บทที่ 17 ยอมทำผิดตลอดชีวิต
ฉือฮวนเพิ่งตอบตกลง เธอก็เห็นคนจำนวนมากสวมเครื่องแบบเทศกิจสีน้ำเงินที่หัวมุมถนนเดินมาทันที
หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา หน้าถอดสีในพริบตา!
"เร็วเข้า!"
"ไม่ทันแล้ว พวกเทศกิจกำลังมา!"
เธอไม่มีเวลาอธิบายให้สืออวี่ไป๋ฟังด้วยซ้ำ มือก็คว้าสืออวี่ไป๋ อุ้มเด็กชายไว้ในอ้อมแขน แล้วขี่รถสามล้อหนีไป
สืออวี่ไป๋ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าฉือฮวนวางแผนจะรับผิดชอบเอง
คลื่นปั่นป่วนก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขาทันที
มีบางสิ่งที่ร้อนแรงกำลังจุดประกายในหัวใจของเขาทีละนิด
พอชายหนุ่มคิดจะไล่ตามไป ฉือฮวนก็หายตัวไปในตรอกเล็ก ๆ แล้ว ทันใดนั้นสายตาก็สบเข้ากับหวังชุ่ยผิงที่กำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
ั์ตาของหวังชุ่ยผิงกังวล แต่เมื่อเหลือบมองเทศกิจที่เข้ามาใกล้ แววมุ่งร้ายก็ฉายชัดออกมาจากดวงตา
เนื่องจากไม่สามารถจับกุมผู้ต้องหาพร้อมของกลางได้ การแจ้งความสืออวี่ไป๋จึงถือเป็โอกาสที่ชายหนุ่มจะถูกเทศกิจจับ!
เธอรีบก้าวมาคว้าข้อมือของสืออวี่ไป๋ไว้แน่น
"ฉัน้ารายงานว่าคุณลักลอบขายเสื้อผ้าในตลาดกลางคืน"
"ไม่เพียงเท่านั้น คุณยังขายของในราคาสูง ซึ่งผิดกับมาตรฐานราคาตลาดทั่วไปด้วย!"
สืออวี่ไป๋กอดสือเยี่ยน สายตาของเขาค่อย ๆ ลดระดับลงมองมือของหวังชุ่ยผิงที่จับแขนตนอยู่
การจ้องมองนั้นไม่เร็วหรือช้าเกินไป เพียงเพ่งสายตา รัศมีความสุขุมและการข่มขู่ก็ทำให้หวังชุ่ยผิงทนไม่ไหวจนต้องถอยกลับไป
ความรู้สึกถึงวิกฤตพลันบีบคั้นหัวใจของเธอ เตือนว่าการปล่อยวางเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้
แต่เมื่อคิดถึงเงินยี่สิบหยวน ความกล้าที่ลดระดับลงก็กลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมกับพูดอย่างแข็งกร้าว "มองอะไร ฉันพูดผิดตรงไหน?"
สืออวี่ไป๋ยิ้ม "แจ้งความสิ"
“แต่มีหลักฐานพิสูจน์ความผิดไหมล่ะ?”
ชายหนุ่มจ้องเขม็งมองเธออย่างเรียบนิ่ง ยามค่ำคืนทำให้ดวงตาคู่นั้นยิ่งลุกโชนราวเปลวไฟ
หวังชุ่ยผิงใมากจนกลืนน้ำลายลงคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ทำไมจะพิสูจน์ไม่ได้ ฉันนี่แหละพยานบุคคล!”
เนื่องจากเฉินเหยา พวกเธอจึงมักจะไปเมียงมองสืออวี่ไป๋ที่ตลาดกลางคืนอยู่บ่อยครั้ง หลังจากสังเกตมานาน หวังชุ่ยผิงจึงคิดว่าตนรู้จักสืออวี่ไป๋เป็อย่างดี
ผู้ชายคนนี้ทั้งจืดชืดและสงวนท่าที น่าจะกลั่นแกล้งได้ง่าย
“ใครส่งคุณมา เงินเท่าไรที่ซื้อคุณได้”
สืออวี่ไป๋ถาม
หวังชุ่ยผิงไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดจี้จุดสำคัญ ทันใดนั้นใบหน้าก็ร้อนผ่าว “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเื่อะไร...แค่ก!”
