บทที่10 ถอนพิษ
มู่หลงซีมองดูดอกว่านเซียนที่อยู่ในมือของต้าจงที่มีอยู่จำนวนไม่น้อยจึงเอ่ยถามขึ้น " ดอกว่าเซียนมากเช่นนี้ไม่ทราบว่าธิดาเทพได้มาจากที่ใดหรือ "
" ดอกว่านเซียนนี้ขึ้นอยู่ที่หน้าถ้ำมรกตเต็มไปหมด ธิดาเทพเลยให้ข้านำมันมามอบให้ท่าน " ต้าจงเอ่ยขึ้นแล้วยัดดอกว่านเซียนให้กับมู่หลงซีทันที
" ฝากขอบคุณธิดาเทพเเทนเปิ่นหวางด้วย เปิ่นกวางติดหนี้บุญคุณนางเสียแล้ว "
ต้าจงเลยโบกไม้โบกมืออย่งไม่ใส่ใจเเล้วเอ่ยขึ้นมา " ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว จวินซีนางก็ชอบช่วยเหลือคนที่เดือนร้อนเช่นนี้ทุกคน ต่อให้เป็คนธรรดานางก็จะทำเช่นนี้เหมือนกัน "
" นางดูไม่เหมือนเป็คนเช่นนั้นเลย " มู่หลงซีเอ่ยขึ้นมา
" จวินซีนางเป็คนจิตใจดีมาั้แ่เด็กแล้ว ปกตินางเป็คนช่างพูด ข้าก็ไม่รู้เช่นเดียวกันพอนางเห็นท่านอ๋องทีไรก็เปลี่ยนเป็เงียบขรึมทันที ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน " ต้าจงเอ่ยตอบ
มู่หลงซีได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย " ท่านเคยถามนางหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด "
" เคยถามไปตอนที่ได้พบพวกท่านกับเเม่นางคนนั้นที่อารามร้างวันนั้นนางบอกว่า นางอึดอัดที่ได้พบกับพวกท่าน สายแล้วข้าขอตัวก่อน " ต้าจงเอ่ยจบก็เดินจากไปทันที
" ท่านอ๋อง คนเมื่อครู่ถ้าจำไม่ผิดคนผู้นั้นคือผู้ติดตามของธิดาเทพใช่หรือไม่ขอรับ " มู่เหลียงเอ่ยขึ้นถาม
" อืม...เปิ่นหวางหลงเข้าไปในเผ่าจอมเวทย์และยังได้ประมือกับธิดาเทพผู้นั้นเล็กน้อย "
ทันทีที่มู่เหลียงได้ยินผู้เป็นายของตนเอ่ยก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง พอได้สติแล้วจึงเอ่ยถามนายของตน " และเป็เช่นไรบ้างขอรับท่านอ๋อง "
" ฝีมือของนางไม่ธรรมดาเลย โดยเฉพาะคฑาไม้ที่อยู่ในมือนาง " เมื่อคิดถึงตอนนั้นถ้าเกิดเขาหลบไม่ทันล่ะก็คนได้าเ็เป็แน่ วิชาการต่อสู้ของนางช่างรุงเเรงและหนักหน่วยยิ่งนัก " เรากลับกันเถอะ ดอกว่านเซียนก็ได้มาแล้ว "
จากนั้นมู่หลงซีเดินรีบรุกออกจากป่าหมอกมายาและตรงไปยังแคว้นหลงซีของตนทันที เขาออกตามหาดอกว่านเซียนได้เกือบครึ่งเดือนแล้วตอนนี้ไม่รู้ว่าน้องสาวของตนจะเป็เช่นไรบ้าง ยังดีที่ตอนนั้นมีที่ตนพบยาถอนพิษบางส่วนติดตัวไว้ตลอดไม่เช่นนั้นมู่หลงเฟิงอวี้คงจบชีวิตไปแล้ว ทว่าพิษที่นางได้รับมันเป็พิษชนิดร้ายเเรงพอสมควรยาถอนพิษที่ตนพบไว้ได้แค่ยับยั้งพิษไว้ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น
มู่หลงซีเร่งรุดเดินทางกลับไปยังแคว้นของตนให้เวลาอยู่สิบวันโดยไม่หยุดพักจนให้ที่สุดเขาก็มาถึงวังหลวง เมื่อมาถึงเเล้วก็ตรงไปยังตำหนักหยินชิงของมู่หลงเฟิงอวี้ทันที
" น้องสามเ้ามาสักที ได้ดอกว่านเซียนมาหรือไม่" มู่หลงเสวียนเอ่ยทักขึ้นอย่างร้อนใจ
" ถวายบังคมไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ " มู่หลงซีทำความเคารพมู่หลงเสวียน
มู่หลงเสวียนเห็นเช่นนั้นก็เขาไปประคองผู้เป็น้องลุกขึ้น " ลุกขึ้นๆ แล้วดอกว่านเซียนเล่า "
มู่หลงซีจึงหยิบดอกว่านเซียนออกมาแล้วยื่นในกับมู่หลงเสวียนทันที มู่หลงเสวียนรับดอกว่านเซียนมาก็ส่งให้กับหมอหลวงเพื่อเอาไปปรุ่งยาถอนพิษให้กับมู่หลงเฟิงอวี้
