นิชาคิดจนปวดหัว ในที่สุดก็หยุดคิด เครียดไม่ดีต่อสุขภาพ ไปเที่ยวตลาดดีกว่า
"ฉู่เฉา ฉู่เฉา " นิชาเรียกสาวใช้
"มาแล้วเ้าค่ะ คุณหนู" ฉู่เฉารอรับคำสั่ง
"ไปเดินตลาดกัน" นิชาชวน
"คุณหนู นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว เราไป พรุ่งนี้ดีหรือไม่" สาวใช้แย้ง
"ไป ตอนนี้เลย ขืนช้าจะไม่ทันการ" นิชากล่าว
"แต่ เราไปถึงตลาดก็ใกล้จะปิดแล้วนะเ้าคะ"สาวใช้ค้าน
"ปิดก็ซื้อที่เขาเปิดสิ รีบไปเดี๋ยวไม่ทัน" นิชารีบดึงแขนสาวใช้พาวิ่งไปที่รถม้า
ถึงตลาด นิชาดูโน่นนี่นั่น "
คุณหนู หาอันไดเ้าคะ" สาวใช้กังวล
นิชาเดินเข้าร้านโน้น ออกร้านนี้
"เถ้าแก่ ดอกไม้นี้ขายยังไงจ๊ะ" นิชาเอ่ย
"15ตำลึงก็พอจ้า เอ่อ ไม่ๆ 10ตำลึงพอจ้า วันนี้ขายไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ใกล้จะปิดร้านแล้ว เอากลับไปบ้านก็เฉาหมด " แม้ค้าท่าทีหดหู่ใจ
"ขอบคุณจ้า ให้20ตำลึงนะ เพราะเยอะมากเลย" นิชาจ่ายเงิน
"ไม่ๆจ้า รับไม่ได้เงินเยอะเกิน ดอกไม้เริ่มเฉาแล้ว" แม่ค้ารีบคืนเงิน
"ไม้ต้องหรอกจ้า เอาไว้วันหลังจะมาสั่งดอกจากเถ้าแก่อีก เถ้าแก่ช่วยคัดเอาไว้ให้ด้วยนะ คงต้องใช้อีกเยอะจ้า" นิชายื่นเงินคืนให้แม่ค้า
"ขอบคุณมากค่ะ คุณหนู ขอบคุณมากๆเลยค่ะ" แม่ค้ากล่าวด้วยความดีใจ
ทั้ง3พากันมัดดอกไม้ใส่ช่วยกันหิ้วไปใส่รถม้า
ตลาดปิดพอดี ร้านค้าทะยอยกันเก็บกวาดและปิดหน้าร้าน
ระหว่างทางขากลับจวน
"คุณหนู เอาดอกไม้มาทำอะไรเยอะแยะล่ะเ้าคะ" ฉู่เฉาทำหน้างง
"พรุ่งนี้เช้าเ้าก็จะรู้เอง" นิชากล่าว
ทันไดนั้น ครืน!!!!! เอี๊ยสสสสส... เสียงรถม้ามีทีท่าจะเสียหลัก นิชาและฉู่เฉานั่งในรถม้าใกลัว "เกิดเหตุอันใด" นิชาะโถามคนรถม้า
"มีคนร้าย คุณหนูระวังตัวด้วยขอรับ" คนรถม้าะโบอก
เฟี้ยว ฟ้าว เฟี้ยวๆ ฉึก ฉึก เสียงลูกศรจากธนู ปักตรงรถม้า
คนรถรีบประคองรถม้าหนีลูกศร อย่างอุตะหลุด
เสียง อาวุธมีดเล็กก็ตามมา ปะทะลูกศรธนู เสียงชักดาบฟาดฟัน ต่อสู้กัน
รถม้าขับเร็วขึ้น จนมาถึงจวนตระกูลกู้
นิชากับฉูเฉานั่งกอดกันตัวสั่นเทาอยู่ข้างในรถม้า
"ถึงจวนแล้วขอรับ เราปลอดภัยแล้วขอรับคุณหนู" คนรถหายใจหอบ
นิชากับฉู่เฉาลงจากรถ ด้วยตัวสั่น
"ฉู่เฉาไปพาคนมาช่วยเก็บของเข้าจวนหน่อย" นิชาสั่ง
