Room 4
Zombies Hospital
ในห้องสี่เหลี่ยมอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำนอนหลับอย่างสงบบนเตียงที่ปูด้วยผ้าสีขาว ท่าทางของเขาดูสงบอย่างประหลาด มองแวบแรกนึกว่าพนักงานกำลังแอบงีบหลับในเวลางาน
ทว่าชุดที่เขาสวมอยู่ไม่ใช่เครื่องแบบของโรงพยาบาล ทำให้รู้ว่าไม่ใช่พนักงานของที่นี่ และในเมื่อไม่ใช่พนักงาน ก็ต้องเป็ผู้บุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างไม่ต้องสงสัย
ไทเกอร์ตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางระแวดระวัง เขาสำรวจรอบตัวพบว่ามันคล้ายกับโรงพยาบาลในเมืองหลวงที่เขาเคยเห็น ต่างกันแค่ข้าวของเครื่องใช้และสไตล์การตกแต่ง
ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าเขาอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่าเกมแล้ว และมันก็คล้ายกับโรงพยาบาล ภายในห้องมีข้าวของไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็เฟอร์นิเจอร์และสิ่งของที่เขาไม่คุ้นเคย แม้จะไม่คุ้นเคยแต่เขาก็รู้ว่ามันคือของใช้ในชีวิตประจำวัน
ไทเกอร์ละสายตาจากการสำรวจแล้วลุกจากเตียง ตอนนี้พลังที่เคยถูกผนึกได้กลับมาแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจ ถึงชายลึกลับจะบอกว่าเมื่อตายในเกม พวกเขาไม่ตายไปจริงๆ เขาก็ยังไม่ไว้วางใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่
จำได้ว่าสถานที่แห่งนี้จะมีผีดิบมากมายโผล่ออกมา ไทเกอร์ลองแผ่พลังเพื่อััการคงอยู่ของมัน แต่กลับััไม่ได้สักตัว ไม่รู้ว่ามันซ่อนตัวดีหรือฝีมือเขาตกกันแน่
บางทีพวกมันอาจจะโผล่มาหลังจากออกจากห้องนี้แล้ว…
เขาไม่ได้เปิดประตูทันที ชายหนุ่มทดลองใช้พลังวิเศษเพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ พอเห็นว่าสามารถใช้งานได้โดยไม่ติดขัดก็ยกยิ้มมุมปาก
เทคนิคที่เคยดูก่อนหน้านี้ ทำไมไม่ลองใช้ดูล่ะ?
น่าเสียดายเขาเพิ่งดูภาพยนตร์เื่หน่วยรบปีศาจไปแค่สามรอบ ทำให้เข้าใจเทคนิคไม่มากนัก หลังลองใช้ดู พบว่านอกจากเทคนิคกระตุ้นจิตใจ เทคนิคอื่นก็ทำได้ไม่ดีนัก
เมื่อเห็นว่าพลังวิเศษกลับมาเป็ปกติและไม่ได้ติดขัดการใช้งาน ชายหนุ่มตัดสินใจผลักประตูออกไป พริบตาที่เกิดเสียงดังแอ๊ด ทางเดินทั้งสองทิศก็มีเสียงครางต่ำดังก้อง
[คุณเป็นักข่าวผู้บุกรุกเข้ามาในโรงพยาบาล และตอนนี้กำลังเจอกับเหตุการณ์ผิดปกติ จงหลบหนีออกจากโรงพยาบาลในเวลาที่กำหนดหรือตรวจสอบต้นตอของความผิดปกติ ของรางวัลที่ได้รับหลังภารกิจเสร็จจะขึ้นอยู่ทางเลือกของคุณ]
