สลับร่าง พลั้งชน

หลังจากผ่านการโหนรถเมล์สาย 14 ที่ทั้งเบียดเสียดและร้อนระอุและเดินมาเกือบชั่วโมง ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ก็เดินลากสังขารที่หยาบกร้านมาถึงหน้าบ้านของอาร์ตตามที่อยู่ที่ได้มา แม้สภาพภายนอกจะไม่ได้เก่าคร่ำครึอย่างที่เธอจินตนาการไว้ตอนแรก แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับคอนโดมิเนียมหรูที่เธอเคยอยู่

"กลับมาแล้วเหรออาร์ต! ทำไมวันนี้กลับช้านักล่ะลูก" เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากโซฟา พ่อของอาร์ต ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ขณะที่ แม่ของอาร์ต เดินถือตะหลิวออกมาจากห้องครัว

"ไปทำอะไรมา หน้าตาดูซีดๆ นะเรา หิวหรือยัง? แม่ทำผัดกะเพราของโปรดไว้ให้" แม่ทักด้วยน้ำเสียงอาทร

ครูแพรวในร่างเด็กหนุ่มชะงักกึก หัวใจเต้นระรัวด้วยความประหม่า เธอไม่เคยต้องมารับมือกับ "พ่อแม่" ของคนอื่นในสภาพแบบนี้เลย

"คะ... ครับ... หิวนิดหน่อยครับ" เธอดัดเสียงให้ทุ้มต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องของอาร์ตเพื่อหนีความอึดอัด

แต่พอเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของอาร์ต ครูสาวแทบจะลมจับ... แม้ตัวบ้านจะดูดี แต่ห้องนอนของเจ้าเด็กแสบกลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิง! กองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วถูกโยนทิ้งไว้มุมห้อง กลิ่นอับของเหงื่อและกลิ่นถุงเท้าโชยมาแตะจมูก บนโต๊ะเขียนหนังสือเต็มไปด้วยเศษขนมและขวดน้ำพลาสติกที่กินเหลือ

"หา... นี่มันอะไรกันเนี่ย" เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่ปูด้วยผ้าสีเทายับย่น แตกต่างจากที่นอนผ้าไหมหอมกรุ่นของเธอสิ้นดี ครูแพรวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาขณะมองไปที่มือใหญ่หนาของตัวเอง "แกนะแก... ไอ้เด็กบ้า ถ้าฉันกลับร่างได้เมื่อไหร่ เธอต้องโดนดีแน่!"

ตัดกลับมายังคอนโดมิเนียมของครูแพรว อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ก้าวเท้าผ่านประตูระบบดิจิทัลเข้ามาด้วยความรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ แสงไฟอัตโนมัติค่อยๆ สว่างขึ้นในโทนวอร์มไวท์ ขับเน้นเครื่องเรือนที่เรียบแต่ดูดีและพื้นหินอ่อนที่เนียนกริบจนสะท้อนเงา

"โอ้โห... นี่สิถึงจะคู่ควรกับตำแหน่งนางฟ้าสาวสวยอย่างเรา" อาร์ตพึมพำพลางหัวเราะร่าในลำคอด้วยน้ำเสียงหวานใส เขาโยนกระเป๋าถือทิ้งไปบนโซฟาหนังแท้อย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินนวยนาดสับสะโพกพริ้วไหวเข้าสู่ห้องนอนกว้างขวางด้านในสุด

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาก็ต้องตะลึงกับความโอ่อ่า เตียงคิงไซส์สีขาวสะอาดตาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มีกระจกเงาบานใหญ่ตั้งแต่เพดานจรดพื้นติดตั้งไว้ที่ผนังด้านหนึ่ง อาร์ตไม่รอช้า เขาตรงดิ่งไปหยุดอยู่หน้ากระจกทันที

มือเรียวบางที่ตกแต่งเล็บมาอย่างประณีตค่อยๆ รูดซิปเสื้อพยาบาลสีขาวสะอาดออกทีละน้อยอย่างใจเย็น เมื่อเสื้อตัวนอกหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น ก็เผยให้เห็น บราลูกไม้สีชมพู ที่เข้ารูปจนเน้นทรวงอกอวบอิ่มชูชัน ผิวขาวราวกับน้ำนมของครูแพรวตัดกับสีนวลของลูกไม้ได้อย่างไร้ที่ติ

อาร์ตค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนอย่างนิ่มนวลบนเตียงอันแสนนุ่มที่ค่อยๆ ยุบตัวลงเพื่อโอบอุ้มร่างอันบอบบางอย่างพอดี สัมผัสจากผ้าปูที่นอนเนื้อดีทำเอาเขารู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว เขาเริ่มใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามสรีระของครูแพรวอย่างหลงใหล

“ฉันคิดว่าผิวของครูแพรวนิ่มละมุนกว่าผิวของพี่นลินนะ“” อาร์ตรำพึงด้วยความเสน่หา

ปลายนิ้วซุกซนเริ่มจากลำคอขาว ลากผ่านไหปลาร้าที่ดูบอบบางเซ็กซี่ ลงมายังเนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ค่อยๆเริ่มถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้น อาร์ตเผลอสูดปากออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อฝ่ามือสัมผัสผ่านจุดอ่อนไหวภายใต้เนื้อผ้าลูกไม้บางเบา ความรู้สึกนุ่มหยุ่นและเด้งสู้มือนั้นมันช่างแตกต่างจากสัมผัสจากร่างเด็กชายของเขาอย่างสิ้นเชิง

"ร่างแบบนี้หล่ะ ที่ฉันต้องการ นุ่ม... นุ่มแบบนี้…. สัมผัสดีไปหมดทั้งตัวแบบดี ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว" อาร์ตรำพึงกับตัวเองพลางหลับตาพริ้ม

เขาลองขยับท่าทางเป็นนอนตะแคง โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวที่คอดกิ่วไปจนถึงสะโพกที่ผายกว้าง เขาใช้มือลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องที่แบนราบ และลูบไล่ลงไปผ่านสะโพก ต้นขา จนถึงเรียวขาขาว เขาจงใจค่อยๆ ถลกกระโปรงขึ้นมาจนเห็นต้นขาอ่อนแล้วมองภาพตรงหน้าอย่างเสี่ยวซ่าน ผิวพรรณของครูแพรวนั้นดูเนียนลื่นราวมุก และเซ็กซี่จนเขาอดไม่ได้ที่จะบีบเค้นเบาๆ ต้นขาเบาๆ ด้วยความมันมือ

อาร์ตพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างอย่างอารมณ์ดี เขารู้สึกเหมือนได้รับรางวัลใหญ่ที่ไม่มีใครคาดถึง แสงไฟสลัวจากวิวเมืองหลวงด้านนอกหน้าต่างยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องดูเร้าอารมณ์มากขึ้น

"คืนนี้ล่ะ... ฉันจะขอสำรวจนางฟ้าคนนี้แบบละเอียดให้พรุนทุกตารางนิ้วเลย!" เขาลุกขึ้นมานั่งขยิบตาให้ตัวเองในกระจกบานยักษ์ พลางวาดฝันถึงการปรนนิบัติตัวเองในอ่างอาบน้ำที่รออยู่ในห้องน้ำที่เปิดโล่งมองเห็นวิวเมือง

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ถึงช่วงสำคัญที่อาร์ตเตรียมสำรวจร่างกายของตัวเองแล้ว ในขณะที่ครูแพรวก็ได้สำรวจบ้านของอาร์ตเหมือนกัน มาลุ้นกันต่อนะคะ