ลมหายใจเธอติดขัด หวังชุ่ยผิงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าชายขี้ขลาดตรงหน้าจะกล้าลงมือฆ่าเธอ!
เขากล้าดียังไง!
ในไม่ช้าเธอก็พูดไม่ออก ทว่าสืออวี่ไป๋ไม่เพียงคว้าคอของเธอไว้เท่านั้น ยังอุ้มเด็กด้วยมือข้างเดียวขณะผลักเธอเข้าไปในตรอก
ใบหน้าของหวังชุ่ยผิงเปลี่ยนเป็สีแดง ดวงตาถลน เล็บของเธอข่วนไปที่ฝ่ามือใหญ่ของสืออวี่ไป๋ไม่หยุด
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มที่ดูอืดอาดตรงหน้าเธอถึงะเิกำลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาในทันใด ทั้ง ๆ ที่เขามีเด็กอยู่ในอ้อมแขน!
เมื่อปอดกำลังจะะเิ ชายคนนั้นถึงกับใช้มือข้างเดียวกระชับตัวเด็กให้ซบกับไหล่
“เยี่ยนเยี่ยน พ่อสอนบทเรียนให้คนเลว นี่เป็ตัวอย่างที่ไม่ดี อย่าดูเลย”
เด็กน้อยส่งเสียง 'อืม' อย่างสับสน
น้ำตาแห่งความเสียใจของหวังชุ่ยผิงไหลออกมาไม่หยุด
เทียบกับเงินยี่สิบหยวน ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีถมไปแล้ว!
เมื่อเสียงของเทศกิจดังขึ้นที่ถนน หวังชุ่ยผิงรู้สึกเหมือนเห็นโอกาสครั้งสุดท้าย จึงดิ้นรนหาทางรอด
แต่ทั้งหมดนี้ถูกกำจัดโดยพละกำลังของสืออวี่ไป๋
จนกระทั่งเทศกิจเดินผ่านไป เสียงเ็าของสืออวี่ไป๋ก็ดังก้องอยู่ในหูเธอ "บอกฉันว่าใครจ้างเธอมา หรือไม่อย่างนั้น..."
คำพูดที่ละไว้ของสืออวี่ไป๋ทำให้หวังชุ่ยผิงสั่นสะท้านด้วยความใกลัว เธอบอกความจริง และทรยศต่อเฉิงจื่อเฉียนทันที
…
การขี่รถสามล้อหนีอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทางทำให้ฉือฮวนใช้พลังงานไปเกือบหมด
ความรู้สึกเร่งร้อนนั้นเปรียบเสมือนด้ายเส้นเล็กที่ผูกติดอยู่กับหัวใจของเธอ ซึ่งหดตัวและแน่นตึงขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
หญิงสาวเพิ่งได้พักหายใจเมื่อมาถึงซอยบ้านอาเฉิน ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากตรอกทึบ
บุคคลนั้นกางแขนออกขวางทางของเธอ
น้ำเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น “สืออวี่ไป๋ นายจบเห่แล้ว วันนี้ฉันจะทำให้นายต้องเข้าคุก”
"เมื่อนายโดนจับเข้าคุก ฉือฮวนจะเป็ของฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะเล่นสนุกอะไรก็ได้ที่ฉัน้า..."
เพียะ!
การตบเสียงดังขัดขวางความคิดของเฉิงจื่อเฉียน
ฉือฮวนร่างสั่นเทาด้วยความโกรธ ตอนที่เหลือบเห็นเฉิงจื่อเฉียนในตลาดกลางคืน เธอก็คาดเดาได้คร่าว ๆ ในใจ
คำพูดของเฉิงจื่อเฉียนตอนนี้ยิ่งยืนยันการคาดเดาของเธออย่างสมบูรณ์!
ที่แท้ก็เป็เื่จริง จดหมายฉบับนั้นในชาติก่อนของเธอคงหล่นลงน้ำไป การแจ้งข่าวเื่สืออวี่ไป๋จึงไม่สำเร็จ
และตัวการที่ทำให้สืออวี่ไป๋ถูกจำคุกก็คือเฉิงจื่อเฉียน
คนคนนี้เหลี่ยมจัดทีเดียว ชาติที่แล้วเธอคิดว่าเขารักเธอสุดหัวใจ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะวางแผนฉวยผลประโยชน์!
“เฉิงจื่อเฉียน แกมันน่ารังเกียจและไร้ยางอาย!”
เฉิงจื่อเฉียนเริ่มโกรธและกำลังจะโต้กลับเมื่อได้ยินคำด่าทอของฉือฮวนที่กำลังโกรธ
ชายหนุ่มทั้งประหลาดใจ ใ และความปีติยินดีที่ตามมาก็เติมเต็มหัวใจของเขา
“ทำไมถึงเป็คุณ ฮวนฮวน ทำไมไม่เป็สืออวี่ไป๋?”
“เป็ฉันหรือเป็สืออวี่ไป๋แล้วมันทำไม?”
ฉือฮวนขยับเข้าใกล้ ดวงตาของเธอฉายแววเกลียดชัง “ฉันบอกคุณชัดเจนแล้ว เฉิงจื่อเฉียน ว่าฉันจะไม่แต่งงานกับคุณในชั่วชีวิตนี้ คุณเลยโกรธแค้นและเตรียมตัวลอบแทงข้างหลังฉันกับสืออวี่ไป๋อย่างนั้นเหรอ?"
ตอนนี้ฉือฮวนกำลังมุ่งความสนใจไปที่เสื้อผ้าบนรถสามล้อ เมื่อก่อนเสื้อผ้าเหล่านี้เป็ความหวังของครอบครัวเธอ แต่ตอนนี้พวกมันกลับเป็ดั่งเผือกร้อน เธอแค่อยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้โดยเร็ว
แล้วเฉิงจื่อเฉียนก็โผล่มาขัดขวางโดยไม่คาดคิด!
หญิงสาวกลอกตาอย่างเ้าเล่ห์ แสร้งทำเป็ผิดหวัง ส่ายหัวอย่างเศร้าสร้อยแล้วพูดว่า "ฉันรู้จักคุณมาหลายปีแล้ว จึงคิดว่าคุณเป็คนตรงไปตรงมาและใจดี ไม่คิดเลยว่าคุณจะน่ารังเกียจอย่างนี้!"
“คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก!”
น้ำเสียงที่สิ้นหวังนี้จุดประกายความหวังของเฉิงจื่อเฉียนอย่างสมบูรณ์ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วหมายจะจับไหล่ฉือฮวน
ขณะที่เขาเข้าใกล้ กลิ่นกายอันคุ้นเคยและสกปรกก็คลุ้งไปทั่วจมูก จนฉือฮวนเกือบจะอาเจียนออกมา
เธอก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "อย่ามาที่นี่อีก คุณเป็คนเลวทราม ดังนั้นอย่าติดต่อกันอีก ถึงคนแซ่ฉือจะไม่สามารถทำอะไรคนเลวอย่างคุณได้ แต่ก็ยังซ่อนตัวจากคุณได้!”
พูดจบฉือฮวนก็หันหลังกลับและขี่รถสามล้อจากไป
เนื่องจากเฉิงจื่อเฉียนอยู่ที่นี่ เธอจึงไม่สามารถกลับไปบ้านอาเฉินได้ หญิงสาววางแผนจะขี่วนไปรอบ ๆ ตรอกสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าเทศกิจกับเฉิงจื่อเฉียนไม่อยู่แล้วจึงค่อยส่งของกลับ
“ซ่อนตัวอะไรกัน?”
เฉิงจื่อเฉียนตามทันและกล่าวอยู่ข้างหลังเธอไม่หยุดว่า "ฮวนฮวน ผมแค่อยากอยู่กับคุณ นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมผมถึงเสียสติและเกิดความคิดโง่ ๆ ขึ้นมา"
“ผมทำอะไรผิดไป การหลงรักคุณคือความผิดเหรอ?”
“ถ้าการตกหลุมรักคุณเป็สิ่งที่ผิด งั้นผมก็ยอมทำผิดแบบนี้ไปตลอดชีวิต!”
เฉิงจื่อเฉียนวิ่งตามทันและคว้ารถสามล้อได้อย่างรวดเร็ว!
หัวใจของฉือฮวนเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากอก เธอกังวลมากจนแทบหายใจไม่ออก
เพราะจู่ ๆ เธอก็มองเห็นเงาเ้าหน้าที่เทศกิจที่ท้ายซอย!
3K