เสียงผู้หญิงดังก้องในสมองของไทเกอร์ ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง แต่ไม่นานก็กลับมาสงบลง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใส่ใจกับเสียงนี้ เขาต้องรับมือกับผีดิบพวกนี้ก่อน
ซอมบี้ในชุดผู้ป่วยเดินเข้ามาหาชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า สภาพของพวกมันดูอนาถยิ่งกว่าผีดิบที่ไทเกอร์เคยเจอตอนทำภารกิจเสียอีก ผีดิบพวกนั้นส่วนใหญ่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีแผลเหวอะหวะโชกเืแบบนี้
เมื่อพบเป้าหมาย พวกซอมบี้พากันส่งเสียงครางในลำคอ เบี่ยงทิศทางตรงมายังตำแหน่งที่ไทเกอร์ยืนอยู่ ชายหนุ่มกัดฟันแน่น สายตากวาดมองหาสิ่งที่พอจะใช้เป็อาวุธ แต่กลับไม่พบอะไรเลย เขาหันหลังกลับเข้าไปในห้องอย่างไม่ลังเล กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วพุ่งเข้าไปหักขาเก้าอี้ตัวหนึ่งมาใช้งานชั่วคราว
เส้นทางโลหิตเป็เส้นทางที่มีความแข็งแกร่งทางกายภาพสูงมาก ไทเกอร์ออกแรงเล็กน้อยก็หักขาเก้าอี้อย่างง่ายดาย พอมีอาวุธในมือ ความฮึกเหิมจึงบังเกิด เขามองซอมบี้ที่กรูกันเข้ามาโดยไม่เกรงกลัว สูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาพลางหวดขาเก้าอี้ใส่อย่างบ้าคลั่ง
นี่คือสัญชาตญาณผสานกับความสามารถของผู้วิวัฒนาการเส้นทางโลหิต ‘เืนักสู้’
พลังวิเศษไหลเวียนทั่วร่างกาย มือทั้งสองข้างมีเส้นเืปูดขึ้นจนเห็นชัดเจน กล้ามเนื้อขยายใหญ่ ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ ราวกับกำลังเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง
ขาเก้าอี้ถูกตวัดฟาดใส่ศีรษะซอมบี้ตัวหนึ่งสุดแรง ส่งผลให้หัวของมันเละเป็ชิ้นเนื้อ ร่างไร้หัวล้มไปนอนกองกับพื้นส่งกลิ่นเหม็นอบอวล
ไทเกอร์ตะลึง ไม่คิดว่าพวกมันจะกระจอกขนาดนี้ ดังนั้นเขาไม่อยากเสียเวลาอีก ชายหนุ่มไล่ฟาดซอมบี้ตัวแล้วตนเล่าจนทั้งทางเดินไม่เหลือสักตัว
เขามองร่างไร้หัวด้วยสายตาดูถูก ก่อนจะสาวเท้าไปทางด้านซ้ายเพื่อตามหาหัวหน้าซอมบี้ ชายลึกลับได้บอกไว้แล้วว่าเกมจะสิ้นสุดเมื่อเขาหนีเอาชีวิตรอดสำเร็จหรือไม่ก็หัวหน้าซอมบี้ตาย
ผัวะ! ระหว่างทางไทเกอร์เจอซอมบี้ไม่น้อย ทุกครั้งชายหนุ่มจะฟาดหัวพวกมันอย่างไร้ความปราณี แม้ซอมบี้ชั้นล่างจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าชั้นบน แต่สำหรับเขามันก็ยังช้าเป็เต่าอยู่ดี
จำได้ว่าชายลึกลับบอกมีของซ่อนอยู่มากมาย สิ่งของเหล่านี้สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ ดังนั้นระหว่างกำจัดซอมบี้ ไทเกอร์ก็ค้นห้องต่างๆ ไปด้วย
