พรึ่บ!
ร่างของคนชุดดำมาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของบุรุษชุดสีน้ำเงิน ใบหน้าหล่อเหลาจนชวนตะลึงพยักหน้ารับโบกมือให้องครักษ์รายงานเื่มา
“ทูลองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ให้คนติดตามสืบเื่ของแม่นางผู้นั้นตามรับสั่งแล้วพะย่ะค่ะ นางคือบุตรีของรองเสนาบดีขั้นสามหว่านชิงไฉ นางชื่อหว่านชิงเยว่พะย่ะค่ะ นางกับใต้เท้าหว่านและฮูหยินได้เดินทางมาที่อำเภอลั่วหยางเมื่อหลายวันก่อน กระหม่อมได้ยินมาว่านางป่วยหนักมากจนถึงขั้นหน้าตาอัปลักษณ์ ใต้เท้าหว่านจึงได้พานางมารักษาตัวที่นี่เพราะได้ยินมาว่าท่านหมอเทวดาอยู่แถวนี้พะย่ะค่ะ"
“ป่วยหนักงั้นรึ? เ้าแน่ใจนะว่านางป่วย”
ปลายนิ้วเคาะลงไปที่โต๊ะอย่าง้าใช้ความคิดหยางิหลงคิดว่าน่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลมากกว่า วันนั้นที่พระองค์พบนางเล่นผีผาอยู่ที่ตลาดพระองค์ทรงแน่พระทัยมันว่านางไม่ได้ป่วยหนักอย่างที่บอกเป็แน่ แต่จะทำไมนางมีเหตุผลอะไร ถึงต้องบอกว่าตัวเองป่วยหนักจึงต้องมาถึงอำเภอลั่วหยางนี้
อีกประการนึงหมอเทวดาตามที่ได้ยินข่าวมา คนผู้นี้ไม่ใช่ว่าจะมีใครมาพบได้ง่ายดาย หน้าตาจริงๆ เป็อย่างไรก็ไม่มีใครทราบได้ รองเสนาบดีขั้นสามอย่างใต้เท้าหว่านนะหรือจะสามารถตามหาหมอเทวดาที่คนกำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดิน
อีกทั้งขนาดคนที่มีอิทธิพลมากมายยังทำไม่ได้อาศัยว่าเป็รองเสนาบดีขั้นสามจะทำได้อย่างไรกัน พระองค์คิดว่าเื่นี้จะต้องมีเบื้องลึกเื้ับางอย่างอยู่เป็แน่
“ใช่พะย่ะค่ะ แต่เท่าที่กระหม่อมสืบทราบมา ั้แ่คุณหนูหว่านชิงเยว่มาถึงอำเภอลั่วหยางก็ไม่ได้มีหมอท่านใดไปรักษานาง คนที่เคยไปหาหว่านฮูหยินเยี่ยมเยียนพวกนางถึงจวนใต้เท้าหว่านก็บอกว่านางก็เป็ปกติดีพะย่ะค่ะ”
"แล้วทำไมใต้เท้าหว่านถึงต้องบอกทุกคนว่านางป่วยหนัก เปิ่นไทจื่อคิดว่าเื่นี้มันต้องสืบให้ละเอียดกว่านี้ แล้วเปิ่นไท่จื่อได้ยินว่าผู้ชนะในปีนี้คือบุตรีของแม่ทัพหวัง ใช่มั้ย? "
"ใช่พะย่ะค่ะ แม่นางหวังลี่เลียน นางคือคนที่ฮองเฮาทรงเลือกเอาไว้เป็ผู้ชนะในปีนี้พะย่ะค่ะ"
“และที่กระหม่อมสืบทราบมาอีกเื่นึงพะย่ะค่ะ ที่จริงแล้วคุณหนูหว่านชิงเยว่ผู้นี้เป็ตัวเก็งในการประกวดยอดบุบผางามที่ฮองเฮาจัดขึ้นที่เมืองหลวงพะย่ะค่ะ ผู้คนต่างพากันพูดว่านางอาจจะได้เป็พระคู่หมั้นของพระองค์แน่นอน หากว่านางไม่ล้มป่วยลงเสียก่อน เพราะมารดาของนางในอดีตคือยอดบุบผางามสามปีซ้อนความงามและความสามารถของนางคงจะไม่ต่างกับผู้เป็มารดาเป็แน่พะย่ะค่ะ”
หยางิหลงมีรอยยิ้มพรายเต็มหน้าพระองค์ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่นางอาจจะเป็พระชายาของพระองค์ ทรงเสียดายนักที่นางไม่ได้มาประกวดแต่ถ้าหากนางประกวดพระองค์ก็อาจไม่ได้เจอนางแบบนี้ ครั้นคิดอะไรบ้างอย่างได้ดวงตาัก็ไหววูบขึ้น
