ตอนที่ 1: เด็กขี้แพ้ในยุทธภพ
ยุทธภพกว้างใหญ่เกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านเมฆหมอกจาง ๆ ลงมายังหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมูเา ที่ซึ่งเสียงตบไม้ดังกระหึ่มอยู่ทุกวัน เสียงนั้นคือเสียงฝึกยุทธของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง…เด็กหนุ่มที่ถูกคนทั้งหมู่บ้านดูถูกมาตลอดชีวิต
เขาชื่อ หลี่เซียน อายุเพียงสิบหกปี แต่ร่างกายผอมแห้งและฝีมือยังถือว่าอ่อนแอที่สุดในหมู่บ้าน วันแล้ววันเล่าเขาต้องเผชิญกับการเยาะเย้ยจากเด็กคนอื่น ๆ และแม้แต่พี่ชายฝึกยุทธของตนเอง เด็กหนุ่มมองไปที่ยอดเขาไกล ๆ ด้วยความปรารถนาในใจว่า…สักวันหนึ่งเขาจะต้องมีพลังมากพอที่จะไม่ถูกใครดูถูกอีก
“ฮ่า ๆ อีกแล้วหรือหลี่เซียน!” เสียงเยาะเย้ยดังมาจากกลุ่มเด็กฝึกยุทธที่ยืนอยู่บนเนินหิน พวกเขาชี้ไปที่เขาขณะที่เขาพยายามซัดหมัดใส่กระสอบซ้อม แต่กระสอบกลับหลุดมือและหล่นลงพื้น
หลี่เซียนก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตา แต่แล้วความโกรธและความเ็ปรวมกันจนกลายเป็พลังบางอย่างที่แปลกใหม่ มันไม่ใช่พลังยุทธที่เขาเคยฝึกมาตลอด แต่เหมือนมีแสงสีเงินลึกลับปรากฏขึ้นรอบตัวเขา
ทันใดนั้น เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นในใจเขา “ผู้สืบทอดระบบบัญชา์…ภารกิจแรก: ฝึกฝนร่างกายเพื่อเอาชนะอุปสรรคพื้นฐาน”
หลี่เซียนใ…เขารู้สึกเหมือนร่างกายของตนถูกเสริมพลังบางอย่าง มือที่เคยอ่อนแรงตอนนี้กำหมัดได้แน่นขึ้น ร่างกายขยับได้เร็วขึ้นกว่าที่เคย เขาพลิกตัวะโขึ้นไปบนยอดเนินหิน ราวกับว่าแรงโน้มถ่วงไม่อาจหยุดเขาได้
“นี่…มัน…เกิดอะไรขึ้น?” หลี่เซียนถามตัวเอง เสียงกระซิบในหัวตอบกลับเพียงแค่รอยยิ้มเย็น ๆ ที่บ่งบอกว่า ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น
ในวันนั้นเขาได้พบว่า โลกของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่หมู่บ้านอีกต่อไป ศัตรูที่เคยดูถูกเขาเริ่มยืนอึ้งอยู่เบื้องหน้า ขณะที่เขาทำท่าซัดหมัดใส่พวกเขาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
“อะไรกัน…เด็กนี่ทำไมเร็วแบบนี้!?” เสียงะโดังขึ้น แต่หลี่เซียนไม่สนใจ เขาแค่หมุนตัวหนึ่งรอบแล้วซัดหมัดใส่เด็กที่เคยเยาะเย้ยเขา จนกระแทกไปกระแทกูเาเล็ก ๆ รอบหมู่บ้าน พลังที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนแผ่กระจายออกมา เสียงลมพัดแรงจนใบไม้ปลิวว่อนราวกับพายุเกิดขึ้นในหมู่บ้านเล็ก ๆ
เด็กหนุ่มผงะด้วยความตื่นเต้นและตระหนก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสุขและความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาจะไม่ยอมเป็ขี้แพ้อีกต่อไป
หลังจากเหตุการณ์นั้น หลี่เซียนพบว่า ระบบบัญชา์ ไม่เพียงแต่เพิ่มความเร็วและพลังของเขา แต่ยังสามารถให้ภารกิจและรางวัลที่จะช่วยเขาไต่ระดับยุทธภพได้เรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เขาฝึกฝนหรือตบหน้าศัตรู เขาจะได้รับคะแนนระบบสะสม และสิ่งเ่าั้จะกลายเป็ความสามารถใหม่ที่เขาสามารถใช้ได้
“นี่คือโอกาส…ครั้งแรกที่ข้าไม่ต้องกลัวใครอีกแล้ว” หลี่เซียนพึมพำ เขามองไปที่ยอดเขาไกล ๆ อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็ ความทะเยอทะยาน
และในใจของเขาเอง ก็มีเสียงหนึ่งกระซิบเบา ๆ อีกครั้ง
“ภารกิจต่อไป…เอาชนะศัตรูใกล้ตัวและพิสูจน์ว่าผู้สืบทอดระบบบัญชา์คู่ควรกับโลกนี้…”
842