หลังจากค้นมาหลายห้อง เขาก็ได้รับท่อนเหล็ก ยารักษาโรค อาหาร และน้ำดื่ม สิ่งเหล่านี้จะว่ามีประโยชน์ก็ไม่ใช่ จะว่าไม่มีประโยชน์ก็ไม่เชิง ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังเก็บพวกมันมา
ไม่รู้ว่าต้องติดอยู่ที่นี่อีกกี่วัน พกของเหล่านี้ไปด้วยย่อมอุ่นใจกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิวท้อง
อาชีพนักล่ามักจะต้องออกไปทำภารกิจข้างนอกเสมอ หลายครั้งต้องติดอยู่กลางป่ากลางเขาที่หาอาหารไม่ได้เป็อาทิตย์ ถ้าไม่อาศัยเสบียงที่พกมาประทังชีวิต พวกเขาอาจจะไม่มีแรงทำภารกิจหรือหิวตายก็ได้
ด้วยประสบการณ์ดังกล่าว พอเห็นอาหารและน้ำดื่ม ไทเกอร์ก็ไม่ลืมเก็บมันมา ส่วนยารักษาโรค เขาพกมาเผื่อเอาไว้
หลังเก็บกวาดข้าวของที่คิดว่าจำเป็เสร็จ ชายหนุ่มก็เดินลงมาชั้นแรก เมื่อมาถึงซอมบี้นับร้อยต่างหันมามองเป็ตาเดียว ในวงล้อมของพวกมัน มีพยาบาลสาวคนหนึ่งกำลังนั่งตัวสั่นเทา ไม่ต้องบอกไทเกอร์ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที
ผู้หญิงคนนี้กำลังจะถูกผีดิบกัด
เขาไม่คิดอะไรอีก ร่างกำยำพุ่งฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วยหญิงสาว ปากส่งเสียงกู่ร้องดังลั่น เสียงคำรามทำให้ซอมบี้มึนงงไปหลายวินาที และนั่นก็เปิดโอกาสให้ไทเกอร์ประชิดตัวเธอสำเร็จ
ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งอุ้มหญิงสาว อีกข้างตวัดขาเก้าอี้ฟาดโจมตี พยายามฝ่าลงล้อมออกมาหมายจะขึ้นไปตั้งหลักชั้นบน ซอมบี้ตัวแล้วตัวเล่าถูกทำลายอย่างเหี้ยมโหด ไม่นานเขาก็สลัดพวกมันพ้น
เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องหนึ่ง ซอมบี้ด้านนอกกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง มันพยายามใช้มือข่วนพังประตูเข้ามา แต่ประตูนี้ทำออกมาค่อนข้างดี ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะพังได้
ไทเกอร์หายใจหอบ เขาสังเกตว่าหญิงสาวในอ้อมแขนสั่นเทิ้ม ชายหนุ่มจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ปลอดภัยแล้ว”
หญิงสาวหยุดสั่น เธอก้มหน้าลงซบไหล่เขา ไทเกอร์คิดว่าเธอคงกลัว แต่พริบตาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ก่อนจะทันได้ตอบสนอง ความเ็ปก็แล่นมาจากบริเวณไหล่ซ้าย ชายหนุ่มเบิกตากว้าง เป็เวลาเดียวกับหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาพอดี
ใบหน้าหญิงสาวซีดเผือดราวกับคนตาย ดวงตาแดงก่ำราวสัตว์ประหลาด เมื่อเธอฉีกยิ้ม มีเศษเนื้อติดอยู่ตามซอกฟัน พอเขาเผลอสบตาอีกฝ่าย ขนแขนกลับลุกชัน
คนที่คิดว่าคือผู้รอดชีวิต แท้จริงคือผีดิบ!
.....................................................................
