ความเงียบงันที่ตามมาหลังจากเอมิส่งข้อความตอบกลับสารวัตรกฤตไปนั้น ช่างบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน เธอใช้ชีวิตแต่ละวันไปอย่างเชื่องช้าและเลื่อนลอย จิตใจจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือ รอคอย... รอคอยข้อความตอบกลับจากเขา หรือรอคอยให้หายนะที่มองไม่เห็นมาเยือน ความลับเื่การตั้งครรภ์ที่เธอแบกรับไว้เพียงลำพังมันหนักหน่วงเกินกว่าจะทนไหว เธอรู้ดีว่าต้องบอกเขา ต้องเผชิญหน้ากับความจริง แต่ความกลัวก็เกาะกุมหัวใจจนแทบจะขยับตัวไม่ได้
เธอผ่ายผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำลึกจากการนอนไม่หลับ รอยยิ้มที่เคยประดับใบหน้าเสมอ บัดนี้กลายเป็เพียงหน้ากากบางๆ ที่แทบจะปกปิดความทุกข์ระทมไว้ไม่มิด ศิวัฒน์เองก็ดูเหมือนจะััได้ถึงความผิดปกติที่มากไปกว่าความเครียดธรรมดา เขาพยายามชวนคุย พยายามไถ่ถามด้วยความห่วงใย แต่เอมิก็เอาแต่ตอบปัด หรือไม่ก็เงียบใส่ จนบรรยากาศในบ้านเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุด เอมิก็ตัดสินใจว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์และความไม่แน่นอนนี้ต่อไปอีกไม่ได้ เธอต้องคุยกับกฤตให้รู้เื่ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งหาเขา:
"เอมิมีเื่สำคัญมากๆ อยากจะคุยด้วยค่ะ ขอเจอเป็การส่วนตัวได้ไหมคะ ที่ไหนก็ได้ที่สารวัตรสะดวก แต่ขอที่ที่เงียบๆ หน่อย"
ครั้งนี้ กฤตตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะััได้ถึงความจริงจังในข้อความ หรืออาจจะเพราะเขาก็รอคอยจังหวะที่จะสานต่อความสัมพันธ์อยู่แล้ว:
"ได้สิเอมิ ผมก็อยากคุยกับคุณเหมือนกัน งั้นเจอกันที่ 'ริมธาร' ตอนบ่ายพรุ่งนี้ดีไหม? ผมจะจองห้องเดิมไว้ให้"
"ริมธาร"... สถานที่แห่งความทรงจำครั้งแรกที่พวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ การกลับไปที่นั่นอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ ทำให้หัวใจเอมิบีบรัดแน่น เธอพิมพ์ตอบตกลงไปสั้นๆ แล้ววางโทรศัพท์ลงด้วยมือที่สั่นเทา พรุ่งนี้... ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย
บ่ายวันต่อมา เอมิอ้างกับศิวัฒน์และลูกจ้างว่าต้องไปทำธุระด่วนเื่เอกสารที่อำเภอ เธอขับรถไปยังเกสต์เฮาส์ริมธารด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือที่จับพวงมาลัยเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อ เธอนึกถึงคำพูดที่จะบอกเขาซ้ำไปซ้ำมาในหัว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนและหวาดกลัว
เมื่อไปถึง กฤตรอเธออยู่ในห้องพักที่คุ้นเคยแล้ว เขายังคงดูดีเหมือนเดิมในชุดลำลองสบายๆ รอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่บนใบหน้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดและแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของเอมิ รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป
"เอมิ... เป็อะไรรึเปล่า? ทำไมหน้าซีดแบบนี้?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง เดินเข้ามาประคองแขนเธอให้นั่งลงบนเตียง
เอมิกลั้นหายใจ พยายามรวบรวมคำพูดที่เตรียมไว้ แต่มันกลับจุกแน่นอยู่ในลำคอ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอสูดหายใจลึก มองสบตาเขาตรงๆ แล้วเปล่งเสียงที่สั่นเครือออกมา "เอมิ... เอมิ... ท้องค่ะ"
คำพูดนั้นเหมือนะเิเวลาที่ถูกจุดขึ้นกลางความเงียบ กฤตเบิกตากว้าง อึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ท้อง? ท้อง...ได้ยังไง?" เขาทวนคำเสียงสูง "คุณแน่ใจเหรอเอมิ? เมื่อไหร่? ไม่ใช่ว่าคุณ...กับสามีคุณ..." เขาเริ่มพูดตะกุกตะกัก พยายามหาทางปฏิเสธความจริงตรงหน้า
"เอมิแน่ใจค่ะ" เธอยืนยันเสียงหนักแน่น แม้จะยังสั่นเครือ "เอมิไม่ได้... ไม่ได้มีอะไรกับพี่วัฒน์มานานแล้วค่ะ ก่อนที่เราจะ...จะมาที่นี่ครั้งแรกเสียอีก" เธออ้างอิงถึง่เวลาเพื่อยืนยันความเป็ไปได้
สีหน้าของกฤตเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความใแปรเปลี่ยนเป็ความเคร่งเครียดและเ็า "ผมไม่คิดว่ามันจะเป็ไปได้นะ เราป้องกันกัน... เกือบตลอดไม่ใช่เหรอ?" เขาย้อนถาม พยายามโยนความรับผิดชอบ "มันอาจจะมีความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอนี่"
"แต่เอมิแน่ใจค่ะ!" เธอยืนกราน น้ำตาไหลอาบแก้ม "แล้วเอมิจะทำยังไงต่อไปดีคะ..."
