“จื่อเว่ย จื่อเว่ย นี่ข้าเองนะ ฉิงเอ๋อร์” จื่อเว่ยที่แอบซ่อนในมุมมืดของห้อง ก็โผกอดฉิงเอ๋อร์ทันที
“ฉิงเอ๋อร์ ฉิงเอ๋อร์ ข้ากลัวมากเลย” ฉิงเอ๋อร์ปลอบใจ
“ไม่เป็ไรๆ ข้าจะปกป้องเ้าเอาไว้นะ” ทั้งๆ ที่ในใจเกลียดอสูรแทบตาย แต่ฉิงเอ๋อร์คิดว่า ถ้าตนทำร้ายจื่อเว่ย ตนเองก็ไม่ได้ต่างจากอสูรที่ทำร้ายพ่อแม่สักเท่าไหร่ และอีกอย่างจื่อเว่ยก็เป็อสูรที่ดีมากๆ คอยช่วยเหลือเขามาโดยตลอด อสูรที่ไม่เกลียดคงจะมีแค่จื่อเว่ยเท่านั้นแหละ! ฉิงเอ๋อร์นึกขึ้นได้ จึงหยิบบัวหิมะที่พกมาด้วย มาทาแผลให้จื่อเว่ย จื่อเว่ยร้องลั่นด้วยความทรมาน
“โอะ โอ๊ยยยยย” ฉิงเอ๋อร์ปลอบเขา
“เ้าไม่ต้องกลัวนะจื่อเว่ย ยานี้เป็ยาดีรับรองเ้าเป็ปกติแน่นอน” จื่อเว่ยพยักหน้า เพราะฉิงเอ๋อร์นั้นถูกฝึกอย่างหนักเพื่อเป็หมอหลวงของแคว้นพยัคฆ์ ฉิงอ้ายที่เป็พี่ชายของเขานั้น บัดนี้ต้องเป็ฮ่องเต้แทนพ่อตนที่ถูกอสูรฆ่าตาย ทำให้การแพทย์ทั้งหมดตกอยู่บนบ่าของฉิงเอ๋อร์ตัวน้อยั้แ่ไม่เจ็ดขวบดี จื่อเว่ยขอบคุณฉิงเอ๋อร์
“ขอบใจเ้ามากนะฉิงเอ๋อร์ ข้าเป็หนี้บุญคุณเ้าแล้วนะ” ฉิงเอ๋อร์ยิ้มด้วยความเต็มใจ
“ไม่เป็ไร เราคือเพื่อนกัน เ้าพวกนั้นน่ะชอบรังแกเ้า ถ้าข้าไม่แข็งแกร่ง ป่านนี้ข้าคงตายแน่นอน เพราะพวกนั้นชอบรังแกข้าเช่นกัน เพราะเห็นข้าเป็พวกองค์ชายตัวประกันน่ะ” จื่อเว่ยถามด้วยความเดียงสา
“จริงหรือ?” ฉิงเอ๋อร์พยักหน้า
“ใช่ ข้าถูกช่วยเหลือโดยเ้าและพี่รองของเ้า พี่รองเป็คนใจดีจังเลย แถมพี่ใหญ่ด้วย” จื่อเว่ยอมยิ้มนิดๆ ที่มีคนชื่นชมพี่ใหญ่พี่รองของเขา เมื่อรักษาเสร็จ าแของจื่อเว่ยหายวับไปกับตาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งคู่ยิ้มให้กันด้วยความดีใจ จากนั้นฉิงเอ๋อร์จูงมือจื่อเว่ยออกจากห้อง โดยช่วยจื่อเว่ยใส่ผ้าคลุมผืนหนาสีดำป้องกันแดด
“ไปห้องของเ้าเถอะ เดินทางนี้ไม่มีแดด อีกไม่นานก็ถึง”
“อืมขอบใจนะฉิงเอ๋อร์” และทั้งสองคนก็เดินออกไปจากห้องแห่งนี้
เมื่อมาถึงหน้าห้องของจื่อเว่ย จู่ๆ ฉิงเอ๋อร์ก็ร้องไห้ออกมา และฝนฟ้าก็ตกไปทั่วฟ้าอีกครั้ง ด้วยอำนาจพิเศษบางอย่างในตัวฉิงเอ๋อร์ และฉิงเอ๋อร์ก็โผกอดจื่อเว่ย จนจื่อเว่ยงง
“ฉิงเอ๋อร์เ้าเป็อะไร? ทำไมร้องไห้ล่ะ?”
“ไม่มีข้าอยู่ เ้าต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้นะจื่อเว่ย” จื่อเว่ยร้องไห้ขึ้นมาอีกคน
“จะ เ้าจะไปไหน?”