อีกด้านหนึ่ง ชายชราเดินทอดน่องอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว แม้ผีดิบจะเป็ของแสลงสำหรับนักชิงฝัน เพราะพวกมันไม่มีฝันอะไรให้่ชิง แต่ผู้วิวัฒนาการเส้นทางรัตติกาลลำดับ 1 มีชื่อว่า ‘นักลอบสังหาร’ ลำดับ 2 ‘ผู้ปลุกเสก’ และลำดับ 3 ‘จอมอาคมมืด’ ไม่ว่าทักษะของลำดับไหนก็มีความสามารถมากพอจัดการพวกมันจนกลายเป็เศษเนื้อ
แน่นอนว่านั่นคือกรณีที่ผีดิบเหล่านี้ไม่ได้มีพลังมากนัก หากพวกมันมีพลังเทียบเท่าผู้วิวัฒนาการลำดับ3 ขั้นปลายหรือผู้วิวัฒนาการลำดับ 4 ชายชราคงต้องหนีลูกเดียว
โจเซฟเดินมาจนถึงชั้นหนึ่ง พอเห็นหญิงสาวถูกซอมบี้มากมายรายล้อมเขาก็หรี่ตาลง ผู้หญิงคนนี้ไม่มีฝันอะไรให้่ชิง ความเป็ไปได้อย่างเดียวคือเธอไม่มีชีวิตอีกแล้ว
ชายชรายิ้มอย่างดูแคลน มือยกขึ้นร่ายอาคมชนิดหนึ่งซึ่งเลียนแบบมาจากในหนังเื่จอมขมังเวท อาคมชนิดนี้ช่วยทำให้เขาสามารถควบคุมเงาชั่วขณะ
หลังร่ายจบ เงาของเหล่าซอมบี้ก็โผล่จากพื้นดินเข้ารัดคอพวกมัน ชายชรามองผีดิบงี่เง่าทั้งหมดถูกพันธนาการจนเคลื่อนไหวไม่ได้ก็ยกปืนกระบอกหนึ่งขึ้นยิง ปืนกระบอกนี้เขาพบเจอโดยบังเอิญขณะค้นห้องบนชั้น 2 และเป้าหมายของปากกระบอกคือหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นเทิ้ม
ซอมบี้สาวััได้ถึงรังสีสังหาร เธอตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่น พริบตาทั่วทั้งอาคารหลังนี้และอาคารใกล้เคียงก็มีเสียงคำรามดังลั่นเป็ทอดๆ คิ้วของชายชราขมวดเป็ปม ตอนนี้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามบ้างแล้ว
พอซอมบี้สาวกรีดร้อง ซอมบี้ในชั้นนี้ก็เริ่มบ้าคลั่งขึ้นมา พวกมันดิ้นรนจนหลุดพ้นจากพันธนาการและพุ่งเข้าจู่โจมชายชราราวกับสูญเสียการควบคุม โจเซฟแค่นเสียงดูแคลน ไม่มีความหวาดกลัวต่อพวกมันสักนิด พอชายชราพึมพำบางอย่าง ร่างซอมบี้ทั้งหมดก็ะเิออกกลายเป็ชิ้นเนื้อ
คราวนี้เหลือแค่เขากับซอมบี้สาวแล้ว ชายชรากดลั่นไกอย่างไม่ลังเล “หวังว่าชาติหน้าเธอจะเกิดมามีชีวิตที่ดีนะ ลาก่อน”
............................................................
เมื่อเห็นร่างสองร่างถูกส่งมาจากโปสเตอร์ผ่านหน้าจอสามมิตินพก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ยังไงซะสองคนนี้คนหนึ่งก็เล่นเกมไม่เก่ง อีกคนก็เล่นเกมไม่เป็ มีชีวิตรอดนานขนาดนี้ก็ดีถมไปแล้ว
จากรายงานของระบบ ทั้งคู่ตายในชั้นหนึ่งของตึกแรก สถานที่แห่งนั้นตัวเกมได้วางกับดักเอาไว้ มันคือซอมบี้สาวคนนั้นนั่นเอง
