ตอนที่ 10
ตลอดสองวัน ที่ปีวราอยู่ในฟาร์มเลี้ยงมุกทุกคนในบ้านยังคงปฏิบัติหน้าที่ตามเดิมคุณนายใหญ่วุ่นวายอยู่กับการไปพบปะเพื่อนฝูงที่อยู่ในสังคมระดับคุณหญิงคุณนายจึงอยู่บ้านเฉพาะใน่เย็น แต่ตกกลางวัน ท่านก็จะหายตัวข้ามฝั่งเข้าไปในเมืองโดยมีคนขับรถเก่าแก่ของบ้านเป็พลขับให้ทุกครั้งโดยที่ท่านเองก็ไม่เคยสะกิดใจถึงการอยู่ไม่ติดบ้านของสามีเหมือนเดิม
นายหัวจึงได้ใจแม้ไม่ใช่เวลาทองกับการอยู่เสวยสุขกับสุธาสินี เ้าตัวก็ยังไม่เว้นวางจากสตรีจึงมักไปสังสรรค์กันตามสถานบันเทิง อ้างว่าเป็การคุยธุรกิจกับคู่ค้าจนอาหารเย็นในแต่ละวัน ไม่เคยเห็นหน้านายหัวร่วมโต๊ะอาหารสักมื้อเดียว
ส่วนนางปราณีก็ยังคงทำหน้าที่ดูแลบ้านช่องวันๆหมดไปกับการคอยคุมให้คนในบ้านปัดกวาดเช็ดถู งานซักผ้า รีดผ้า ซักล้างดูแลสวนในบ้าน เตรียมอาหารทุกมื้อ เวลาในแต่ละวันก็หมดไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะเห็นตะวันขึ้นตอนเช้า และมารู้ตัวอีกที ตะวันก็ตกดินไปเสียแล้ว
ทว่าเื่ราวของปีวรากับสูรย์กลับไม่เป็ปรกติ!
ชายหนุ่มเงียบขรึมลงไปทันตานิ่งเสียจนหญิงสาวใจคอไม่ดี เมื่อเอ่ยถามหรือชวนคุย เขาก็ตอบกลับด้วยคำตอบสั้นๆเหมือนขอไปที
ส่วนเวลาที่ดำเกิงอธิบายขั้นตอนต่างๆเกี่ยวกับฟาร์มไข่มุกเขาก็ดูจะสนอกสนใจกับมันชนิดที่เธอเหมือนเป็อากาศธาตุ ไม่อยู่ในสายตา
ข้างๆห้องรับรองแขกมีอีกหนึ่งห้องที่ทางฟาร์มฯได้จัดแสดงขั้นตอนจำนวนมาก เพื่อใช้เป็ข้อมูลประกอบเวลาที่นี่เปิดให้นักท่องเที่ยวมาเข้าชม ซึ่งจะมีเข้ามาเป็กลุ่มคณะจำนวนมากโดยทางฟาร์มได้ผลประโยชน์บางส่วนร่วมกับธุรกิจการท่องเที่ยวจากทัวร์เ่าั้
เสียงของดำเกิงยังคงอธิบายหลายสิ่งแต่ทว่าทั้งหมดทั้งมวลไม่ได้เข้าหูหญิงสาวเลยสักนิด
“จริงๆแล้วเมื่อถึงเวลาที่เราจะคัดแยกคุณภาพ มันก็เป็เื่ที่ยากพอสมควรเพราะจำเป็ต้องอาศัยคนมีความชำนาญ ถึงจะได้ไข่มุกที่มีคุณภาพ”
“เห็นนายดำบอกว่าทางฟาร์มจะแยกวัตถุดิบแบ่งออกเป็สามส่วนหมายความว่ายังไง”
“คืออย่างนี้ครับส่วนที่หนึ่งจะเป็มุกดิบหลังการเก็บเกี่ยว ซึ่งทำความสะอาดแล้วในส่วนนี้เราต้องมีการคัดแยกและเจียระไน แบ่งเป็อีกสองทางครับคือทางแรกจะนำไปขายเป็วัตถุดิบ ก่อเกิดรายได้ ส่วนทางที่สองเราจะนำมาสร้างมูลค่าเพิ่ม โดยให้ช่างที่ทำงานในโรงงานออกแบบเป็ตัวเรือนแล้วก็ขึ้นตัวเรือนด้วยเงิน ก่อนจะเริ่มตรวจสอบคุณภาพต้นแบบ แล้วจึงส่งเข้าโรงงานเพื่อทำพิมพ์ต้นแบบไว้ ขั้นตอนสุดท้าย ถึงจะผลิตชิ้นงานด้วยวัสดุที่้า”
ชายหนุ่มมองภาพประกอบคำบรรยายขณะที่หญิงสาวลอบมองใบหน้าเขา โดยพยายามไม่ให้เขารู้ตัว แต่ถึงเขาจะรู้ก็ไม่เห็นมีท่าทางว่าจะเหลียวกลับมามองเธอสักนิด
