ทุกคนทานอาหารร่วมกันจนอิ่ม จึงเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน
"พ่อว่าเราเก็บกุ้งปูไปฝากบ้านพี่ชาย แม่เอ็งกันดีไหม"พ่อสร
"จะไปบ้านลุงกรต่อ ก็ดีนะพ่อ"ศักดิ์
เด็กๆที่ได้รับรู้ว่า จะได้นั่งรถไปเที่ยวต่อ ก็ส่งเสียงดีใจ
ในความคิดของผู้ใหญ่ทั้ง 5 คน คิดไปในทางเดียวกัน ั้แ่กมลปรับปรุงตัว ครอบครัวของพวกเขา มีความสุขมาก
แต่ก่อนทุกคนทำแต่งาน เพราะเงินทองยุคสมัยนี้ หายากเหลือเกิน
ข้าวปลาอาหารก็ต้องกินเท่าที่มี ของแพงๆไม่ต้องนึกถึง ไม่มีโอกาศที่จะได้ลิ้มลอง
่เวลาที่มีความสุขนี้ ทุกคนไม่อยากให้มันหายไปเลย
กมลรับรู้สิ่งที่ทุกคนรู้สึก เขามีของดีก็ต้องเอามายืนยัน เพื่อความมั่นใจ และมั่นคงในความรู้สึก
"มล้าให้ความสุขอยู่กับครอบครัวของพวกเราตลอดไปจ๊ะ"กมล
กมลเปล่งวาจาออกมา ทุกคนรู้สึกรับรู้ถึงพรวิเศษ ที่กมลพูดออกมา พวกเขาไม่รู้ว่าทำไม จึงรู้สึกมั่นใจ และเชื่อในสิ่งที่กมลพูดออกมา
ใบหน้าของแต่ละคนมีรอยยิ้มแห่งความสุข เกิดขึ้นจากใจที่รู้สึก
และมหกรรมการเก็บกุ้งปูใส่ภาชนะก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
................................................
"อ่าว มาๆ นั่งก่อน"ลุงกร
ทุกคนสวัสดีทักทายลุงกร ก่อนจะเดินมานั่งในบ้าน
บ้านลุงกรทำจากไม้ทั้งหลัง ออกแบบมาได้สวยสไตล์รีสอร์ตในยุคที่กมลจากมา
"ไปไหนกันมาละหืม แล้วมากันยังไง มากันทุกคนเลยหนื"ลุงกร
"มารดป้อต๋ากั๊บ ป้อต๋าขับรดให้"ก้อง
"หือ รถเหรอ เห้ยจริงดิ"ลุงกร
หลังจากนั้นศักดิ์เล่าเื่การค้าของกมล ทำให้เขาสามารถมีเงินซื้อรถยนต์ได้
ลุงกรแปลกใจไม่น้อย ที่กมลมีนิสัยที่เปลี่ยนไป ลุงกรก็เป็เพื่อนกับพ่อของกมลภู ด้วยเช่นกัน
เขาเห็นกมลมาั้แ่เล็กแต่น้อย ถ้านี่คือเื่จริงที่กมลอยากปรับปรุงตัว เขายินดีด้วย
"โอ๊ะ ไม่เบาๆ รุ่นใหม่สะด้วย"ลุงกร
"ไหนๆก็มาบ้านนี้กันแล้ว เรามาก๊งยาดองกันดีกว่า"พ่อสร
"พี่อย่าดื่มเยอะละ พรุ่งนี้เรามีงาน"แม่แก้ว
"จ๊ะๆๆ ข้ารู้หรอกนะ นานๆจะเจอกันที ทุกคนต่างทำงาน จิบๆก็พอ"พ่อสร
ศักดิ์มองหน้ากมลทันที เขากลัวใจกมลเหลือเกิน จะร่วมวงด้วยไหม
"พี่กินเถอะ ฉันไม่กินหรอก"กมล
กมลเห็นสายตาของสามี มองมาที่ตน ในแววตามีความกังวล แต่เ้าตัวกลับไม่พูดอะไร
กมลจึงพูดยืนยันให้ศักดิ์สบายใจ และกมลทำตามคำพูดของตัวเอง เขาไม่ได้แตะยาดองเลย
จะให้แตะได้ยังไงละ ก็กมลคนนี้กินไม่เป็ ชีวิตก่อนเขาก็ไม่ดื่มแอลกอฮอล์เลย
ไม่ต้องพูดถึงยาดอง กมลไม่คิดจะดื่มเลยสักนิด
กมลนั่งฟังทุกคนพูดคุยกัน เขาคอยเก็บรวบรวมข้อมูล ถึงยังไงเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เขาต้องปรับตัว
กมลเข้าใจคำว่าครอบครัวใหญ่ มันมีความสุขแบบนี้เอง แต่ไม่ใช่ทุกครอบครัวจะเหมือนครอบครัวนี้ เขาโชคดีที่ได้มาอยู่ในร่างนี้