ถ้าหากว่าก่อนหน้านี้มีคนไม่หวังดีกับนางและครอบครัวล่ะไม่งั้นคงไม่ต้องทำเื่ใหญ่แบบนี้นั้นหมายความว่าสิ่งที่อาจคุกคามนางและครอบครัวนางจะต้องมีอำนาจสั่งเป็สั่งตายใครก็ได้
‘หวังเชียน'แม่ทัพผู้นั้นเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจไม่สนแม้แต่วิธีการ จนถึงขนาดลักลอบเป็ไส้ศึกให้ศัตรูมายาวนาน เื่ชั่วช้าแบบนี้จะต้องเป็มันแน่ๆ
เพื่อให้บุตรสาวได้มีอำนาจฝ่ายในอยู่ในมือจึงวางแผนที่จะชนะการประกวดจะได้ชื่อว่าเป็พระคู่หมั้นของพระองค์’ หวังลี่เลี่ยน’ เ้าอย่าคิดว่าเ้าจะสมหวัง
“ให้คนไปสืบมาอีกเื่ก่อนหน้านี้ทางคนของแม่ทัพหวังได้มีอะไรเคลื่อนไหวเกี่ยวกับจวนใต้เท้าหว่านหรือไม่? แล้วให้คนตรวจสอบคนในจวนของใต้เท้าหว่านด้วยว่ามีหนอนของแม่ทัพหวังซุกซ่อนอยู่หรือเปล่า? ถ้าหากมีรีบจัดการซะอย่าให้นางต้องเป็อันตราย”
"พะย่ะค่ะ"
พรึ่บ! ร่างชุดดำก็หายไปรวดเร็ว
“เ้าคิดว่าแม่ทัพหวังวางแผนร้ายกับนางงั้นหรือ? หยางิลง”
ลู่จิ้นฝานเอ่ยถามเพื่อนรัก เขามีความรู้สึกว่าหยางิหลงจะไม่ใช่แค่อยากรู้เื่ของหว่านชิงเยว่ธรรมดาแต่การที่เขารู้จักหยางิหลงมาเป็เวลานานทำให้เขารู้ว่า ตอนนี้ภายในใจขององค์รัชทายาทหยางิหลงผู้นี้ได้ปักใจหว่านชิงเยว่ไปแล้ว แล้วน้องสาวเขาล่ะ ลู่เจียวจิงหากนางได้รับรู้จะเสียใจมากขนาดไหน หากได้รู้ว่าคนที่นางมีใจได้มีใจให้กับผู้หญิงอื่นไปแล้วนางจะแบกรับความผิดหวังได้หรือไม่
“ข้าเชื่อว่าอย่างนั้นคนผู้นั้นกระหายอำนาจแค่ไหนเ้าก็รู้”
“เ้าถึงกับส่งคนไปตรวจสอบแล้วก็คุ้มครองนางขนาดนั้นทั้งๆ ที่ตัวนางอาจจะมีคนคอยคุ้มครองนางแล้วก็ได้ ไม่เช่นนั้นในวันนั้นเ้าคงไม่ต้องสูญเสียองครักษ์ฝีมือดีไปถึง3คนหรอกหยางิหลง”
“ลู่จิ้นฝานเ้าเป็อะไรไป่นี้เ้าดูหงุดหงิดขึ้นนะ ปกติเ้าไม่ใช่คนที่ชอบทำแบบนี้ ส่วนเื่องครักษ์ที่รอดมาได้ข้าได้สอบถามไปแล้วถึงอย่างไรมันต้องปรากฏตัวออกมาอย่างแน่นอน”
พูดจบหยางิหลงก็ลุกขึ้นสั่งคนให้เตรียมม้าเหงื่อโลหิตคู่ใจ ทำเอาลู่จิ้นฝานถึงกับงุนงง เพราะเื่ที่มาสืบเื่ของไส้ศึกที่มาหลบหนีที่อำเภอลั่วหยางก็ถูกจัดการสังหารหมดแล้วหรือว่าหยางิหลงจะกลับวังหลวงตอนนี้
"นั้นเ้ากำลังจะไปไหนน่ะ? "
"ข้าว่าจะไปเยี่ยมใต้เท้าหว่านที่จวนสักหน่อย คนรู้จักกันจะไปมาหาสู่กันบ้างก็คงไม่แปลกใช่มั้ยลู่จิ้นฝาน"
ลู่จิ้นฝานกลอกตาทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างรู้ทัน มีที่ใดกันให้องค์รัชทายาทไปเยี่ยมเยียนมีแต่เรียกมาเข้าเฝ้า ตัวเองอยากไปหานางก็พูดมาเถอะทำเป็มาหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด
"ฮาฮา ข้าไปก่อนแล้วนะลู่จิ้นฝานอย่าเอาแต่ทำหน้าแบบนั้นระวังจะถ่ายไม่ออกเอา"
............ (ลู่จิ้นฝาน)