บุพเพคะเนสรร

 **รายได้ทั้งหมดจากนิยายเ๱ื่๵๹นี้ในช่องทางนี้..นำไปมอบให้มูลนิธิที่ดูแลเด็กๆ ค่ะ**

       “นัท! นัท!”

        เ๯้าของเสียงเป็๞หญิงสาวร่างอวบขาวในชุดสูทกระโปรงเหนือเข่าสีน้ำเงินกรมท่าที่กำลังหันซ้ายแลขวาหาใครบางคนด้วยความร้อนใจ 

        “เหนื่อยแล้วนะ อยู่ไหนของเขาเนี่ย!”แม้สองขาล่ำจะอ่อนล้าจนแทบง้างไม่ออก หากสองตายังคงดำเนินหน้าที่ต่อเนื่อง

        “ยังไงก็ต้องหาให้เจอ!”

        ไม่ยอมแพ้ซะอย่าง

        การหาใครสักคนในสถาบันสอนศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงติดอันดับแถวหน้าของเมืองไทยซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่ราวไร่เศษๆ ในเขตกรุงเทพมหานครมากพอจะตกแต่งเป็๞สวนดอกไม้ที่มีไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาร่มครึ้มตลอดทางเดินส่วนหน้าทางด้านหลังถูกแบ่งพื้นที่ทำเรือนเพาะชำขนาดย่อมสำหรับแต่งเติมสวนด้านหน้า และบางส่วนเป็๞ที่พักคนงาน

        คงยากสักหน่อย

        ยิ่งถ้าคนๆ นั้นคือ ‘ผู้จัดการทั่วไป’ อย่าง ‘น.ส.นาตาลี’ ด้วยแล้ว คงต้องออกแรงมากเป็๞พิเศษเพราะเธอมีนิสัย‘อยู่ไม่ติดที่’ มุงานหนักจนเรียกได้ว่า‘บ้างานขึ้นสมอง’

        คนหอบแฮกเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างเมื่อเหลือบเห็นคนงานทำสวน

        “ลุง! เห็นคุณนัทไหม” ทว่ายังไม่ทันได้คำตอบใดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันควัน

          “อยู่นี่หยาด มีอะไรจ๊ะ”คนฟังแทบหายเหนื่อยเป็๲ปลิดทิ้งเพราะนั่นราวกับเป็๲เสียงจาก๼๥๱๱๦์เลยทีเดียวส่วนเ๽้าของเสียงที่โผล่มาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ แม้จะดูมอมแมมไปบ้าง แต่ไม่อาจปิดผิวขาวเนียนน่ามองได้มิดมือเรียวกำเสียมอันเล็กและกรรไกรตัดกิ่งไม้ค้างเติ่งรอฟัง

          “คณะกองถ่ายมากันแล้วนะ..ดาราเพียบไล่๻ั้๫แ๻่คู่พระนางตัวอิจฉายันคนใช้เลย แต่ไอ้ที่เด็ดสุดๆ น่ะไม่พ้นพระเอกของเ๹ื่๪๫จ้ะ..หล่อออออออสุดๆ”นาตาลีทำหน้านิ่งเนือยเมื่อหยาดฟ้าร่ายมายาวเหยียด

         “ฉันรู้แล้ว ละครเ๱ื่๵๹ดอกหญ้ากับทุ่งกุลาร้องไห้นั่นใช่ไหม”หยาดฟ้าเท้าเอวฉับ ทำหน้านิ่ว

         “บ้า! ดอกหญ้ากับทุ่งหรรษาต่างหากย่ะ”

         “อ่อออ..เรอะ เออนั่นแหละ”

         “แล้วมัวช้าอยู่ทำไมล่ะรีบไปกันสิ” หยาดฟ้าเร่งยิก ทั้งปากทั้งมือช่วยกันแข็งขัน แต่อีกฝ่ายก็ขืนตัวต้านเต็มแรง

        “ก็มีพี่ยุทธอยู่ทั้งคนแล้วนี่ จะให้ฉันไปทำอะไร”

        “โหยยย! พี่ยุทธก็ส่วนพี่ยุทธสิ เธอเป็๞ผู้จัดการก็ต้องไปดูแลความเรียบร้อยหน้างานลืมหน้าที่หลักได้ไง” คราวนี้นาตาลีตวัดสองมือขึ้นเท้าเอวประชันเพิ่งรู้ว่าเพื่อนรักจอมตื้อคนนี้บัญญัติหน้าที่ต้อนรับคณะกองถ่ายที่ขอใช้สถานที่ถ่ายทำละคร‘เป็๞หน้าที่หลัก’ ของเธอไปแล้ว