“อีกไม่นาน เสด็จย่าจะมารับข้ากลับวัง ข้าอยู่กับเ้าไปตลอดมิได้แล้ว ฮือๆๆ” จื่อเว่ยตอนนี้กำลังสูญเสียเพื่อนรักไป เขากอดฉิงเอ๋อร์แน่นมากๆ ราวกับว่า ไม่ยอมสูญเสียไป
“ข้าจะขอร้องเสด็จย่า”
“อย่าเลยจื่อเว่ย ข้าจำเป็ต้องไปจริงๆ” จื่อเว่ยยอมแพ้ จึงคลายกอด ส่งยิ้มเบาๆ ให้ฉิงเอ๋อร์
“คืนนี้เจอกันนะ ข้าอยากมาส่งเ้ากลับบ้าน สายัณห์สวัสดิ์”
“สายัณห์สวัสดิ์” และจื่อเว่ยเข้าไปนอนในหีบตามเดิม ส่วนฉิงเอ๋อร์ก็กลับเข้าห้องพักส่วนตัวไป แต่ทว่าฝนฟ้ายังไม่หยุดตก เพราะฉิงเอ๋อร์ยังคงเศร้าอยู่
ในที่สุุด เื่ของจื่อเว่ยวันนี้ก็เข้าพระกรรณฮ่องเต้ทันที ฮ่องเต้สืบสวนอย่างหนักสำหรับผู้ที่กระทำเช่นนี้ เด็กๆ ถูกยืนเรียงแถวเพื่อให้จื่อเว่ยชี้ตัวผู้กระทำผิด ตอนนี้จื่อเว่ยเกาะแขนและซ่อนตัวข้างหลังจื่อรุ่ย โดยมีจื่อรุ่ยคอยลูบหัวปลอบใจจื่อเว่ย และมือของจื่อเว่ยอีกฝั่งนั้นก็จับมือฉิงเอ๋อร์ไว้ ฉิงเอ๋อร์พยักหน้าให้จื่อเว่ยด้วยความมั่นใจ ฮ่องเต้ทรงทำการสอบสวนเื่ทันที
“ใครกันที่บังอาจทำเื่เช่นนี้?” เด็กๆ แกล้งไม่ยอมรับ จนฮ่องเต้ต้องทรงถามอีกครั้ง
“ข้าถามว่าใครกันที่บังอาจทำเื่เช่นนี้?” เด็กๆ ก็ยังทำท่าทีเรียบเฉยอีก จนฮ่องเต้ทรงพระกริ้ว จึงเสด็จสั่งให้จื่อเว่ยชี้ตัวคนที่รังแกตน
“จื่อเว่ย”
“พะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” จื่อเว่ยโค้งคำนับต่อหน้าพระพักตร์ พระองค์เสด็จสั่งทันที
“เ้าชี้ตัวมา ใครกันที่รังแกเ้า?”
“พะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” และจื่อเว่ยหันหลังไปทางด้านหลัง ในที่สุด ความกลัวตอนนี้ได้มลายหายไปหมดสิ้นกับตัวจื่อเว่ยแล้ว มีแต่ความแค้นเท่านั้นที่เขามอบให้กับเด็กๆ เ่าั้ ด้วยแววตาที่แสนดุดัน บวกกับความมั่นใจอย่างแน่วแน่ และสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ตอนนี้จื่อเว่ยไม่ชี้ใครสักคน แต่เขาพูดประโยคนี้ออกมา
“ทั้งแถวพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” พระเนตรวาวโรจน์ด้วยแรงพระกริ้ว! ฮ่องเต้ทรงรับทราบถึงคำตอบอันน่าอัปยศที่จื่อเว่ยตอบออกมา เด็กคนหนึ่งพยายามโต้แย้งกับฮ่องเต้
“ทูลเสด็จพ่อ จื่อเว่ยใส่ร้ายพวกเราทั้งหมด พวกเราเป็มิตรแต่จื่อเว่ยชอบไปนินทาลับหลัง แถมยังรังแกพวกเราด้วย” เด็กๆ คนอื่นตอบว่าใช่ด้วยพร้อมเพรียงกันอย่างมีนัยยะ จื่อเว่ยนิ่งเงียบไม่ตอบ เขารู้ว่าคำโต้แย้งเ่าั้ไม่จริงเลย คนพวกนั้นใช้ความหมาหมู่มารุมทำร้ายเขา เพียงเพราะถูกละเลยจากเสด็จพ่อแค่นั้น
“เสด็จพ่อ เ้านั่นมันอสูรร้าย คิดจะทำร้ายพวกเราเมื่อไหร่ก็ได้ ทางที่ดีเสด็จพ่อจับขังเอาไว้หรือฆ่าทิ้งไปซะ”
“เสด็จพ่อ หม่อมฉันถูกจื่อเว่ยรังแกโดยไม่รู้สาเหตุ เสด็จพ่อควรฆ่าทิ้งไปซะ” และอีกสารพันที่พร้อมจะรุมทำร้ายจื่อเว่ยอย่างน่าเกลียด จื่อเว่ยกำหมัดแน่น กัดปากแน่นด้วยความคับแค้นใจที่คนเ่าั้พยายามให้ฮ่องเต้ฟังพวกตน จนกระทั่งเสียงสงบมาถึงทันทีที่