ซอมบี้สาวมีภูมิหลังคือพยาบาลสุดสวยประจำโรงพยาบาล หลังจากกลายเป็ซอมบี้เธอก็มีความสามารถในการดึงดูดซอมบี้เพศชายโดยธรรมชาติ ขอเพียงไม่ไปยุ่งกับเธอ ซอมบี้ทั้งหมดในชั้นก็จะไม่สนใจผู้เล่น แต่หากข้องแวะกับเธอแม้แต่น้อย ซอมบี้ในชั้นจะบ้าคลั่งขึ้นมาทันที และหากซอมบี้สาวถูกสังหาร ซอมบี้เพศชายบริเวณใกล้เคียงไม่ว่าจะเป็มินิบอสหรือซอมบี้ธรรมดาก็จะพุ่งเข้าจัดการผู้สังหารเธอทันที
นั่นคือก่อนที่เขาจะปรับแก้ หลังจากปรับแก้แล้วพลังของซอมบี้สาวกลับทรงอิทธิพลยิ่งกว่าเดิม หลังจากซอมบี้ทั้งหมดในชั้นตาย เธอจะได้รับความสามารถในการโจมตี ความสามารถดังกล่าวมีศักยภาพเป็รองมินิบอสแค่เพียงเล็กน้อย และหากเธอถูกสังหาร ซอมบี้ทุกตัวในบริเวณใกล้เคียงจะเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งและได้รับพลังเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น
ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปทำอีท่าไหนถึงตายอยู่ตรงนั้น ทั้งที่คนส่วนใหญ่เมื่อเจอฝูงซอมบี้จะต้องพยายามหลบเลี่ยงสุดชีวิต ไม่มีใครวิ่งเข้าหาพวกมันหรอก
จะว่าไปฝีมือของสองคนนี้ก็ไม่ได้เื่จริงๆ นั่นแหละ แม้เกมนี้จะทำการแก้ไขครั้งใหญ่ แต่ระดับความง่ายของมันก็ยังเป็ต่ำสุดอยู่ดี ตอนทดสอบเขายังผ่านได้ฉลุยในครั้งเดียวด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าเกมของเขาจะปรับความแข็งแกร่งตามระดับผู้เล่น เขายังไม่ได้เป็ผู้วิวัฒนาการย่อมมองว่ามันง่าย แต่สำหรับผู้วิวัฒนาการลำดับ 2 ขึ้นไปแล้ว เกมนี้ไม่ต่างจากนรก
นพพาตัวเองไปปรากฏตัวต่อหน้าคนทั้งคู่ พวกเขาแสดงอาการแตกต่างกันเมื่อเห็นชายหนุ่มโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ครั้งแรกใครก็พลาดได้ทั้งนั้นแหละครับ” นพกลัวว่าทั้งสองจะอับอายเขาจึงไม่ได้ถามอะไร เพียงแค่ปลอบใจพวกเขาเล็กน้อย
“ฉันอยากลองอีกครั้ง” โจเซฟกล่าวอย่างมุ่งมั่น เมื่อครู่หลังสังหารซอมบี้สาวตนนั้น เขาก็ถูกกองทัพซอมบี้โจมตีโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ
ไทเกอร์ก็อยากลองเช่นกัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอาย เมื่อครู่ชายหนุ่มไม่ดูให้ละเอียดว่าคนที่เขาช่วยไว้คือซอมบี้ ส่งผลให้ต้องตายเพราะติดเชื้อ
“พวกคุณสามารถลองได้จนกว่าจะพอใจ แต่อย่าหักโหมมากไปนะครับ อยู่กับซอมบี้ทั้งวันอาจเสียสุขภาพจิตได้” เขาพูดติดตลก ทว่าทั้งสองกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง
ดังนั้นภาพต่อมาที่นพได้เห็นคือหนึ่งคนหนุ่มหนึ่งคนชราผลัดกันเข้าออกเกม Zombies Hospital เป็ว่าเล่น มันทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออกนิดๆ
มุ่งมั่นมันก็ดีอยู่หรอก... แต่แบบนี้ไม่ฝืนตัวเองไปหน่อยเหรอ?
