ตอนที่25 ระบบตรวจพบพลังแห่งพระเ้า!
ติ้ง!
[ ตรวจพบพลังใหม่ ]
[ กำลังตรวจสอบ... ]
[ ท่านได้รับพลังแห่งพระเ้า ]
[ คำอธิบาย : พลังแห่งพระเ้าคือพลังแห่งศรัทธาของผู้คนมันจะทำให้ผู้ที่ถูกศรัทธาเลื่อมใสโดยถูกคิดว่าเป็พระเ้าได้รับพลังนี้และเดินเส้นทางแห่งพระเ้าได้]
[ พลังแห่งพระเ้าระดับหนึ่งดาวขั้นที่1 : 10/1000 ]
[ ท่านได้รับโลกกำเนิดใหม่ ]
[ ท่านได้รับทักษะเสน่ห์แห่งพระเ้าแห่งกามราคะ ]
[ คำอธิบาย : เป็ทักษะเฉพาะตัวของพระเ้าแห่งกามราคะสามารถเพิ่มเสน่ห์ให้กับตนเองหรือทำให้ผู้ศรัทธามีเสน่ห์อันน่าดึงดูและล่อลวงใจมนุษย์ผู้มีกามราคะในจิตใจได้และยังสามารถช่วยในเื่การทะลวงขอบเขตของผู้ศรัทธาได้อีกด้วย ]
[ ทักษะเสน่ห์แห่งพระเ้ากามราคะระดับหนึ่งดาวขั้นที่1 : 0/1000 ]
"หา?!"ฟางเซียนเทียนที่กำลังสร้างผลงานศิลปะอันปราณีตของตนเป็ต้องตกตะลึงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน?
"พลังแห่งพระเ้า? ได้รับโลก? ทักษะเสน่ห์แห่งพระเ้ากามราคะ?..."
"มันคืออะไรเนี่ย?"ฟางเซียนเทียนกระพริบตาปริบๆและทันใดนั้นเองรัศมีอันสว่างเจิดจ้าสีชมพูอ่อนก็แผ่ออกมาจากร่างกายของฟางเซียนเทียนอย่างน่าอัศจรรย์
พลังออร่านี้ไม่ได้ได้เหมือนกับพลังปราณมันมีความรู้สึกที่ต่างกันออกไปมากโขและทำให้รู้สึกศักดิ์สิทธิ์และน่าดึงดูดอย่างแปลกประหลาด
ติ้ง!
[ ท่านได้รับฉายาศาสดาแห่งกามราคะ ]
ติ้ง!
[ ท่านได้รับฉายาบิดาแห่งศิลปะกาม]
"โอ้พระเ้า! เอ่อ...ก็ข้านี่หว่าพระเ้า..."แม้ฟางเซียนเทียนจะงุนงงแต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่เขารู้ว่าสิ่งที่ระบบอธิบายหมายถึงอะไรมันหมายความว่าในตอนนี้ฟางเซียนเทียนกลายเป็พระเ้าแล้วจริงๆ
เป็พระเ้าแห่งกามราคะเสียด้วย!
นี่มันคือสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดคาดหวังมาก่อนว่าความสามารถของเขาในเื่ลามกจะถึงระดับพระเ้าขนาดนี้นี่ทำให้ฟางเซียนเทียนรู้สึกชื่นชมตัวเองไม่ได้ว่าช่างเป็ตัวตนที่อยู่เหนือปุถุชนจริงๆ (เฮ้อ!55+)
'ถ้าเป็อย่างนี้ข้าต้องไปโปรดผู้ศรัทธาของข้าสินะ...ว่าแต่ว่าข้าต้องเรียกพวกเขายังไงดีนะ? ลูกเอ๋ย? อสุจิของข้าเอ๋ย?'ฟางเซียนเทียนครุ่นคิดว่าตนจะสร้างเอกลักษณ์ของตนขึ้นมายังไงดีและก็ได้คำเรียกผู้ศรัทธาของเขาได้แล้วนั่นคือ
อสุจิของข้าเอ๋ย!
