“whattttttttttttttttt!”อาตอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
กริ๊งๆๆๆๆๆๆ แต่ในขณะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของอาตก็ดังขึ้นมาพอดี
“สวัสดีครับ”
“ว่าไงเด็กน้อย! นี่ฉันอธิการบดีเองนะ”เสียงของสุพรรษาพูดแทรกออกมา
“ท่านโทรมาก็ดีเลยครับ ผมมีเื่อยากจะถาม ท่านจะให้ผมเข้าชมรมกรีฑาจริงๆเหรอครับ ”
“ ก็ใช่น่ะสิ ถ้าเธอมีความสามารถก็น่าจะแสดงมันออกมาไม่ใช่หรอ แถมเธอก็มีเวลาว่างอยู่นี่ ” สุพรรษาพูดออกมาอย่างเ้าเล่ห์
“ใครว่าผมว่างกัน ผมว่าจะไปห้องซ้อมดนตรีอยู่พอดีเลยเนี่ย เพราะฉะนั้นแล้วผมขอให้ท่านยกเลิกคำอนุมัติเข้าชมรมกรีฑาให้ผมเถอะนะ” อาตพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร
“เอางั้นก็ได้! แต่ต้องมีข้อแม้ว่าเธอต้องมาซ้อมที่ชมรม อาทิตย์ละ 4 ครั้ง และแต่ละครั้งต้องไม่ต่ำกว่า 4 ชั่วโมง เธอจะโอเคไหม” สุพรรษายื่นข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธได้ออกมา
“ตกลงตามนั้นครับ” ในตอนนี้นั้น อาตมีความรู้สึกว่าตัวเองตกเป็เหยื่อเรียบร้อยแล้ว
“ เธอช่วยยื่นโทรศัพท์ไปให้พี่ชายฉันหน่อยสิ ฉันจะบอกเขาเอง ”
“ ok ครับ” อาตยื่นโทรศัพท์ไปให้กับผู้ชายในชุดวอร์มที่กำลังทำหน้ามีความสุขอยู่
“ว่าไงนะ!……….แต่ว่า……..เอางั้นก็ได้”พูดจบชายในชุดวอร์มก็คืนโทรศัพท์ให้กับอาตด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง
“เอาล่ะฉันได้บอกพี่ชายของฉันไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอก็มาห้องชมรมได้แล้ว มีคนอยากจะเห็นฝีมือของเธออยู่พอดี”
“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” อาตเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างไว ด้วยกลัวว่าจะถูกรั้งตัวให้อยู่ต่อ โดยไม่สนใจสัญญาที่ทำไว้
“น่าเสียดายจริงๆ ทั้งที่วิ่งเร็วได้ขนาดนี้” ธานินทร์พูดออกมาอย่างเสียดายพร้อมกับมองไปที่หลังของอาต
--- ณ ห้องเปียโนของชมรมดนตรี
“สวัสดีครับท่าน” เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งรออยู่ในห้องกับผู้ชายไม่ทราบชื่อ อาตจึงยกมือขึ้นมาไหว้ทั้งสองคนเพื่อเป็การทักทาย
“เธอมาก็ดีแล้ว ฉันจะแนะนำคนนี้ให้รู้จัก เขาชื่อว่าธเนศ เป็มือเปียโนอันดับต้นๆของประเทศและเป็คนที่ฉันรู้จักเป็การส่วนตัว” สุพรรษากล่าวแนะนำตัวของชายที่อยู่ข้างๆเธอออกมาให้กับอาตได้รู้จัก
“สวัสดีครับคุณธเนศ ผมชื่อว่าอาตยินดีที่รู้จักครับ” อาตกล่าวคำพูดออกมาอย่างสุภาพ
“ทางฉันก็เช่นกัน ดูเหมือนว่าจะเป็เธอสินะที่คุณสุพรรษาแนะนำ”
“ก็น่าจะเป็อย่างนั้นล่ะครับ”
“ เอาหละ เธอลองไปเล่นให้เขาฟังหน่อยซิ ” สุพรรษากล่าวออกมาอย่างมีเลศนัย
“ ได้ครับ ” เมื่อได้ยินคำสั่งจากสุพรรษา อาตจึงเดินไปที่เปียโน พร้อมกับบรรเลงมันออกมาให้กับธเนศฟัง โดยอาตได้ใช้บทเพลงในลำดับที่ 18 ในการบรรเลงในครั้งนี้
“????????????????...............................”
“????????????.............................”