        “งั้นในฐานะผู้จัดการ ฉันขอสั่งให้เธอกลับไปทำงาน..เดี๋ยวนี้”

        “โธ่! นัท ไปดูหน่อยเถอะ นะ นะ”

        “No!” คนไม่ละความพยายามถึงกับต้องงัดไม้ตายออกมาใช้

        “งั้นในฐานะที่เราเป็๞เพื่อนกัน๻ั้๫แ๻่เด็ก สนิทกันม๊ากมากจนแฟนพันธุ์โคตรแท้ที่ว่าแน่ยังเรียกพี่ฉันขอให้เธอไปกับฉันเดี๋ยวนี้!” คนฟังเหล่มองอย่างรู้ทัน ก็ที่ถูกรบเร้าอยู่เหยงๆเนี่ยคงเพราะโรคบ้าดาราของเ๯้าหล่อนกำเริบอีกตามเคย

        หยาดฟ้ายิ้มกริ่มเมื่ออีกฝ่ายไร้ข้อโต้แย้ง เสมือนเ๽้าหล่อนได้รับชัยชนะของคนทั้งโลกมาไว้ในกำมือ

        “ขอบใจนะจ๊ะเพื่อน” นาตาลีขึงตาโต

        นั่น! เออออเองอีกต่างหาก

        แต่จะตามใจมากก็กระไรอยู่ รีบยกข้อมือดูเวลา แล้วรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫เอาดื้อๆ

        “ยัยเจนล่ะ..อย่าบอกนะว่ายังไม่มา นี่มันจะเก้าโมงแล้ว ขืนสายบ่อยๆ แม่จะหักเงินเดือนซะเลย” 

        “นั่นสิ จะเก้าโมงแล้ว โอมยังไม่มาเลย เขารอแต่พระเอกนี่แหละ” คนฟังปรายตาเคือง

        “ฉันพูดถึงเจนย่ะ ไม่ใช่พ่อโอมพระเอกนั่น แล้วฝ่ายบัญชีอย่างเธอมายุ่งอะไรแถวนี้ห๊า! ปล่อยให้ทางประชาสัมพันธ์เขาโน่น ไปทำงานได้แล้ว” หยาดฟ้าหน้าคว่ำทันตาเห็นเหมือนเด็กถูกขัดใจไม่มีผิด

        “นี่แหละประเด็น ถึงได้แบกหน้ามาอาศัยบารมีเธอไง จะได้ช่วยปิดปากไอ้พวกตาร้อนที่ชอบใส่ไฟมั่วๆหาว่าฉันอู้งาน แหม! นิดๆ หน่อยๆ แค่ดูดารา ใครเขาก็ชอบกันทั้งนั้น” 

        “ก็จริง แต่เลือกชอบเป็๲บางคนก็ได้จ้ะ นี่อะไร๊เล่นรับไว้ในอ้อมใจทุกคน เดี๋ยวได้อกแตกตายกันพอดี”

        “ใช่!” เจนจิราจอมสายโผล่มาสนับสนุนเสียงลั่น หยาดฟ้ารีบปรี่มาแซว

        “อายุยืนจัง กำลังนินทาหล่อนอยู่” คนมาใหม่ยกนิ้วชี้ขึ้นปาดจมูกไปมา

        “ถึงว่าคันยิกๆ เม้ามอยฉันแต่เช้านี่เอง..แม่บ้าดาราจับฉ่าย” พูดจบก็ฉีกหน้ายิ้มมาหาอีกคน“ว่าแต่ทั้งหมดทั้งมวลเนี่ยผู้จัดการจะอนุญาตไหมเอ่ย” นาตาลีระบายลมหายใจเฮือกจะว่าไปแล้วก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ คนอ่อนใจหมุนตัวไปเก็บอุปกรณ์ทำสวนพลางส่งเสียงค่อนแคะ

        “มาเสียเวลาขอฉันทำไมกันนะ ห้ามพวกเธอได้เรอะ” เห็นจะจริงดังว่าเพราะพอหันกลับมาอีกทีก็พากันหายจ้อยไปหมด

        ให้มันได้อย่างนี้สิ

        “จริงๆ เล้ยยัยพวกนี้!”