แม่ทัพกู้ ฮูหยินใหญ่ พี่ชาย พี่สะใภ้ รีบวิ่งออกมาถาม
"เกิดอะไรขึ้น ยัยหนู" ผู้เป็แม่ถามเสียงสั่น
"ไม่รู้เหมือนกันเ้าค่ะ อยู่ๆก็มีลูกธนูยิงมา" นิชายังใไม่หาย
"เ้าออกไปไหนกลับมามืดค่ำ มันอันตรายรู้ไหม" แม่ทัพกู้กล่าวเตือน
"ไปตลาดมาเ้าค่ะ ระหว่างทางก็มืดพอดี" นิชาตอบ
"เอาหล่ะ ปลอดภัยมาก็ดีแล้ว เข้าจวนพักผ่อนเหอะ คงใน่าดู" สะใภ้กล่าว
"เราคงต้องสืบให้รู้นะขอรับท่านพ่อ ว่าเป็ใคร คิดการใด เราไม่เคยมีเื่กับผู้ใด ทำไมเขาถึงกล้าคิดทำร้ายเรา" พี่ชายหันไปหาแม่ทัพกู้
"ใช่ ต้องสืบแน่ แต่ตอนนี้พวกเราคงต้องระวังตัวกันแล้ว"
"คนร้ายมากันน่าจะ3คนขอรับ แต่มีคนอีกคนมาช่วยเราไว้ แต่ข้าไม่เห็นหน้าชัด ขอรับ" คนรถม้าเล่าถึงเหตุการณ์
"เอาหละ ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อน เหนื่อยมามากละ" แม่ทัพกูกล่าวให้แยกย้าย
......ณ. จวนอ๋อง4....
"ท่านอ๋อง" องครักษ์หลี่ วิ่งกระหืดกระหอบมาหา ชิงรั่วเฟิง
"เ้าาเ็นี่ เกิดอะไรขึ้น" ชิงรั่วเฟิงใ
"ตามที่องค์ชายสั่งให้ข้า สะกดรอยตามคุณหนูกู้" องครักษ์หลี่หยุดพูดเพื่อสูดลมหายใจยาวๆ
"เกิดเหตุอันได" ชิงรั่วเฟิงรีบถาม
"มี มีคนร้ายแอบลอบทำร้ายคุณหนูกู้ พะยะค่ะ" องครักษ์หลี่กล่าว
"นางเป็อย่างไรบ้าง" ชิงรั่วเฟิงถามต่อ
"คนร้ายมี3คน ดีที่ข้าช่วยไว้ทัน แต่ดันจับคนร้ายไม่ได้ ตอนนี้นางปลอดภัยแล้วขอรับ" องครักษ์ตอบ
"ใครอยู่ข้างนอก ไปเรียกหมอหลวงมาทีซิ" ชิงรั่วเฟิงะโ
"ดีแล้วที่นางปลอดภัย เ้าไปทำแผลแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะ" ชิงรั่วเฟิงถอนหายใจ
"ท่านเป็ห่วงนาง" องครักษ์หลี่พูดคำถามกึ่งคำตอบ เอาไปคิดเอง
" เ้าไปทำแผลแล้วไปพักผ่อนเหอะ อย่าพูดมาก" ชิงรั่วเฟิงตวาด
องครักษ์หลี่โค้งคำนับ "ข้าขอลา"
"ข้าเป็ห่วงนางอย่างนั้นรึ" ชิงรั่วเฟิงคิดในใจ " ทำไมต้องห่วงนางด้วย นางสำคัญใดในใจข้ากันเล่า เสี่ยวอี้ต่างหากที่อยู่ในใจข้า ตกลงปลงใจกันแล้วแท้ๆ แต่กลับโดนสมรสพระราชทานมากั้นกลางระหว่างเรากับเสี่ยวอี้ ไปเสียนั่น"
....เช้ารุ่งขึ้น
"ท่านอ๋อง ท่านเรียกข้ามามีอันใดจะรับสั่ง พะยะค่ะ" องครักษ์หลี่ถาม
"แผลเ้าเป็อย่างไรบ้าง" ชิงรั่วเฟิงเป็ห่วง