"น้องก้องมาให้ตากอดหน่อยสิ นานๆ จะได้เจอกัน"ตากร
"คิก คิก คิก จั๊กจี้จันเยย"ก้อง
ตากรหอมแก้มนุ่มนิ่มของหลาน น้องก้องรู้สึกจักจี้ ก็เพราะตากรมีหนวดยาวๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าไม่มีนี่หน่า
"ได้เวลากลับแล้ว เด็กๆ หมดแรงกันหมดแล้ว"แม่แก้ว
"เห้อ จะกลับกันแล้วเหรอ"ลุงกร
ลุงกรอยู่คนเดียว พอรู้ทุกคนจะกลับ เขาเลยรู้สึกเหงาขึ้นมา ลุงกรเคยมีครอบครัวแต่เมียแกเสียไปหลายปีแล้ว
ส่วนลูกแกไม่มี พอเมียแกจากไป แกก็ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว
"เอาไว้วันหน้าข้ามาหาใหม่ ถ้าเอ็งว่างก็ไปหาพวกข้า ที่บ้านได้ตลอดแหละ"พ่อสร
"อื้อ ไว้ข้าจะไปเที่ยวหานะ"ลุงกร
"ลุงทำไมไม่หาคนมาอยู่ด้วยละ"สิง
"ใครเขาจะมาสนใจพ่อม่ายแก่แบบข้ากัน"ลุงกร
"แก่อะไร ลุงอายุ 44 เองนะ ยังได้อยู่ ถ้าลุงแก่ พ่อฉันก็แก่เหมือนกัน"สิง
"อ่าวไอ้นี่ วอนโดนแข้งข้าไหมละ ใครแก่ไม่มี"พ่อสร
ลุงกรรูปร่างหน้าตาจัดอยู่ในขั้นดีมาก ผิวเข้มๆ ผมหยักศกสีดำสนิทยาวระต้นคอ คิ้วเข้ม ตาคมโต จมูกคมสันรับกับริมฝีปากอิ่มได้รูป ใบหน้าเรียวดูแล้วเข้ากับบุคลิกเงียบขรึมสังคมน้อย ดูเป็คนโลกส่วนตัวสูง
โดยรวมเป็คนหล่อทรงแดดดี้เลยทีเดียว กราวใจสาวน้อย หนุ่มน้อยได้เป็อย่างดี แต่แกคงกลัวการที่จะต้องเสียคนรักอีก
ลุงกรเลยเลือกอยู่คนเดียว ทนเหงาดีกว่าทนคิดถึงแต่ความคิดถึงส่งไปไม่ถึง
..............................................
ก่อนเข้าบ้านศักดิ์มาจอดที่ตลาดในหมู่บ้าน เพราะแม่แก้วอยากซื้อของเข้าบ้านเล็กน้อย
"เห้ยศักดิ์ มาซื้อของกันเหรอ โห่มากันทั้งบ้านเลย"ทศ
"อืม พอดีไปธุระมานิดหน่อย แล้วก็ไปเยี่ยมลุงกรมาด้วย"ศักดิ์
"สวัสดีครับ/สวัดดีกั๊บ"เมษา ธันวา ก้อง
"น้องก้องวันนี้แต่งตัวหล่อจังเลยไปเที่ยวไหนมา ละครับ"สิบ
น้องก้องคนนี้ต่างจากน้องก้องที่เคยเห็นเมื่อก่อนมากทีเดียว ใส่เสื้อผ้าใหม่ สะอาด หน้าตาเกลี้ยงเกลา
ต่างจากน้องก้องที่หน้าตามอมแมม เดินตามแม่ต้อยๆ ขาสั้นๆวิ่งตามอยู่ห่างๆ มีความหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา
เสื้อผ้าที่มักสวมใส่ก็ดูมอซอเหลือเกิน
"หนูไปในอำเภอมาจ๊ะ แม่ต๋าเยยแต่งหย่อๆให้"ก้อง
"แล้วทำงานกับลุงกรเป็ยังไงบ้าง"ศักดิ์
"ดีมากเลย ลุงกรใจเย็น คอยสอนงานตลอด แกไม่ค่อยพูดมาก คำเดียวเข้าใจ"สิบ
"ข้าก็จะสลับกันไปทำงาน ได้เป็งานกันทั้งสองคน ลุงแกก็เห็นด้วย"ทศ
"ดีแล้ว ข้าก็จะให้ลุงกรมาทำบ้านให้ใหม่"ศักดิ์
"จริงสิ จะปลูกบ้านหลังใหม่แล้ว"ทศ
"มาคุยรายละเอียดกันก่อน รอแบบเสร็จค่อยว่ากันอีกที"ศักดิ์
ทุกคนแยกย้ายกันกันซื้อของ ศักดิ์ กมล และน้องกรเดินมาด้วยกัน
"ว๊ายดูสิเราเจอใคร"