“.????.........” เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายถูกบรรเลงเสร็จ อาตก็ลุกออกมาจากเก้าอี้ แล้วเดินไปหาสุพรรษา
“ผมเล่นจบแล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณธเนศพอใจกับเพลงที่ผมเล่นหรือเปล่าครับ” อาตถามออกมาอย่างมีชั้นเชิง เพราะเขาััได้ว่าสุพรรษาต้องมีแผนการอะไรสักอย่างกับชายคนนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องเข้าข้างสุพรรษาเพื่อที่จะได้มีชีวิตสงบๆภายในมหาลัยนี้
“ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบทเพลงเมื่อสักครู่จะถูกบรรเลงโดยเด็กอายุแค่ 20 แม้แต่ฉันก็คงทำไม่ได้ ”ธเนศพูดออกมาอย่างดีใจที่ได้รับฟังบทเพลงเมื่อสักครู่ แต่ก็รู้สึกสมเพชตัวเองในขณะเดียวกัน
“อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ ผมยังเด็กอยู่ยังคง้าประสบการณ์อีกเยอะ ซึ่งมันต่างกับมืออาชีพชื่อย่างคุณลิบลับเลยครับ” อาตกล่าวออกไม้อย่างถ่อมตน
“เธอนี่นิสัยดีกว่าที่ฉันคิดอีกนะ ไม่อยากจะเชื่อว่าจะอยู่กับยัยจิ้งจอกเ้าเล่ห์ได้” ธเนศพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่สุพรรษา
“ว่าใครจิ้งจอกเ้าเล่ห์กัน ฉันเป็รุ่นพี่นายนะให้เกียรติคนที่แก่กว่าบ้างสิ” สุพรรษาพูดออกมา แต่ภายในคำพูดนั้นกับไม่มีความรู้สึกไม่พอใจปนอยู่เลย
“เอาล่ะครับรุ่นพี่ ผมแพ้พนันรุ่นพี่อย่างราบคาบเลยล่ะ เื่ที่สัญญาไว้ ผมจะทำให้อย่างสุดฝีมือเลยครับ”
“พนัน? นี่มันเื่อะไรกันเหรอครับ” อาตพูดออกมาอย่างงุนงง
“ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ฉันพนันไปว่าถ้าเธอเล่นออกมาได้ดี ธเนศต้องเป็คนส่งชื่อเธอเข้าร่วมงานเปียโนระดับประเทศที่จะจัดในอีก 2 เดือนข้างหน้า”
“อีก 2 เดือน? แต่ผมยังไม่มีชื่อเสียงเลยนะครับ”
“เพราะงั้นไงล่ะ ฉันถึงจะให้เธอเข้าร่วมงานดนตรีที่จะจัดในอีก 3 สัปดาห์ข้างหน้า เพื่อเป็การปูทางชื่อเสียงของเธอก่อน”
“ท่านนี่เป็จิ้งจอกเ้าเล่ห์สมกับที่คุณธเนศพูดจริงๆ”
“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่ารุ่นพี่น่ะเ้าเล่ห์ขนาดไหน” ธเนศกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะชอบใจ
“เอาละ! เอาเป็ว่าตกลงตามนี้ ดังนั้นแล้วเธอจงไปซ้อมดนตรีที่โรงละครกับพวกวงออร์เคสตราซะ อย่างน้อยจะได้กดดันเ้าพวกนั้นให้มีแรงในการเล่นหน่อย ”
“ แต่ผมเล่นเปียโนเดี่ยวไม่ใช่เหรอครับ ”
“ก็เพราะงั้นไงละ เธอจงไปแข่งกับพวกเขาซะ”
“...........................”
‘เผด็จการชะมัด’ อาตสบถออกมาในใจพร้อมกับเดินออกไปจากห้อง
“เด็กคนนั้นต้องเป็มือ 1 ของโลกได้อย่างแน่นอน” เมื่อเห็นว่าอาตเดินจากไปแล้ว ธเนศก็พูดออกมากับสุพรรษา
“เธอยังไม่รู้อะไร ก่อนหน้านี้เขาเล่นเพลงที่สุดยอดกว่านี้อีก” สุพรรษาพูดออกมาอย่างยิ้มๆ
“รุ่นพี่ว่าไงนะ! ยังมีที่สุดยอดกว่านี้อีกเหรอ” ธเนศะโออกมาอย่างตกตะลึง
………………..