"ไม่เป็อะไรมากแล้วพะยะค่ะ ไม่กี่วันก็คงหาย" องครักษ์หลี่ตอบ
"เ้าคิดว่าเื่เมื่อคืนแปลกไหม ทำไมมีคนคิดทำร้ายนาง ทั้งที่นางก็เป็เพียงแค่ผู้หญิงห้องหอเอง" ชิงรั่วเฟิงสงสัย
"นั่นสิ ในเมื่อนางเป็ผู้หญิง ก็ต้องผู้หญิงด้วยกันที่คิดจะทำร้าย" องครักษ์หลี่ครุ่นคิด
"เ้าหมายความว่าไง" ชิงรั่วเฟิงถามต่อ
"คือข้าก็ไม่รู้ แต่ข้าคิดว่า ถ้าผู้ชายจะมีเื่ก็ต้องมีเื่กับผู้ชายด้วยกัน เราเป็ผู้ชายเราก็เจอแบบนี้บ่อยไม่ใช่รึ ในเมื่อนางเป็ผู้หญิงก็ต้องผู้หญิงด้วยกัน ท่านคิดดู ไม่มีผู้ชายไหนไปหาเื่ผู้หญิงไม่มีผู้หญิงไหนไปหาเื่ผู้ชายหรอก ท่านอ๋องลองเอาใาคิดดู เผื่อจะได้มุ่งประเด็นถูก " องครักษ์หลี่ชี้แนะ
"ก็น่าคิดนะ แต่จะเป็ใครนี่สิ" ชิงรั่วเฟิงใช้ความคิด
"ถ้านางเป็อะไรจะเกี่ยวอะไรกับข้ากันเล่า แล้วเื่นี้เกี่ยวข้องกับวันที่ข้าโดนวางยารึเปล่า จะเริ่มสืบอะไรตรงไหน"ชิงรั่วเฟิงถอนหายใจ
......จวนตระกูลกู้......
"ฉู่เฉา ฉู่เฉา เ้าไปเตรียมของที่ข้าเขียนในกระดาษนี้มา ข้าจะทำสินค้าบางอย่าง" นิชาเริ่มทำสิ่งๆหนึ่ง
"เ้าค่ะ คุณหนู" ฉู่เฉารีบหยิบกระดาษไปเตรียมของและอุปกรณ์
ส่วนนิชานั่งคิดถึงส่วนผสมที่เคยได้ศึกษาและทดลองมาดัดแปลงส่วนผสมบางอย่าง
"มาแล้วเ้าค่ะ คุณหนู ท่านจะทำสิ่งใดเ้าคะ"ฉู่เฉายกของทั้งหมดเข้ามา
"เหอะน่า เ้าคอยช่วยข้า ทำตามที่ข้าบอกก็พอ" นิชารู้สึกฮึกเหิมเมื่อเห็นเครื่องใช้และอุปกรณ์
"มันน่าจะแทนกันได้บ้าง อย่างน้อยก็ใกล้เคียง" นิชากล่าว
นิชานำถ้วยใบเล็กใบน้อยที่ไปหาซื้อในตลาดเมื่อวานออกมา
"เอาหละ พร้อมแล้วนะ เริ่ม" นิชาดีใจยิ่งนักที่ได้กลับมาทดลองผสมเครื่องสำอางค์อีกครั้ง ครั้งนี้เธอคิดสูตรเอง
"น้องสาวไม่คิดจะกินข้าวกินปลาเลยหรือไง"เสียงปิงเยี่ยดังมาแต่ไกล
"นั่นเ้าทำอะไร" ปิงเยี่ยมองอย่างประหลาดใจ
"อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วเ้าค่ะ พี่ชาย เดี๋ยวน้องเอาไปให้ดูเ้าค่ะ พี่ชายออกไปก่อน" นิชาใช้มือดันพี่ชายออกประตูไป
"แต่ๆเ้าทั้งนายทั้งบ่าว ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ มื้อเช้ามื้อเที่ยง ตอนนี้จะมื้อเย็นแล้ว" ปิงเยี่ยยืนนอกประตูะโ
10K