“แล้วส่วนที่สองกับสามล่ะมันคืออะไร”
ดำเกิงไม่เสียเวลา จึงอธิบายต่อ “ส่วนที่สองคือมุกที่ยังติดอยู่กับเปลือกหอยเราจะนำไปขึ้นตัวเรือนเป็เครื่องประดับเหมือนกัน แต่ในส่วนที่สามจำพวกเปลือกหอยมุกสามารถนำไปสร้างรายได้อยู่สองทาง คือนำไปประดิษฐ์เป็ของที่ระลึกต่างๆจำพวกโมบายกรอบรูป ภาชนะต่างๆหรือไม่ก็ขายส่งให้กับชาวบ้านนำไปสร้างมูลค่าในการประกอบอาชีพ...เห็นไหมครับว่าการทำฟาร์มเลี้ยงมุก ถ้าเรารู้จักดูแลโครงสร้างให้เหมาะสม ผลผลิตที่ได้รับสามารถสร้างมูลค่าได้ตั้งหลายอย่าง”
ที่ดำเกิงสามารถพูดได้คล่องเป็เพราะเขามีหน้าที่คล้ายนักประชาสัมพันธ์ให้กับนักท่องเที่ยวดังนั้นเมื่อมีใครติดขัดข้องใจ เขาคนนี้จะเป็คนให้คำตอบได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นเมื่อจบการอธิบายของแต่ละ่เขาจึงถามผู้ฟังทั้งสอง ไม่ต่างจากครูถามนักเรียน
สูรย์แสดงความเข้าใจทุกขั้นตอนต่างกับเธอลิบลับ ดำเกิงพูดว่ากระไรดูเหมือนจะกลายเป็เพียงเสียงคลื่นเสียงลมพัดผ่านหูไปเท่านั้นแต่เธอก็ต้องพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้
“ถ้านายหัวน้อยกับนายหญิงเข้าใจแล้วเดี๋ยว่บ่ายผมจะแนะนำลักษณะของหอยมุกชนิดต่างๆอย่างคร่าวๆละกันแล้ววันหลังผมจะสอนวิธีการเพาะเลี้ยง ตอนนี้ผมขอตัวก่อนพอดีผมมีธุระต้องไปช่วยงานคุณณรงค์ที่โรงงานถ้ายังไงคุณสองคนก็อยู่ศึกษางานด้วยตัวเองไปก่อนนะครับหรือวันนี้จะกลับบ้านเลยก็ได้”
ดำเกิงพูดจบ ก็ค้อมศีรษะแล้วลุกไปจากที่ตรงนั้นเดินไปหยิบหมวกปีกกันแดดขึ้นสวม แล้วก็เรียกคนงานผู้ชายออกตามกันไป
ทีนี้ก็เหลือเธอกับสูรย์อยู่ในห้องรับรองนักท่องเที่ยวแค่สองคนเธอจึงเป็ฝ่ายชวนเขาคุยก่อนบ้าง “เดี๋ยวคุณจะอยู่ที่นี่ต่อหรือว่าจะกลับบ้าน”
สูรย์เหลือบมองเขาครึ่งตาคล้ายชำเลืองแต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่ามันเป็การมองที่ไม่เต็มใจนักคล้ายเหยียดหางตาด้วยซ้ำ
แล้วเขาก็ตอบแบบแกนๆโดยที่ไม่หันมาทางเธอแม้นิดเดียวราวกับว่ากำลังพูดกับเปลือกหอยที่อยู่ในตู้กระจกตรงหน้า
“ปีจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะพี่ว่าจะอยู่ดูเขาทำงานกันที่นี่สักพัก”
บรรยากาศช่างขุ่นมัวอึดอัดจนเธอแทบจะมองไม่เห็นสรรพสิ่งรอบกาย ในเมื่อเขาไม่อยากเสวนากับเธอมีหรือที่เธอจะยอมเป็ฝ่ายอ่อนข้อไปพูดด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน
เขาคงนึกล่ะสิว่าคำพูดของเขาบนเรือวันนั้น จะมีอิทธิพลรบกวนจิตใจเธอ...ไม่มีวันซะล่ะ นึกดังนั้นเธอก็หมุนตัวกลับ คว้ากระเป๋าสะพายกับหมวกสานซึ่งวางอยู่บนโซฟาแล้วก็เดินกระแทกส้นเท้ากลับด้วยความขุ่นใจ
......................................................
198
