาดอกไม้เดซี่ หอกัสายฟ้าไลก้า จอมหมัดเวโรนิก้า
เวลานี้ทุกๆคนในกลุ่มเดธปาร์ตี้ต่างก็มีฉายาเป็ของตัวเองกันหมด ซึ่งทำให้เดซี่และเวโรนิก้าที่ยังไม่เคยมีฉายาก็รู้สึกตื่นเต้นจนยิ้มออกมา ส่วนไลก้าที่ฉายาของเขาเพิ่มคำว่าัมันทำให้เขารู้สึกว่าฉายาของเขามันเท่ห์ขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก
เมื่อไลท์และคนอื่นๆลงมาจากรถม้า เบเรียลและบุคคลระดับสูงก็ออกมาต้อนรับที่ด้านหน้า
เบเรียลสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูเข้ากับรูปร่างเป็อย่างมากทำให้เธอมีเสน่ห์มากกว่าเวโรนิก้าเสียอีก ยูเทียก็สวมชุดเดรสสีชมพูสดใส ส่วนผู้ชายก็สวมชุดสูทหลากสีสันกันไป
“ ท่านไลท์เชิญทางนี้ ” เบเรียลพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงเล็กน้อยไม่รู้ว่าเป็ผลจากการดื่มแอลกอฮอล์หรือว่าเขินไลท์กันแน่
“ ทุกคนตามสบาย ” ไลท์เป็คนพูดก่อนที่จะเดินตามเบเรียลและคนอื่นๆไป
เบเรียลนำเดธปาร์ตี้ไปยืนบนเวทีพร้อมกับพูดเปิดงาน ก่อนที่เธอจะแนะนำตัวสมาชิกเดธปาร์ตี้กันทีละคน
ไม่นานหลังจากที่เริ่มงานเลี้ยง เสียงดนตรีดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มนักดนตรีหลายสิบคนที่กำลังเล่นเครื่องดนตรีอย่างสุดความสามารถ
ไลท์ยืนพูดคุยกับบุคคลระดับสูงของเมืองไม่ว่าจะเป็เบเรียล เอเตียนหรือหัวหน้ากิลด์จอมเวทย์
เดซี่และเวโรนิก้าต่างถูกจอมเวทย์และนักผจญภัยที่เป็ผู้หญิงล้อมรอบ ส่วนไลก้าก็เดินกินอาหารไปพร้อมกับคุยกับแคสเตอร์ไปด้วย ส่วนคนอื่นๆก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ในาครานี้มีกองทัพฝั่งมนุษย์เสียชีิวิตไปประมาณหนึ่งร้อยคนซึ่งส่วนมากจะเป็ทหารของเมืองที่เสียชีวิต เพราะประชาชนที่เข้าร่วมส่วนมากจะอยู่แนวหลังและค่อยช่วยเหลือแทนที่จะเป็แนวหน้าในการต่อสู้กับสัตว์เวทย์
ไลท์ได้มอบบอกกับเบเรียลว่าเขาจะมอบเงินให้กับครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตไปครอบครัวละหนึ่งล้านจีเซล ซึ่งรวมๆแล้วก็มากกว่าหนึ่งร้อยล้านจีเซล
เมื่อทุกๆคนรู้ข่าวนี้พวกเขาก็ยกย่องไลท์ เบเรียลรู้สึกว่าไลท์เป็ชายหนุ่มที่วางตัวดีมากแม้ว่าเขาจะเป็นักผจญภัยระดับSแต่เขาก็ไม่ได้ถือตัวแต่เขาก็ยังคุยกับทุกๆคนได้
เบเรียลรู้สึกว่าไลท์เป็คนที่น่าสนใจคนหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ได้แสดงด้านเ็ากับไลท์ซึ่งผิดกับผู้ชายคนอื่นๆที่เวลาเธอคุยเธอมักจะแสดงท่าทีเ็าใส่
“ ไลท์ฉันอยากให้คุณเป็แขกพิเศษของเมืองทะเลสาบได้ไหม? ” เบเรียลถามขึ้นด้วยความคาดหวัง
“ แขกพิเศษ?มันคืออะไร ” ไลท์สงสัย
“ แขกพิเศษคือตัวตนพิเศษของแต่ละเมือง เวลาที่ไลท์มาเมืองทะเลสาบสามารถเข้าพบฉันได้ทันทีนอกจากนี้ยังได้รับสิทธิพิเศษอีกเช่นส่วนลดในร้านค้าต่างๆภายในเมือง แต่ถ้าหากเวลาเมืองทะเลสาบมีปัญหาพวกเราขอใช้ชื่อเสียงของไลท์ในการปกป้องเมืองเป็การตอบแทน ” เบเรียลอธิบาย
‘ นี้มันก็เหมือนกับอาณาเขตของแต่ละคนเลยไม่ใช่หรอ? คล้ายกับในเื่วันพีชเลยที่ยืมชื่อเสียงของระดับสูงเพื่อไม่ให้ใครมาก่อเื่ ’ ไลท์ครุ่นคิด
“ เอาอย่างนั้นก็ได้ ” ไลท์ตอบตกลงถึงอย่างไงเขาก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว นอกจากนี้เขาก็จะยังได้ชื่อเสียงอีกด้วย
“ ขอบคุณมากไลท์ ” เบเรียลพูดอย่างตื่นเต้น
“ ด้วยความยินดี ” ไลท์หัวเราะ
เวลาผ่านไปจนกระทั้งเที่ยงคืนงานเลี้ยงจึงเลิกลา
พวกไลท์นั่งรถม้ากลับไปยังโรงแรมเพื่อพักผ่อน
2K
