“ เฮือกกกกกกก ”
เสียงลมหายใจที่ดังสนั่นไปทั่วป่าราวกับชายผู้นั้นไม่เคยได้หายใจมาก่อน เขาเริ่มรู้สึกตัวและค่อย ๆ พยายามที่จะลืมตาขึ้นมา เขาเริ่มที่จะสำรวจตนเองว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่จะเริ่มมองลงบนพื้นดินและพบกับนิ้วมือทั้งสิบ และนิ้วเท้าครบทั้งสิบ
“ มนุษย์…อย่างนั้นหรือ…”
มันสบถคำออกมาราวกับกำลังผิดหวัง
“ฮึ้บบ”
มันเริ่มพยายามที่จะลุกขึ้นยืนจากพื้นดินแต่ก็ไม่เป็ผล อาจจะเป็เพราะการที่มันพึ่งจะตื่นขึ้นมาจากการหลับยาวก็เป็ได้
มันจึงเริ่มต้นที่การนั่งขัดสมาธิ ปลายนิ้วมือทั้งสิบจรดเข้าหากันที่หน้าตัก พลางเพ่งกระแสจิตของมันทั้งหมดออกมา
“ ตี้เฉินคือชื่อเ้าของร่างนี้อย่างนั้นรึ ” ในตอนนี้มันรู้แล้วว่า ตัวตนของมันคือตี้เฉิน ชายหนุ่มรูปงามเ้าของกิจการค้าขายสมาคมกระต่ายขาว เขามีอายุราว 25 ปี เท่านั้นเอง
“ ยาพิษอย่างนั้นหรือ ” และเหตุผลที่ชายคนนี้เสียชีวิตลงก็คือ ‘ ยาพิษ ’ เขาถูกวางยาพิษตาย เหตุด้วยครอบครัวของชายคนนี้เป็ถึงตระกูลดังที่กำลังทำการค้ากับอีกตระกูลแต่ก็ถูกเล่นไม่ซื่อถูกวางยาเพื่อขจัดคู่แข่งทางการค้า
ตระกูลตี้หรือเหยาตี้ ของชายผู้นี้อยู่ที่เมืองหนานโจว ที่ที่ทิศตะวันตกของเมืองติดกับทะเล นั่นจึงเป็เมืองท่าเมืองสำคัญในการค้าขายส่งออกกับนานาประเทศ และเมืองอื่นๆ ในระแวกนั้นที่เป็เมืองใหญ่ไม่แพ้กัน นั่นก็คือ เมืองซือเหนียง เมืองหลวงเมืองใหญ่ที่เป็จุดศูนย์รวมพ่อค้าที่มาจากทุกสารทิศทั้ง เหนือ ใต้ ตะวันออก และ ตะวันตก
“ หึ มนุษย์อย่างไรมันก้คืุ์สินะ ไม่ว่าจะผ่านพ้นมากี่พันปี มันก็ยังคงมีนิสัยเหมือนเดิม ” ใช่แล้วถ้าให้กล่าวก็คือ ชายผู้นี้ คือจอมราชันแห่งการปรุงโอสถ ผู้ที่ถวายโอสถ์ให้แก่เหล่าเทพเ้าเมื่อ 1000 ปีก่อน เขาถูกเหล่ามนุษย์ลอบสังหารโดยยาพิษที่เขาทำขึ้นมาเองเพียงหยดเดียว แต่แล้วก็ราวกับทวยเทพเห็นใจได้ส่งเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งในร่างของชายหนุ่มผู้นี้
“ชายหนุ่มผู้นี้มีพลังลมปราณอยู่ในระดับที่ต่ำมาก หากจะทำให้ชายหนุ่มผู้นี้มีระดับลมปราณที่สูงขึ้นโดยเร็วก็คงจะต้องใช้โอสถอยู่หลายขนาน ” เขาพูดพลางเริ่มมองไปรอบ ๆ ตัว
เสียงใบไม้ที่กำลังพริ้วไหวไปตามลม เสียงสัตว์ นาๆ ชนิดที่กำลังใช้ชีวิตในธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์กลางป่าใหญ่ เป็สิ่งที่บ่งบอกว่า เขาไม่ได้หูหนวกและตาบอด เพียงแต่ต้องใช้เวลาในการปรับสภาพสักระยะหนึ่ง
รอบ ๆ ตี้เฉินนั้น เต็มไปด้วยพันธ์ไม้สารพันชนิด สำหรับเขาที่เป็ดังราชันแห่งโอสถกลับมองว่าทุกอย่างในที่แห่งนี้สามารถ นำไปปรุงเป็โอสถวิเศษได้หลากหลายขนาน หนึ่งในพืชสำหรับปรุงโอสถชนิดหนึ่งที่เขาเจอกลางป่าแห่งนั้นก็คือ หญ้าเง็กเซียน เมื่อนำมาบดกับขนไก่ฟ้าจะให้สรรพคุณในการฟื้นลมปราณ อย่างดีเยี่ยม เรียกได้ว่าเป็ยาปลุกพลังก็ไม่ปาน
“ ขนไก่ฟ้าอย่างนั้นหรือ คงจะต้องออกแรงกันหน่อยแล้ว” มันพูดพลางยืนขึ้นรวบรวมลมปราณทั้งหมดแผ่ไปที่จมูกของเขา นั่นทำให้วิสัยทัศน์ในการรับรู้ของเขามากขึ้น
“ลมหายใจเทวะ”
ตี้เฉินสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่จนเขาสามารถััได้ถึงพลังชีวิตทุกชีวิตที่อยู่ภายในป่าแห่งนั้น และนั่นเองที่ทำให้เขาสามารถพบไก่ฟ้าตัวนั้นได้
เขารีบพุ่งทะยานไปโดยใช้วิชาตัวเบาที่เ้าของร่างยังพอใช้ได้อยู่ ซึ่งจุดที่ไก่ฟ้าตัวนั้นอยู่ ก็อยู่ไม่ไกลจากเขาสักเท่าไหร่ เขาเริ่มเห็นไก่ฟ้าตัวนั้น แต่ไก่ฟ้ามันกลับวิ่งเร็วเกินคาด แตกต่างจากเมื่อพันปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ไก่ในสมัยนั้นต่างวิ่งช้าเสียจนคนธรรมดาไม่ต้องใช้วิชาตัวเบาก็ยังสามารถจับได้ แต่ด้วยสมัยนี้ไก่ฟ้าเริ่มหายากขึ้น นั่นทำให้มันต้องปรับตัวที่จะเอาชีวิตให้อยู่รอดจากเงื้อมมืุ์ ขนไก่ฟ้า มีราคาที่แพงสูงลิบ พอที่จะซื้อกำไลหยกดีๆ ได้สักคู่หนึ่ง
“ฮึบ” เขารู้ดีว่าการสังหารไก่ฟ้าตัวนี้ไม่ใช่เื่ที่น่ายินดีแน่นอน เขาจึงดึงขนออกมาเพื่อที่พอจะให้มันมีชีวิตรอดต่อไปได้
กะต้ากกกก!!!