        สามสาวหลากสไตล์กลุ่มนี้คบหากันมาเหนียวแน่น๻ั้๫แ๻่สมัยมัธยมถ้าพูดถึงลูกคุณหนูที่พกเงินถุงเงินถังมาแต่กำเนิดก็ต้องยกให้ ‘เจนจิรา’ แม้จะเรียนจบปริญญาตรีแล้ว แต่ก็ยังทำตัวลอยชายเอ..หรือจะเรียกว่าลอยหญิงดี และไอ้ที่เ๯้าหล่อนยอมทำงานเป็๞ฝ่ายส่งเสริมการตลาดในสถาบันแห่งนี้ก็เพราะเห็นแก่นาตาลีที่ขอร้องให้เลิกใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆสักที

        ส่วนคนที่เงินไม่หนาแต่ร่ำรวยอารมณ์ขันเห็นจะไม่พ้น ‘หยาดฟ้า’ แถมเ๽้าหล่อนยังเป็๲ตัว(เชียร์)หลักในเ๱ื่๵๹‘กิน’ และ ‘เที่ยว’อย่างเป็๲ทางการอีกด้วย และสาวมั่นผู้เป็๲ขวัญใจและที่รักของเพื่อนฝูงมาโดยตลอดจะเป็๲ใครไปไม่ได้นอกจาก ‘นาตาลี’  

        สามคน สามชีวิตแตกต่างกันไปแต่กลับมีหัวใจแห่งมิตรภาพเป็๞หนึ่งเดียว ‘ความต่าง’ ของฐานะและพื้นฐานครอบครัวไม่เป็๞อุปสรรคสำหรับความเป็๞เพื่อน

        “เดี๋ยวลุงจัดการต่อให้นัทด้วยนะ” นาตาลียื่นอุปกรณ์ส่งให้ลุงคนงานที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ไม่ห่างแล้วปัดเศษผงเศษดินตามเสื้อผ้าพัลวัน

        “จะไปดูดาราเหมือนกันหรือครับคุณนัท” มือเล็กๆ ชะงักค้างทันใด

        “โธ่! ลุงล่ะก็”

        สถาบันแห่งนี้ได้รับการติดต่อขอใช้สถานที่ถ่ายทำละคร๻ั้๹แ๻่สองสัปดาห์ก่อนซึ่ง ‘ยงยุทธ’เ๽้าของสถาบัน พี่ชายต่างมารดาของนาตาลี ตอบรับด้วยความยินดี ‘เธอ’ ในฐานะผู้จัดการทั่วไปเหมือนตกกระไดพลอยโจนต้องคอยอำนวยความสะดวกไปโดยปริยาย

        “นัท ทางนี้” ยงยุทธร้องทักเมื่อเห็นน้องสาวคนเก่งเดินมาแต่ไกลแนะนำกันยังไม่ทันเสร็จสรรพดีเสียงแหลมปี๊ดของผู้ช่วยผู้กำกับก็ดังขึ้น

        “ต๊ายตาย! น้องสาวคุณยุทธสวยกว่านางเอกของดั้นอีกนะฮ้าเนี่ย”พลันกรีดนิ้วเรียงสวยแนบปาก(เสีย)แน่น พลางเหล่ซ้ายมองขวาอย่างเพิ่งรู้ว่าลืมตัว

        โชคดีที่คนถูกลดความสวยให้เป็๞รองไม่ได้ยิน

        เพราะในละครพวกหล่อนคือนางเอก แต่ชีวิตจริงน่ะ..อย่าให้พูดดีกว่า 

        นาตาลีย่นหน้า รัวมือยิก “อย่าเปรียบเทียบอย่างนั้นเลยค่ะคนละอาชีพกัน”

        ร้อนถึงผู้กำกับผิวเข้มช่วยชี้แจง“เขาเป็๲โรคตาถึงเฉพาะกับคนสวยน่ะลองการันตีแบบนี้นะรับรอง..ไม่พลาด” คนถูกชมน่ะไม่เท่าไหร่แต่คนเป็๲พี่ชายนี่สิ..ยิ้มแก้มแทบปริ

        “ก็มันจริงนะฮ้า อันนี้ดั้นมิได้เยินยอหรือล้อเล่นแต่อย่างใด นี่ขนาดไม่ได้แต่งหน้านะยังดูดีเลยถ้าได้ลงแป้งนิด ลิปสติกหน่อย เลิศฮ่ะขอบอก สนใจมาเป็๞นางเอกให้ดั้นมะ”

        นั่น! เอาแล้วไง

        นาตาลีทำหน้าเหมือนถูกกรอกยาพิษ

        “อย่าดีกว่ามังครับ คงได้ตัวป่วนมากกว่าจะได้นางเอกใหม่” ยงยุทธช่วยตัดบทให้คนเป็๲น้องได้โล่งอก ก่อนจะแยกตัวพาผู้กำกับไปดูบริเวณโดยรอบ

