ตอนที่แปด ข้อได้เปรียบของโลกปัจจุบัน
หากให้ผมวิเคราะห์ผมคงไม่อาจสู้กับคนที่กลับมาจากโลเซียนได้ด้วยความรู้ของพลังปราณอย่างแน่นอน
แต่อย่างที่โลกเซียนนั้นมีมีความสามารถทลายนรกและ์ชั้นสูงแต่เทคโนโลยีสื่อสารยังต้องใช้นกพิราบสื่อสารหรือเหยี่ยวสื่อสารที่ต้องทานเืเนื้อจากสาวพรหมจรรย์
ซึ่งหากมาใช้ในโลกปัจจุบันเราคงไม่มีสาวพรหมจรรย์มากพอที่จะป้อนเหยี่ยวสื่อสารแน่ๆ
กิลกาเมธกล่าวไว้ถูกต้อง มนุษย์ปัจจุบันไร้ประโยชน์ก็เพราะพวกเรามีระบบที่แข็งแกร่งมากพอที่จะทำให้ความสามารถส่วนบุคคลนั้นไร้ความหมาย
อัจฉริยะนั้นมีอยู่เต็มไปหมดในห้องทดลองของมหาวิทยาลัยแต่คนที่จะได้ทดลองของตนเองต่อ คือคนที่มีทุนการวิจัยมาเท่านั้น
การที่ผมมีทุนในการจ้างคนที่มีความรูเฉาพะด้านมาช่วยกันทำงานวิเคราะห์พลังปราณก็ดีกว่าการที่ผมจะคิดเองคนเดียวนั่นเอง
เปลี่ยนจากแิของพระเอกที่ต้องฝึกเองคนเดียว
มาเป็แิของตัวร้ายต้องคิดว่าที่พวกนั้นร้างสัตว์แระหลาดมาสู้กับมนุษยืห้าสีได้นี่
มันต้องมีการรับสมัครคนและทำงานวิจัยสัตว์ประหลดาอย่างไรบ้าง?
“ติดต่อนักฆ่าพวกลิงทองแดง คิงคองเงินมาบอกว่า คิดค่าวิชาในการสอนวิชาให้กับผมเท่าไร? ผมจ่ายไม่อั้น”
แน่นอน พวกนี้คือสายวิชาภายนอกกระจอกกว่าขั้นปรับพื้นฐาน foundationestablishment ขั้นกลางอีก แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี เพราะมันแปลว่าสายร่างกายของโลกนี้สามารถมีพลังเหนือกว่าขั้นสะสมพลัง qi condensation ได้
“ซื้อทีมลิเวอร์เบิร์ดและบรรดาโค้ชผู้ฝึกสอนที่เก่งวิทยาศาสตร์การกีฬามาด้วยเราจะศึกษาเื่วิทยาศาสตร์การกีฬาเช่นกัน”
ผมบอกอาหู่ในฐานะเ้านายที่สั่งทีเดียวแบบไม่คิดอะไรมากว่าลูกน้องจะลำบากแค่ไหนหรือคำสั่งมันดูไร้สาระอย่างไรอาหู่ในฐานะข้ารับใช้ที่ดีก็ทำตามแบบดีใจ
เท่านี้ตระกูลอ้าวเราก็ยึดครองธุรกิจขยายออกไปนอกประเทศได้มากขึ้นแล้ว
แน่นอนพวกสรรพสัตว์คิงคองทองแดงพวกนี้ มีฝีมือไม่เกินขั้นปรับพื้นฐานแต่พวกนี้มีข้อดีคือความซื่อสัตย์สุจริตต่อผู้ว่าจ้างงานเอามากๆ
และหากเราคำนวณตามบัญญัติไตรยางศ์ ที่พวกนี้สู้กับพระเอกที่มีวิชาเนหือกว่าได้แสดงว่ามันก็ควรจะเก่งอยู่พอสมควร
“ติดต่อวงการประมูล ว่า มุกเจ็ดสีเตียงหยกเย็นที่จะวางจำหน่าย ผมขอจ่ายไม่อั้นแค่ส่งมาให้ผมโดยไม่มีการจัดการประมูลและติดสินบนพวกลูกน้องรายทางว่าผม้าด้วยความรวดเร็วจ่ายแพงขึ้นไม่ใช่ปัญหา”
“ขอรับนายน้อย”
หู่ไห่ตงแปลกใจเล็กน้อย แต่คิดว่านายน้อยต้องมีแผนการที่ดีเลยทำตามงานมหาศาลที่อ้าวป้าหม่าสั่งมาเป็ชุดอย่างไม่อิดเอื้อน
นี่คือข้อดีของคนรวยเราสั่งสารพัดแค่ไหน ก็ยังมีคนอื่นไปทำให้ ตามความเห็นของคนรวยจะคิดว่าตนเองมีประสิทธิภาพทำงานได้มากมาย
ส่วนคนขนแค่ติดต่อทางราชการแค่วันเดียวเดินทางข้ามเข่า ด้วยรถโดยสารประจำทางอาจจะยังไม่เสร็จต้องค้างคืนในเมืองอีกคืนหนึ่งเพราะรถที่จะกลับเข้าไปในหมู่บ้านบนเขานั้นไม่มีเที่ยวที่จะเดนทางของวันนั้นแล้ว
การสมรสก็ยังสามารถเรียกเ้าพนักงานมาจดทะเบียนนอกสถานที่ราชการได้แต่ในขณะที่คนธรรมดาต้องไปเข้าคิวรอคอยในการติดต่อเื่สำคัญของตนเอง
ไม่แปลกที่คนรวยจะคิดว่าคนจนี้เีทำอะไรไม่เป็ชิ้นเป็อันในชีวิต
และเทคโนโลยีในการติดต่อสื่อสารที่ไม่ต้องผ่านเหยี่ยวโลหิต ทำให้หู่ไห่ตงทำเื่ที่ผมบอกเกือบทั้งหมดได้ก่อนที่จะเที่ยงวันเสียอีก
284