“วุ่นวายชะมัดยาดเลย” อาตบนออกมาเบาๆในระหว่างที่เดินไปโรงละคร
“นั่นอาตใช่มั้ย” แต่ในขณะนั้นเองเสียงใสๆ ก็ดังออกมาจากข้างหลังเขา ปรากฏรูปร่างของหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งมาทางเขา ใช่แล้วเธอคนนี้ก็คือแก้ว หญิงสาวที่อาตพบบนรถไฟนั่นเอง
“อ้าวนั่นแก้วไม่ใช่เหรอ เป็ไงบ้าง” อาตพูดออกมาอย่างตะลึงเมื่อได้เจอเธออีกครั้ง
“ก็สบายดี แต่ดูเหมือนว่านายจะดังใหญ่แล้วสินะ แล้วฉันจะเรียกนายว่าไงละเนี่ย จะให้เรียกว่าอาตหรือ The Shadow ดี” แก้วพูดแซวออกมา
“เรียกเหมือนที่เคยเรียกนั่นแหละดีแล้ว แล้วเธอล่ะเป็ยังไงบ้างได้ไปสมัครกับ the musicไหม”
“ สมัครแล้ว แล้วก็ได้ออกอัลบั้มแล้วด้วย”
“เอ๋! จริงดิ”
“นี่นายไม่ได้ติดตามเพลงของฉันเลยใช่ไหมเนี่ย ”
“ขอโทษที พอดีฉันยุ่งอยู่นิดหน่อยน่ะ เลยไม่ค่อยได้ติดตามเพลงสักเท่าไหร่” อาตพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราวกับขอโทษ
“แล้วนี่นายจะไปไหนกันเหรอ”
“ไปโรงละครน่ะ”
“จริงป่ะ ฉันก็จะไปทางนั้นอยู่เหมือนกัน งั้นเราไปพร้อมกันนะ”
“ก็ได้” อาตตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แล้วเดินไปโรงละครพร้อมกันกับแก้ว
---- โรงละคร
“ลืมถามไปเลย ว่าแต่แก้วมาที่นี่ทำไมเหรอ”
“ก็มาซ้อมไวโอลินกับวงออเคสตร้านะ แล้วนายล่ะมาทำอะไรที่นี่”
“ก็เหมือนเธอนั่นแหละ มาซ้อมดนตรีที่นี่เฉยๆ”
แต่ในขณะนั้นเอง เมื่ออาตกับแก้วเดินเข้ามาในโรงละคร ก็ได้ตกเป็เป้าสายตาของทุกคนในทันที
“นั่นแก้วนี่ แม่เทพธิดาของฉัน”
“ไอ้หมอนั่นเป็ใครกันน่ะ ถึงได้เดินเข้ามากับแก้ว”
“นั่นมันนักเปียโนที่อธิการบดีเชิญมาไม่ใช่หรอ แต่ทำไมหน้ามันคุ้นๆจังวะ”
“ นั่นสิ! ฉันก็ว่าอย่างนั้น เหมือนเคยเห็นที่ไหนเมื่อเช้านี้ ”
“ฉันนึกออกแล้ว หมอนั่นมันคือ The Shadow ที่ออกข่าวเมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ”
“ไม่จริงน่า ไอ้หมอนั่นเนี่ยนะ ”
“นักร้องดาวรุ่งชื่อดังทั้งสองคน มาเยือนโรงละครด้วยวุ้ย”
เหล่าบรรดาคนที่อยู่ในโรงละครต่างซุบซิบออกมา แต่ส่วนใหญ่จะเต็มไปด้วยสายตาที่เป็ประกายซะมากกว่า
“ดูเหมือนเธอจะดังเหมือนกันนะเนี่ย” อาตพูดแซวออกมา
“ใครว่ากัน พวกเขาพูดถึงนายมากกว่าฉันซะอีก”
“ฮ่าๆ”
“เอาล่ะเดี๋ยวฉันไปขอซ้อมเปียโนก่อน ถ้าอธิการบดีมาเห็นว่าฉันไม่ยอมซ้อมเปียโน มีหวังยัดฉันเข้าชมรมกรีฑาแน่ๆ” อาตพูดออกมาอย่างเครียดๆ
“อธิการบดี?” แต่ไม่ทันให้แก้วพูดอะไรต่อ อาตก็เดินไปซ้อมเปียโนแข่งกับวงออร์เคสตราตามที่อธิการบดีสั่ง เมื่ออาตนั่งลงที่เปียโน เหล่าสมาชิกวงออเคสตร้าก็หยุดบรรเลงในทันที แล้วรอฟังบทเพลงที่กำลังจะได้ยินนับต่อจากนี้ แต่การกระทำที่ผิดปกติของสมาชิกวงออเคสตร้า ก็ได้ทําให้คนธรรมดารู้สึกแปลกใจเป็อย่างมาก
“????????????????............” อาตเริ่มบรรเลงบทเพลงออกมาอีกครั้ง
2K
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)