"เื่นี้..." กฤตลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาในห้องเหมือนหนูติดจั่น "เื่นี้มันจะทำลายผมได้นะเอมิ คุณเข้าใจไหม? ผมกำลังจะ..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกความลับบางอย่างหรือไม่ "เอาเป็ว่า ผมไม่สามารถให้เื่นี้แดงขึ้นมาได้เด็ดขาด!" เขาหันมาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาเ็าจนเอมิแทบไม่เชื่อว่านี่คือคนคนเดียวกับที่เคยอ่อนหวานกับเธอ
"หมายความว่ายังไงคะ?" เอมิถามเสียงสั่น รู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"ก็หมายความว่า ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้!" เขาสรุปอย่างเืเย็น "เื่นี้คุณต้องไปจัดการเอง ผมไม่เกี่ยว! จะไปทำยังไงก็เื่ของคุณ!" เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ควักธนบัตรจำนวนหนึ่งโยนลงบนเตียง "นี่... เอาไปใช้จัดการให้เรียบร้อยซะ แล้วอย่าติดต่อผมมาอีก!"
คำพูดและการกระทำของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจเอมิซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่น่ะหรือคือผู้ชายที่เธอมอบทั้งกายและใจให้? ผู้ชายที่เคยบอกว่าเป็ห่วงเธอ? เขาปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างสิ้นเชิง แถมยังยัดเยียดเงินให้ราวกับเธอเป็ผู้หญิงขายบริการ! ความผิดหวัง ความเสียใจ ความโกรธแค้น และความรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ถูกหลอกใช้ มันถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบยืนไม่ไหว
"คุณมันเลวที่สุด!" เธอะโใส่หน้าเขา น้ำตาไหลพราก "เอมิไม่น่าหลงเชื่อคุณเลย!"
"จะโทษผมคนเดียวได้ยังไง ในเมื่อคุณก็สมยอมเอง!" กฤตตอกกลับอย่างไม่ใยดี "รีบไปจัดการซะ ก่อนที่เื่มันจะบานปลายไปมากกว่านี้" พูดจบ เขาก็คว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปทันที ปิดประตูกระแทกเสียงดังปัง! ทิ้งให้เอมินั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักอันอ้างว้างแห่งนั้น
เอมิไม่รู้ว่าตัวเองนั่งร้องไห้อยู่นานเท่าไหร่ รู้แต่ว่าเมื่อน้ำตาเริ่มเหือดแห้งไป ความรู้สึกด้านชาก็เข้ามาแทนที่ เธอถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ถูกทอดทิ้งอย่างเืเย็น ความหวังสุดท้ายที่จะมีใครสักคนร่วมแบกรับปัญหานี้ได้พังทลายลงแล้ว ตอนนี้เธอเหลือตัวคนเดียวจริงๆ กับความผิดพลาดที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง...
ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง เธอก็ตัดสินใจ... เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ความลับนี้มันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวได้อีกต่อไป เธอจะกลับบ้าน... กลับไปสารภาพความจริงทั้งหมดกับศิวัฒน์ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็อย่างไร อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องทนทรมานกับการโกหกอีกต่อไป
เอมิขับรถกลับบ้านด้วยสภาพจิตใจที่แตกสลาย เธอจอดรถ เดินเข้าบ้านที่เงียบสงัด รอคอยการกลับมาของศิวัฒน์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวแต่ก็สงบนิ่งอย่างประหลาด เหมือนคนที่ยอมรับในชะตากรรมของตัวเองแล้ว
เมื่อศิวัฒน์กลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ เห็นสภาพของเอมิที่ตาบวมช้ำและใบหน้าซีดเซียว เขาก็ใ รีบเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็ห่วง "เอมิ! เป็อะไรไป? ใครทำอะไร? ทำไมตาบวมแบบนี้?"