ใช่เลย! ฟางเซียนเทียนคิดว่านี่ถึงจะเหมาะสมกับพระนามแห่งพระผู้เป็เ้าอย่างพระเ้าแห่งกามราคะอย่างเขา!
"เดี๋ยวนะข้ารู้สึกว่าข้าสามารถเหาะได้แล้ว!"ฟางเซียนเทียนรู้สึกมีพลังในการเหาะเหินเดินอากาศได้แล้วเมื่อเขาแผ่รัศมีสีชมพูอ่อนของพระเ้าแห่งกามราคะของเขาออกมาหรือจะเรียกสั้นๆว่าพลังพระเ้า!
และทันทีที่ฟางเซียนเทียนคิดร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปบนอากาศอย่างง่ายดายซึ่งไม่จำเป็จะต้องใช้แรงดีดของขาอีกต่อไปเมื่อเขาจะใช้เคล็ดวิชากระบวนท่ากระเด้าทะยานฟ้า
ในตอนนี้ฟางเซียนเทียนสามารถโบยบินอยู่บนท้องฟ้าได้อย่างอิสระและทันใดนั้นเขาก็มองไปยังเบื่องล่างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่างของผีดิบสาวที่ถูกมัดด้วยใยแสงด้วยท่าทางลามกแหวกหวางขาเผยให้เห็นร่องรักที่อ้าออกอยู่อย่างเปิดเผย
'จริงสิตอนนี้ข้าเป็พระเ้าแล้วก็ต้องโปรดสัตว์เสียหน่อยฮิฮิ'ฟางเซียนเทียนเกิดความคิดดีๆขึ้นมาเพราะนอกจากจะเห็นผีดิบสาวที่ตนจัดการไปแล้วฟางเซียนเทียนก็ยังเห็นเหล่าทหารที่กำลังยืนดูอยู่ไม่ไกลกัน
ความจริงแล้วพลังแห่งพระเ้านี้มันทำให้ฟางเซียนเทียนรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นมามากเลยที่เดียวมันเหมือนกับเป็พลังบัฟเสริมอย่างไงอย่างงั้นเลยก็ไม่ปานแต่มันก็ไม่ได้แข็งแกร่งจนน่ากลัวขนาดนั้นแต่ก็สามารถใช้สู้กับผู้ที่แข็งแกร่งในระดับลมปราณทองได้อย่างแน่นอนฟางเซียนเทียนรู้สึกได้!
และที่สำคัญในเวลานี้ฟางเซียนเทียนรู้สึกว่าตนเองหล่อเหลาขึ้นมากจนเหมือนกับปีศาจจิ้งจอกที่ใช้ภาพลวงตาหลอกลวงคนก็ไม่ปานแต่ทว่านี่คือของจริงออร่าแห่งพลังพระเ้าแห่งกามราคะของฟางเซียนเทียนทำให้เขากลายเป็ความหล่อเหลาอันสมบูรณ์แบบและดึงดูดใจขั้นสูงสุด!
...
ด้านล่างผู้คนกลายเป็จิตใจถูกล่องลวงและเริ่มลุ่มหลงในร่างกายและความหล่อเหลาของฟางเซียนเทียนพวกเขารู้สึกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น
"โอ้พระผู้เป็เ้าจงเจริญ!"ผิงหลางเห็นลักษณ์และการสำแดงพลังแห่งพระเ้าเขาก็กลายเป็ะโขึ้นอย่างเคารพนอบน้อมและสรรเสริญในทันทีอย่างบ้าคลั่งราวกับคนติดยา!