" ไท่จื่อ น้องเก้าเป็เช่นไรบ้าง " มู่หลงซีเอ่ยถามขึ้น
มู่หลงเสวียนถอดหายใจเบาๆแล้วเอ่ยตอบผู้เป็น้อง " น้องเก้าตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติเลย หวังว่าได้ยาถอนพิษแล้วคงฟื้นคืนสติโดยเร็ว "
มู่หลงซีเดินเข้าไปดูมู่หลงเฟิงอวี้ที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่เตียงด้วยสายตารู้สึกผิดและเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ด้วย จนมู่หลงเสวียนเข้ามาตบไหล่เขาเบาๆเเล้วเอ่ยขึ้นมา " มันไม่ใช่ความผิดของเ้าเลยน้องสาม น้องเก้าเองก็เข้าใจดี "
มู่หลงเสวียนมองไปยังคนที่นอนอยู่ที่เตียง ในสมัยเด็กเขากับมู่หลงซีและมู่เฟิงอวี้สนิทกันมาก พอหลังจากที่เสียนเฟยจากโลกนี้ไปทั้งสองคนจึงห่างเหินกับเขาไปบ้าง จนกระทั่งมู่หลงซีเข้ากองทัพคอยอายุสิบสี่สิบห้าก็ยิ่งห่างเหินกันเข้าไปใหญ่
ไม่นานนักหมอหลวงก็นำยาถอนพิษเข้าให้กับมู่หลงเฟิ่งอวี้เอ่ยขึ้น " จิ่วกงจู่ได้รับยาถอนพิษแล้ว คาดว่าไม่เกินพรุ่งนี้คงได้สติพ่ะย่ะค่ะ "
มู่หลงซีได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจขึ้นมาแล้วหันไปเอ่ยกับมู่หลงเสวียน " ในเมื่อน้องเก้าไม่เป็ไรแล้ว กระหม่อมทูลลา "
แล้วมู่หลงซีก็หมุนตัวกลับออกไปจากตำหนักหยินชิงทันที ไม่นานนักเขาก็มาถึงที่จวนของตน
" เื่มือสังหารได้ความว่าเช่นไรบ้าง " มู่หลงซีเอ่ยถามกับคนสนิทของตนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
" ไม่คนขององค์ชายรองแคว้นต้าโจวขอรับ ท่านอ๋อง" มู่เหลียงเอ่ยตอบ
มู่หลงซียกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน องค์รองผู้นี่ถนัดเื่ลอบกัดยิ่งนัก คนที่รู้เื่ที่เขาเดินที่ไปแคว้นซีเยี่ยก็ไม่มากนัก ถ้าเขาคิดไม่ผิดคงจะมีคนในส่งข่าวไปให้ฝั่งของแคว้นต้าโจว
" สืบเื่นี้ต่อไป ต้องหาคนที่ส่งข่าวของเปิ่นหวางออกไปให้ได้ "
" ขอรับ " มู่เหลียงขายนรับแล้วหมุนตัวเดินออกไป
วันต่อมาหลังจากที่มู่หลงซีประชุดในท้องประโรงเสร็จก็ตรงไปยังตำหนักหยินชิงทันที เมื่อมู่หลงซีเข้าไปในตำหนักก็พบว่ามู่หลงเฟิ่งอวี้นั่งเก้าอี้ยาวอยู่ตรงริมที่หน้าต่าง " เ้ายังไม่หายดี เหตุใดถึงมานั่งรับลมอยู่ตรงนี้ได้ "
มู่หลงเฟิงอวี้ได้ยินเสียงพี่ชายของตนก็หันไปยังทิศทางของเสียงก็พบว่ามู่หลงซียืนอยู่ นางจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปหา " เสด็จพี่ "
มู่หลงยิ้มให้กับมู่หลงเฟิงอวี้อย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็รอยยิ้มที่น้อยคนนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของซีอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้ที่เ็าที่สุด
" ถ้าเสด็จพี่ยิ้มเช่นนี้บ่อยๆคงจะน่าดูมากเลยนะเพคะ " มู่หลงเฟิ่งอวี้เอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อพี่ชายของตน
" ข้าไปด้านในกันเถอะ " มู่หลงซีเอ่ยขึ้นแล้วเดินเข้าไปประคองน้องสาวของตนกลับเข้าไปยังด้านในและอยู่พูดคุยกันสักพักก็เดินทางกลับไปยังจวนจองตนเอง พอวันต่อมามู่หลงซีก็ออกเดินทางไปยังชายแดนทันที
130