ไม่ใช่แค่เขาที่มาเห็นภาพนี้ สมาชิกดั้งเดิมสองในสามของรูมก็มาเห็นเช่นกัน มิสเตอร์แฮนซั่มกับจัสมินที่กลับมาจากการเล่นเกมในชั้นหนึ่งเดินเข้ามาหานพด้วยแววตาสงสัย
“ดูเหมือนสมาชิกใหม่ของรูมจะกระตือรือร้นมากนะคะ” จัสมินโพลงขึ้น เธอเคยสนทนากับชายชราชื่อโจเซฟบ้าง ท่าทางของคุณตาคนนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่จะมากระตือรือร้นกับเื่เกมสักนิด
“พวกเขาเป็มือใหม่ในบรรดามือใหม่อีกทีครับ ต้องให้เวลาพวกเขาปรับตัวหน่อย” นพถอนหายใจยาว เมื่อครู่ชายหนุ่มลองดูการเล่นของทั้งคู่ผ่านหน้าจอผู้ดูแลแล้วพบข้อผิดพลาดอย่างรวดเร็ว ทั้งสองดูจะห้าวหาญเกินไปหน่อย เจอซอมบี้ที่ไหนก็พุ่งเข้าใส่ที่นั่นซึ่งไม่ใช่แนวทางในการเคลียร์เกมนี้อย่างแน่นอน
อันที่จริงเกมนี้มันผ่านง่ายมากๆ แค่หลบซอมบี้แล้วหนีออกมาหรือสู้กับบอสในตึกสุดท้ายก็เคลียร์เกมได้แล้ว ไม่จำเป็ต้องจัดการพวกมันทุกตัว
“บางทีพวกเขาอาจจะมีสายเืนักสู้?” มิสเตอร์แฮนซั่มกล่าวอย่างไม่มั่นใจ ถึงอย่างไรก็ไม่สนิทกับทั้งคู่ ถ้าให้เดาก็คงมีแค่เหตุผลนี้ ไม่อย่างนั้นทำไมไม่ผ่านสักทีล่ะ
“คุณได้บอกหรือเปล่าว่าไม่ต้องสู้กับซอมบี้ทุกตัว” จัสมินถาม นพส่ายหน้า
“ผมคิดว่าถ้าบอกไปจะทำให้หมดสนุกในการเล่นเกมครับ ไม่สู้ลองให้พวกเขาค้นพบด้วยตัวเองดีกว่า”
บางคนอาจชอบให้มีคนมาแนะนำแนวทางการเล่น แต่บางคนก็ไม่ชอบ นพไม่มีทางรู้ว่าลูกค้าของเขา้าแบบไหน ไม่บอกอะไรจนกว่าอีกฝ่ายจะถามเองดีกว่า
ทั้งสองไม่มีความคิดโต้แย้ง พวกเขาพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนมิสเตอร์แฮนซั่มและจัสมินจะขอตัวไปเล่นเกมในชั้นสองต่อ เมื่อครู่ที่พวกเขาเล่นเกมชั้นหนึ่งก็เพราะมิสเตอร์แฮนซั่มของให้จัสมินช่วยเหลือบางอย่างในเกมจอมกระบี่พิชิตฟ้า ซึ่งผลลัพธ์ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลังจากปรึกษากัน พวกเขาก็ตัดสินใจกลับไปเล่นเกมที่ชั้นสอง
ดูจากระดับความมุ่งมั่นของทั้งคู่แล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงขึ้นไปถึงชั้นสาม...
หลังทั้งสองขึ้นลิฟต์ไป นพก็ไม่มีอะไรทำ เขาจึงเรียกโมเดลสามมิติห้องพักออกมา ตั้งใจว่าจะตกแต่งห้องพักรับรองสำหรับสมาชิกระดับซิลเวอร์ขึ้นไป ระหว่างนี้ระบบแนะนำให้เขาแต่งมันเหมือนห้องนอนในโรงแรม โดยจะแบ่งออกเป็ห้าชั้น แต่ละชั้นมีความหรูหราไม่เท่ากัน ยิ่งสมาชิกระดับสูงก็ยิ่งได้ห้องหรูหรา
นพคิดว่าคำแนะนำนี้เหมาะสม เขาสั่งให้ระบบค้นหาโมเดลสำเร็จรูปไว้อ้างอิง จากนั้นก็ปรับแต่งให้เข้ากับรูมของเขา หลังทำทุกอย่างเสร็จ นพเห็นสมควรว่าถึงเวลาล็อกเอาท์แล้ว เขาจึงเดินไปบอกกล่าวกับชายชราเื่ห้องพักรับรอง จากนั้นก็ออกจากระบบไป
1K
