ปล.ผมเขียนเื่นี้ขึ้นใน่เวลาที่โรคร้ายนี้มาเยือน ผมเคยหนีไปซ่อนตัวซ่อนแม้กระทั่งจากคนที่ผมรัก ผมไม่อยากหนีอีกแล้วเป็อีกครั้งที่ใช้น้ำหมึกซึมซับความเศร้าและคงมีอีกหลายครั้งในอนาคต แน่นอนถึงคำตอบของผมจะผ่านการไตร่ตรองจากหลายสิบ่เวลาที่โรคนี้มาเยือนแต่โรคประจำเดือนจะกลับมาอีกมันไม่เคยหายไปไหนเป็วังวนหยินหยาง ขาวและดำ พระจันทร์และพระอาทิตย์ท้องฟ้าและผืนดิน ขุนเขาและมหาสมุทร เป็ดอกไม้และวัชพืชในสวนของผม ผมจึงเขียนเื่นี้ขึ้นเพื่อให้นึกถึงและย้ำเตือนในวันที่มืดมิดที่สุดมืดมิดจนสมองของผมไม่อาจทำงานได้อย่างปกติ ผมหวังว่าเื่ราวบทนี้จะเป็ดวงอาทิตย์ขับไล่ความมืดมอบแสงสว่าง มอบความอบอุ่น ให้ความสงบอันแสนน่าเบื่อ และให้ผมได้กลับมาเป็ผมสุดท้ายนี้ขออวยพรให้ผู้อ่านผ่านพ้น่เวลาแห่งโรคร้ายนี้ไปได้ด้วยกันพานพบ่เวลาอันสงบสุขของตัวเอง
ปล.2 เอ้ารออะไรพนมมือพร้อมกัน อายุ วัณโณ สุขัง พลัง สาธุ (ปั่นดีวะขอใส่หน่อยเถอะ5555555555)