"ไม่ผิดแน่นี่คือรัศมีของพระผู้เป็เ้าท่านมาโปรดอสุจิของท่านแล้ว!"ผิงหลางะโว่าตนเป็อสุจิของท่านอย่างไม่กระดากปากเพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่ศาสนจักรพระเ้าแห่งกามราคะต่างก็พูดกันเป็ปกติ
ข้างบนฟ้าฟางเซียนเทียนที่ได้ยินผิงหลางะโก็พึงพอใจเป็อย่างมากเพราะเขาคิดจะใช้อสุจิของข้าเอ๋ยอยู่แล้วโดยไม่คาดคิดว่าศาสนจักรพระเ้าแห่งกามราคะของเขาจะใช้ประโยคนี้อยู่แล้ว (สุดยอดไปเลย55+)
"อสุจิของข้าเอ๋ย! เรากลับมาแล้ว! พวกเ้าหลงทางมานานแล้ว"
"มาเถิดกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกที่ควร"
"พวกเ้าจงเบิกตาให้ตื่นขึ้นจากมนต์สะกดของพวกพระเ้าที่ไม่ได้รักพวกเ้าจริงๆ"
"มีแต่เราพระเ้าแห่งกามราคะอย่างเรานี่แหละที่รักพวกเ้า!"ฟางเซียนเทียนเริ่มที่จะแผ่รัศมีสีชมพูอ่อนออกมาอย่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งเมือง
"เราคือความรักอันสูงสุดเราคือผู้ที่จะโอบกอดเอาทุกสรรพสิ่งจงศรัทธาในตัวเราแล้วพวกเ้าจะพบกับความรักและความสุขอันยิ่งใหญ่อสุจิของข้าเอ๋ย!"
"จงปลดปล่อยความอัดอั้นของพวกเ้าออกมาอย่าได้เก็บกดมันเอาไว้!...กำหนัดที่สุมอยู่ในกายของพวกเ้าหาใช่ความเลวทรามแต่ทว่านั่นคือความรัก!"
"พวกเ้าจงสุขสมในรสรักแห่งกามราคะให้หนำใจ"
"นั่นจะเบิกเนตรของพวกเ้าให้ได้พบกับ์ที่แท้จริง!"ฟางเซียนเทียนหลับตาลงและเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่ดูน่าเชื่อถือ...ยิ่งออร่าของพระเ้าเปล่งประกายเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหล่อเหลาขึ้นมากเรื่อยๆอย่างน่าอัศจรรย์!
ผู้คนเมื่อได้ยินน้ำเสียงของฟางเซียนเทียนก็รู้สึกราวกับได้ยินเสียงที่เพราะที่สุดในโลกและ์ก็ไม่ปานและพวกเขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความกำหนัดที่เพิ่มขึ้นในกายของพวกเขาทีละนิดทีละนิดอีกด้วย
ผลกระทบของพลังแห่งพระเ้ากามราคะนั้นไม่ใช่เื่ล้อเล่นจริงๆ!
"จงจำนามของเราเอาไว้ในบัดนี้ตัวเรามีนามว่าฟางเซียนเทียน!"
เสียงนี้แผ่กระจายออกไปทั่วทั้งเมืองใบไม้ทองคำจนแม้กระทั่งผีดิบระดับลมปราณทองและฟางเฉินและมู่หลี่ก็หยุดชะงักลง
และเมื่อพวกเขาได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าก็พลันเกิดคำถามขึ้นมา...วันนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้มีแต่เื่ประหลาดเกิดขึ้นเรื่อยๆอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะเื่ประหลาดเ่าั้เกิดขึ้นเพราะคนคนเดียวที่ชื่อว่าฟางเซียนเทียน!
พระเ้า? มันคิดว่าตัวเองเป็ใครกันวาจาใหญ่โตขนาดนั้น? ไม่กลัว์ลงโทษหรือไงกัน?
ระดับลมปราณทองที่แข็งแกร่งอย่างผู้นำตระกูลนั้นไม่ค่อยได้รับผลกระทบจะรัศมีพลังแห่งพระเ้าของฟางเซียนเทียนเท่าไหร่พวกเขาจึงได้แต่ขมวดคิ้วกับวาจาใหญ่โตของฟางเซียนเทียนซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้เห็นฟางเซียนเทียนพิเศษอะไรนอกเสียจากความหล่อเหลาที่มากล้นและแรงดึงดูดใจอย่างน่าอัศจรรย์เท่านั้น
จบ...โปรดติดตามตอนต่อไป...
มีผู้ศรัทธาในผู้อ่านหรือไม่? อสุจิของข้าเอ๋ย! 55+
3K