“หุบปาก!” จื่อเว่ยและเด็กๆ ทุกคนสะดุ้งโหยง ฮ่องเต้ทรงตวาดทันที
“พวกเ้าเห็นที่นี่เป็สนามเด็กเล่นหรือ? ถึงได้พูดจาอะไรน่าเกลียดอย่างนั้น” เด็กนิ่งเงียบสนิท ฉิงเอ๋อร์ยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่เหล่าอันธพาลตัวน้อยถูกพิพากษาเสียที หลังจากที่จื่อรุ่ยรายงานเื่นี้มาสักพักใหญ่แล้ว
“ข้าไม่เคยเห็นที่นี่เป็สนามเด็กเล่นพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” เด็กคนหนึ่งพูดออกมา ฮ่องเต้แสดงสีหน้าที่ผิดหวังกับลูกคนนี้
“จื่อหยวนนะ จื่อหยวน ข้าผิดหวังในตัวเ้าจริงๆ แทนที่เ้าจะวางตัวให้ดีกับพี่น้องของเ้า แต่เ้ากลับใช้คนมารุมรังแกจื่อเว่ยอย่างน่าเกลียด” จื่อหยวนเถียงกลับ
“เสด็จพ่อเอาใจอสูร สักวันอสูรจะทำร้ายเสด็จพ่อ”
“บังอาจ!” พระองค์ทรงตบโต๊ะด้วยไม้พิพากษาเสียงดัง และทรงกล่าวไปอีก
“จะคนหรืออสูร พี่น้องเ้าก็คือพี่น้องเ้า เ้าจะมาแบ่งแยกเช่นนี้ไม่ได้” จื่อหยวนเถียงกลับ
“ข้าจื่อหยวน แต่แม้จะเป็ลูกชายลำดับที่หก แต่ข้าก็เป็ถึงลูกของฮองเฮา เสด็จแม่ของข้า แต่เ้านั่นมันลูกโจรป่า ซ้ำยังเป็อสูรอีก เหตุใดเสด็จพ่อยังต้องรับเลี้ยงมันอีก ทำไมไม่ปล่อยตามยถากรรม?” ฮ่องเต้ทรงชี้หน้าจื่อหยวน
“จื่อหยวน นี่เ้าจะลามปามพ่อเกินไปแล้ว! คุกเข่าสำนึกผิดเดี๋ยวนี้!”
“ไม่! ข้าไม่ทำ!” จื่อหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง ฮ่องเต้ทรงกริ้วกว่าเดิม
“ได้! ทหาร!” และทหารนายหนึ่งก็มาโค้งคำนับ
“พะย่ะค่ะฝ่าา!”
“นำตัวจื่อหยวนโบยยี่สิบที”
“พะย่ะค่ะฝ่าา” จากนั้นทหารก็มาจับเขามาวางไว้ที่แท่นโบย จื่อหยวนโวยวายลั่น
“จะ จะทำอะไรข้าน่ะ? เสด็จแม่! เสด็จแม่ช่วยข้าด้วย! เสด็จแม่!” สตรีวัยกลางคนแต่งชุดสีดำปักลวดลายดอกไม้สีทอง ชุดด้านในสีทองทั้งชุด เกล้าผมสูงตามสตรีชั้นสูง รีบวิ่งพุ่งมาหาตัวลูกชาย
“จื่อหยวน จื่อหยวน ฝ่าาเพคะ” ฮ่องเต้ทรงกริ้วอีกหน
“หยวนอัน เ้าหยุดการกระทำบ้าๆ ของเ้าเดี๋ยวนี้นะ!” หยวนอันเธอส่ายหน้า
“ไม่! ข้าไม่หยุด! ทรงอย่าทำร้ายจื่อหยวนเลย จื่อหยวนยังเด็กไม่รู้ความ” ฮ่องเต้ทรงชี้มาทางหยวนอัน
“ไม่รู้ความอย่างนั้นรึ? เ้าเป็แม่ประสาอะไรกัน? ทำไมไม่อบรมสั่งสอนลูกให้ดี!” หยวนอัน หรือฮองเฮาร้องไห้น้ำตาเป็สาย จื่อรุ่ยไม่ชอบหยวนอันที่นับวันจะหยิ่งผยองในอำนาจตน เขาเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ
“พอทีเสด็จแม่ เห็นตำตาว่าจื่อหยวนทำอะไรจื่อเว่ยบ้าง ท่านอย่าทำเป็คนไม่รู้ความอะไรเลย” ฮองเฮาหันขวับมาทางจื่อรุ่ยด้วยสีหน้าวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ
“ไม่รู้อะไรอย่างนั้นหรือ? แล้วเ้าล่ะ? รู้อะไรกับอสูรที่เ้าพามาบ้าง? ั้แ่มันเข้ามาที่นี่” สีหน้าของนางหันไปทางจื่อเว่ย
“ลูกชายของข้าต้องมาพินาศเพราะมัน!”
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้เจ้มจ้นสุดๆๆๆๆๆเยยยยย
ถ้าชอบก็อย่าลืมมากดไลค์กันเยอะๆๆๆน้าาาาาา
ขอบคุณค้าาาาาาาาา
27K
