กลางดึก...
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง แต่ครั้งนี้ตึกหอในกลับเงียบมากกว่าเดิม อาจเป็เพราะนักศึกษาส่วนใหญ่เลือกที่จะกลับบ้านกันจนหมด เหลือเพียงนักกีฬาหนุ่มรูมเมทสองคนที่พึ่งจะโต้เถียงกันมาได้ไม่นาน กล้านอนเอามือก่ายหน้าผาก สมองของเขายังคงทำงาน รวมถึงลำด้านล่างที่แข็งขืนไม่ยอมหดเช่นกัน
คำพูดของเพื่อนร่วมห้องมันจี้ใจดำจนเขาลืมแฟนเก่าไปไม่ได้!
“ไอ้เจมส์”
“….”
“ไอ้เจมส์...”
“….”
“กูรู้ว่ามึงยังไม่นอน”
“มึงหุบปากดิ”
เมื่อได้ยินเสียงเข้มจากด้านล่าง มันก็ทำให้คนเมาเริ่มยิ้มออก กล้าค่อยๆโผล่หัวลงมามองใบหน้าลูกครึ่งที่กำลังพยายามข่มตาหลับด้วยความเคร่งเครียด แอลกอฮอล์ในร่างบวกกับการถูกบอกเลิกมันทำให้สมองคิดอะไรแผลงๆบางอย่าง อยู่ๆความอยากรู้อยากลองก็ทำให้กล้าตัดสินใจถามเื่แปลกๆออกไป
“กับผู้ชาย...มันดีกว่ามั้ยวะ”
“ถ้ามึงไม่หุบปากกูจะขึ้นไปชกหน้ามึงจริงๆด้วย”
“ไอ้เจมส์....กูถามจริงๆ”
หนุ่มลูกครึ่งลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องมองลงมาจากเตียงชั้นบน แววตาจริงจังที่ส่งมาทำให้เจมส์ไม่สบถคำด่าออกไป ชายหนุ่มเลือกที่จะนอนอยู่นิ่งๆ จากนั้นเสียงลมหายใจของคน้าก็รุนแรงมากกว่าเดิม
“บางครั้ง...กูก็มีคิดๆว่าอยากลองอยู่เหมือนกันนะ”
“บอกกูทำไม”
“กู…แค่ไม่รู้...ว่ากู...จะไปลองกับใคร”
“แล้วยังไง”
“มึง….ช่วยกูลองหน่อยได้ปะ”
คนที่นอนอยู่ชั้นล่างกระตุกคิ้วด้วยความคิด ตอนนี้เจมส์ก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาพูดจริงหรือพูดเล่น นิสัยของไอ้กล้าก็เหมือนชายหนุ่มกวนตีนทั่วๆไป แต่ถ้าไม่โต้ตอบกลับไปก็คงไม่ได้นอนกันทั้งสองคน เจมส์ดันผ้าห่มเน่าๆออกจากเอว ก่อนจะเริ่มหันไปสบตาให้รู้แล้วรู้รอด
“มึงเงี่ยนหรอ”
“…เฮ้ย…ไม่ใช่อย่างนั้น”
“แล้วมันยังไง”
“กู....…ก็เงี่ยนนั่นแหละ”
“มีมือก็ชักเอา”
“มันเหมือนกันที่ไหนวะ”
กล้ายังคงดื้อรั้น และเขาก็ไม่ได้พูดปากเปล่า ลำเอ็นที่กระตุกแน่นมันแข็งจนปวดร้าวไปหมด อากาศหนาวๆใน่ปีใหญ่กับมือที่สาวขึ้นสาวลง แค่คิด...ก็เศร้าใจจะขาด
“กูรู้ว่ามึงชอบผู้ชาย...ไอ้เจมส์”
“กูชอบผู้ชาย ไม่ใช่ว่ากูจะชอบผู้ชายทุกคน”
“เออน่า กูรู้ แต่ครั้งนี้มึงช่วยหลับหูหลับตาให้กูสักครั้งได้มั้ยล่ะ”
“มึงจะเอาให้ได้เลยใช่มั้ย”
“ใช่ ไม่งั้นก็ไม่ต้องนอน”
“มึงจะให้กูทำอะไร”
“แค่…”
คนบนเตียงชั้นสองลังเล...
อาจเป็เพราะไม่คิดว่าไอ้หนุ่มลูกครึ่งจะต่อบทสนทนายาวเหยียด และสายตาจริงจังของนักบาสก็เริ่มทำให้หัวใจนักฟุตบอลเต้นไหวตุบๆ แต่สิ่งที่กล้าพูดออกไปก็ล้วนแล้วแต่เป็ความจริง ค่ำคืนอันเงียบเหงาแบบนี้...มันส่งอารมณ์ให้เขาเริ่มอยากลองสิ่งที่คิดในหัวแล้วจริงๆ
“....อมให้กูได้ปะ”
“หึหึ…ไอ้กล้า มึงกล้าสมชื่อจริงๆ”
“ไอ้เจมส์....กู....ไม่ได้พูดเล่น”
“…..”
อยู่ๆความเงียบก็เข้าปกคลุมพื้นที่ หนุ่มไทยแท้เม้มริมฝีปากด้วยความคิด สายตาก้มลงไปมองใบหน้าลูกครึ่งที่จ้องขึ้นมา้าเช่นเดียวกัน กล้ารู้ว่ายังไงก็คงถูกปฏิเสธ แต่ชายหนุ่มแค่กลัวว่าต่อจากนี้เขาอาจจะโดนไอ้ฝรั่งร่างั์กระทืบเหมือนที่มันเคยขู่ไว้
“ลงมา”
“…..”
3K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