เนื่องด้วยที่เขายังไม่ชินกับร่างใหม่นี้ ทำให้เขาดึงขนไก่ฟ้าออกมาเป็กำมือ จนขนไก่โกร๋นไปครึ่งตัว
.
.
“ ต่อไปหากข้าจะปรุงยาก็คงต้องออกแรงอีกสักหน่อย ” เขาเริ่มใช้ลมปราณในการหลอมรวมขนไก่ฟ้ากับหญ้าเง็กเซียนเข้าด้วยกันอย่างประณีต ลมปราณจำนวนมากไหลเวียนผ่านจากมือซ้ายไปสู่มือขวาถ้าหากเขาไม่สามารถควบคุมลมปราณได้โอสถนี้จะกลายเป็ยาพิษทันที เขาหลอมรวมโอสถจนวัตถุทั้งสองชั้นเริ่มกลายเป็เนื้อก้อนเดียวกัน มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็เม็ดยาที่กำลังส่องแสงประกายสีขาว ที่แม้แต่นักปรุงยามืออาชีพก็ยังไม่สามารถปรุงออกมาได้
“ สำเร็จยาปลุกพลังขั้นที่ 9 ” เขากล่าวออกมาด้วยความภูมิใจ ถึงแม้ตัวมันจะไม่ได้ ปรุงโอสถมาแล้วกว่าพันปี แต่นี่ก็เป็การเริ่มต้นที่ไม่เลวเลย เขารีบกลืนโอสถที่ปรุงเสร็จใหม่เข้าปากทันที
.
.
.
..
.
.
.
ผ่างงง !!!!
ลมปราณสีทองมากมายกำลังพวยพุ่งออกมาจากลำคอของเขาร่างกายของเขากำลังส่องประกายจนร่างกายของเขาสว่างจ้าไปทั่วป่า
ราวกับระดับลมปราณของเขาได้ถูกดีดขึ้นมาอย่างมหาศาลเขาเริ่มแสยะยิ้มออกมาพลางกล่าวกับตัวเองว่า
“ เห็นทีเช่นนี้ข้าคงต้องลองเคล็ดวิชานั้นเสียหน่อย ”
ตัวมันเมื่อหนึ่งพันปีก่อนเรียกได้ว่าเป็ที่โปรดปรานของเหล่าทวยเทพและได้ถูกถ่ายทอดวิชาการต่อสู้ต่างๆมากมายจากเหล่าทวยเทพ จึงไม่แปลกที่เขาจะมีเคล็ดวิชาโบราณหายากติดตัว
เขาเริ่มกางแขนออกทั้งสองข้างพลางจัดระเบียบลมหายใจของเขาให้เข้าที่ เขาหมุนมือของเขาเป็วงกลมตามรูปแบบของหยินหยาง เมื่อจัดระเบียบลมหายใจเรียบร้อยเขาเริ่มที่จะควบคุมลมปราณให้มาอยู่ที่ฝ่ามือทั้งสองข้างพร้อมเหยียดมือไปข้างหน้าด้วยความหนักหน่วงและรวดเร็ว !!!
ฝ่ามือเทวะ !!!
โคร่มมมม!!!
ต้นไม้สูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาโค่นลงมาอย่างง่ายดายภายในกระบวนท่าเดียว
“ ฟู่ววว” เขาแสยะยิ้มพร้อมปรับระดับลมปราณให้คงที่ก่อนที่จะเริ่มเก็บเม็ดยาปลุกพลังกับขนไก่ฟ้าที่เหลือใส่เสื้อ และเริ่มออกเดินทางมุ่งหน้ากลับไปสู่เมืองหนานโจวที่ ๆ ตระกุลของเขารอการกลับมาของเขาอยู่
ถ้าหากอ่านแล้วถูกใจอย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจด้วยนะครับ
นิยายจะพยายามอัพทุกวันครับ วันไหนไม่ได้อัพจะรีบแจ้งล่วงหน้าครับ
972