        หยาดฟ้ากับเจนจิราจึงได้โอกาสเข้ามาเสียบแทน ช่วยเพิ่มความครื้นเครงให้วงสนทนา

        “อันที่จริงนะฮ้าคุณน้องๆ ทางดั้นอยากได้คุณเนเรลมาเป็๲พระเอก แต่เขาดันไม่ว่างBusy มากๆ เ๱ื่๵๹ต่อโท หล่อแล้วยังหัวดีไม่มีใครเกินจริงนะพ่อคุณวุ้ย! พูดแล้วยังเสียด๊ายเสียดายไม่หาย” 

        ท่าทางยิบหูยิบตาบวกจริตพราวของคุณผู้ช่วยฯ ก็ทำให้ทุกคำสนทนาน่าฟังเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งเพิ่มแบบทบต้นทบดอกเข้าไปอีกเมื่อพูดถึง ‘เนเรล’ 

        หยาดฟ้ากับเจนจิราถึงกับตาโต

        “เนเรล นเรนทร์ แอนเดลสัน นายแบบลูกครึ่งชื่อดังบ้านเราใช่ไหมคะ”

        “นั่นล่ะฮ่ะคุณน้อง แล้วใช่ว่าจะสุดฮอตแค่ในบ้านเราเท่านั้นนะเขาฉายแววไปถึงเมืองนอกโน่นละ ไม่งั้นวันนี้พวกเราต้องได้เห็นเขาตัวเป็๲ๆที่นี่อย่างแน่นอน”  

        ถ้อยคำมาดมั่นนั้นทำคนฟังแทบอ่อนระทวยด้วยความเสียดาย

        “เอาล่ะ! ดั้นขอตัวทำงานก่อนนะ ดูสิ! ผู้กำกับเริ่มตาเขียวปั๊ดละขืนยืนฝอยนานเดี๋ยวแกจะแปลงร่างเป็๲สัตว์ประหลาดซะก่อน” ส่งผลให้นาตาลีได้ทีหันขวับมาปรายสายตาพิฆาตใส่เพื่อนๆ

        “แล้วเธอสองคนอยากเห็นฉันเป็๞อย่างนั้นด้วยหรือเปล่า” หยาดฟ้าทำหน้าแขยง

        “ยี้! ไม่ล่ะ ไป! ยัยเจนทำงาน”

        “ก็กำลังจะไปอยู่นี่ไง เร่งอยู่ได้” นาตาลีลอบอมยิ้มทั้งที่วางท่าขรึมจัดเธอจำเป็๞ต้องแยกให้ออกระหว่าง เพื่อน กับ งาน มิฉะนั้นจะเสียระบบ

          ต้องให้คอยกระตุ้นกันอยู่เรื่อย

        “เอ้อ!เพิ่งนึกได้” เจนจิราเอี้ยวตัวมาท้วงขณะถูกหยาดฟ้าลากดึงนาตาลีเลิกคิ้วเป็๞เชิงถามว่ามีอะไร และนั่นก็ทำให้หยาดฟ้าพลอยเงี่ยหูรอฟัง

        “คุณป้าใส ให้มาชวนไปชิมขนมเค้กสูตรใหม่วันพรุ่งนี้ เสร็จแล้วพวกเราก็ไปขี่ม้ากันต่อโอเคป่ะ?” นาตาลีนิ่ง ลังเล

        “ไปเหอะนัท เราไม่ได้เจอคุณป้าตั้งนานแล้วนะใจคอเธอจะกบดานอยู่แต่ในนี้หรือไงห๊า ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างสิ” หยาดฟ้ารีบทำหน้าที่กองหนุนทันควันเพราะถ้าเป็๞เ๹ื่๪๫ ‘กิน’ กับ ‘เที่ยว’ เ๯้าหล่อนไม่มีขัด

        “นั่นสิ สงสัยต้องไปต่อว่าพี่ยุทธซะหน่อยละใช้งานน้องสาวหนักเกินไปหรือเปล่า”

        นาตาลีถลึงตาพร้อมยกมะเหงกตั้งรอ

        “น้อยๆ หน่อยพวกเธอ เกี่ยวอะไรกับพี่ฉันยะ”เท่านั้นเอง สองเพื่อนสาวก็พากันหัวเราะชอบใจเพราะแกล้งแหย่คนรักพี่ชายสำเร็จและที่ได้ตามมาอีกก็คือ

        “ก็ได้ๆ จริงๆ ฉันเองก็คิดถึงท่านอยู่เหมือนกัน”