เอมิเงยหน้าขึ้นสบตาสามี น้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง "พี่วัฒน์... เอมิ... เอมิมีเื่จะสารภาพค่ะ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ ก่อนจะค่อยๆ เล่าเื่ราวทั้งหมดออกมา... เื่ความสัมพันธ์ลับๆ กับสารวัตรกฤต เื่การโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และ...เื่ที่เธอตั้งท้องกับชายชู้คนนั้น...
ศิวัฒน์ยืนฟังนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความเป็ห่วง เป็ความสับสน เป็ความใสุดขีด และในที่สุด... ก็กลายเป็ความเ็ปรวดร้าวที่สะท้อนออกมาทางแววตาจนเอมิแทบไม่กล้ามอง
"เอมิ... นี่... นี่มันเื่จริงเหรอ?" เขาถามเสียงสั่น พยายามจะหาเค้าลางของการโกหกหรือเื่ล้อเล่นในแววตาภรรยา แต่ก็ไม่พบ
"จริงค่ะ... จริงทั้งหมด" เอมิสะอื้น ยืนยันคำสารภาพนั้น
วินาทีต่อมา ความเ็ปของศิวัฒน์ก็ะเิออกมาเป็ความโกรธแค้นอย่างรุนแรง "ทำไม! ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้! ฉันไว้ใจเธอ! ฉันรักเธอ! แล้วนี่คือสิ่งที่เธอตอบแทนฉันเหรอ!" เขาตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน ก่อนที่ความโกรธนั้นจะทำให้เขาขาดสติ
เพียะ!!!
ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าของเอมิอย่างแรง! แรงตบนั้นทำให้เธอหน้าหันและทรุดลงไปกองกับพื้น ความเจ็บแสบแล่นปราดไปทั่วใบหน้า แต่ที่เจ็บกว่าคือหัวใจที่แตกสลายเป็เสี่ยงๆ นี่เป็ครั้งแรกที่ศิวัฒน์ทำร้ายเธอ...
"มันจบแล้ว!" ศิวัฒน์ประกาศกร้าว เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและเ็ป ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเธออย่างรังเกียจ "ทุกอย่างมันจบแล้ว! ฉันจะหย่ากับเธอ!"
"พี่วัฒน์..." เอมิพยายามจะอ้อนวอน แต่เขากลับไม่ยอมฟัง
"ออกไป!" เขาชี้ไปที่ประตู "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ไปให้พ้น! ไม่ต้องเอาอะไรไปทั้งนั้น! ไปแต่ตัว!"
เอมิอึ้งไปกับคำพูดไล่ส่งอย่างไม่ใยดีนั้น เธอค่อยๆ พยุงร่างที่สั่นเทาและเ็ปลุกขึ้นยืน น้ำตายังคงไหลไม่หยุด "พี่วัฒน์... ได้โปรด..."
"ฉันบอกให้ออกไป!!!" ศิวัฒน์ตะคอกเสียงดังกว่าเดิม เดินเข้ามาผลักเธอให้ออกไปทางประตู
เอมิไม่มีทางเลือกอื่น เธอเดินโซซัดโซเซออกมาจากบ้านที่เคยเรียกว่า "บ้าน" ด้วยสภาพที่ยับเยินทั้งร่างกายและจิตใจ เธอสวมเพียงชุดเดรสธรรมดาๆ ที่ใส่มาทำงาน ไม่ได้หยิบกระเป๋าเงิน หรือโทรศัพท์ หรือสิ่งของใดๆ ติดตัวมาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
ประตูบ้านปิดลงเสียงดังปัง! ตัดขาดเธอออกจากชีวิตเก่าอย่างสิ้นเชิง
เอมิยืนอยู่บนถนนหน้าบ้านตามลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน สายลมเย็นพัดผ่านร่างทำให้เธอหนาวสะท้านไปถึงกระดูก เธอยกมือขึ้นกุมท้องอย่างไม่รู้ตัว... ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ... ไม่มีบ้าน ไม่มีสามี ไม่มีคนรัก ไม่มีเงิน... มีเพียงเสื้อผ้าชุดเดียวที่สวมใส่อยู่ กับชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ในท้อง... ชีวิตที่เป็ตราบาปจากความผิดพลาดของเธอเอง... หนทางข้างหน้ามืดมนแปดด้าน เธอไม่รู้เลยว่าจะก้าวเดินต่อไปทางไหน
770