กมลหันไปตามเสียงปริศนา สายตาปะทะกับหญิง 2 คน ที่เดินมาด้วยกัน
กมลจำได้จากความจำเดิม ที่ยังหลงเหลืออยู่ 2 คนตรงหน้าคือ พลอยและศรี 2 คนนี้เป็เพื่อนกัน
แต่กมลคนเดิมจะเรียก 2 สาวนี้ว่า คู่หูนกแก้ว กมลมองดูแล้ว คำนี้เหมาะสมกับทั้งคู่จริง
"อ้าวอีมล มากับผัวทำเป็หยิ่ง ไม่รู้จักกันสะแล้ว"ศรี
"นั่นนะสิ คนมีผัวแต่ผัวไม่รักหรือเปล่า"พลอย
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"พลอย ศรี
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โธ่นึกว่าใคร คนไม่มีใครเอา เอ้ย! คนไม่มีผัวนี่เอง"กมล
"มึงนี่นะ ปากดีไม่เปลี่ยน ได้ข่าวว่าเมาแล้วหัวฟาด กูนึกว่าตายไปแล้ว"ศรี
"ใช่ ใช่ ไม่เห็นมึงไปร้านยายต่ายเลย"พลอย
"ไม่ได้มีธุระอะไรจะไปทำไม จะถามแค่นี้ใช่ไหม พี่ศักดิ์ไปกันเถอะ น้องก้องอยากได้ขนม"กมล
"อืม"ศักดิ์
คล้อยหลังของครอบครัวกมล 2เพื่อนซี้ยังคงนินทาตามหลัง กมลี้เีเสียเวลาต่อปากต่อคำ
เขาเลยเดินเลี่ยงมา เพราะรู้สึกว่าจะเสียเวลาชีวิตเกินไป ถ้าขืนยังยืนอยู่
"ก้อง คิดถึงจังเลย"
"อ๊ะ หนูรีนี่เอน เยาก็กึดตึงนะ"ก้อง
หนูรีเป็หลานยายต่าย เ้าของร้านขายยาดอง ที่กมลศักดิ์ไปนั่งก๊งประจำ
หนูรีเป็เพื่อนเล่นของน้องก้อง แต่จะอายุมากกว่าน้องก้อง 1 ปี
เป็เด็กนิสัยดีน่ารัก น้องก้องได้แม่ของหนูรีให้ข้าว ให้ขนม ทุกครั้งที่ไปที่ร้าน
ทุกคนเอ็นดูน้องก้อง สงสารที่แม่ไม่ใส่ใจ
"น้องก้องไม่ไปหาหนูรีบ้างเลย"หนูรี
"แม่เยาไม่กิงของเหม็งๆแย้ว เยยไม่ได้ไปร้านยายต่ายเยย"ก้อง
"จริงเหรอ น้องก้องถูกตีอีกเป่า"หนูรี
"แม่ต๋าใจดีแย้ว ไม่จีเยย"ก้อง
กมลฟังเด็กน้อยคุยกัน แล้วรู้สึกอับอายเหลือเกิน เด็ก 4 ขวบยังทักนิสัยเสียของกมลคนเดิม
เขาดูเหมือนปีศาจร้าย หรือั์ในนิทานในสายตาเด็กๆแน่นอน
ไม่ได้การ เขาต้องสร้างภาพใหม่ ให้คนจดจำด้านดีๆ
"หนูรีมากับใครครับ"กมล
"หนูมากับแม่จ๊ะ แต่แม่ให้รอจงนี้"หนูรี
"พี่ศักดิ์อยู่เป็เพื่อนหนูรีได้ไหม เดี๋ยวมลกับน้องก้องไปซื้อขนม เอามาแบ่งให้หนูนีด้วย"กมล
"อืม ไปสิ พี่อยู่ตรงนี้เอง คนเริ่มเยอะแล้วด้วย"ศักดิ์
"หนูรี ยอเยาจงนี้นะ เดี๋ยวเยามา"ก้อง
น้องก้องถูกแม่จ๋าอุ้มไปตลอดทาง เพราะมีคนเยอะเวลานี้
กมลไม่อยากปล่อยลูกเดินเอง เขาห่วงความปลอดภัยของน้องก้อง
"คิก คิก คิก หนมเยอะเยย อันนี้ของหนูรีนะ"ก้อง
"น้องก้องใจดีจังเลย"ป้านารา
ป้านาราเป็แม่ของหนูรี ป้านาราใจดีมาก มีขนมมาให้น้องก้องตลอด เวลาน้องก้องไปร้านยายตาย
"ขอบใจนะ"หนูรี
"มลหายป่วยแล้ว พี่ดีใจด้วยนะ พี่ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย"นารา
"หายดีแล้วละพี่ มลสบายดี ไม่ต้องเป็ห่วงจ๊ะ"กมล
"เบาๆบ้างก็ดีนะ พวกยาดอง ของมึนเมานะ"นารา
"คงเบาไม่ได้แล้วละพี่ แต่ว่าฉันเลิกขาดเลย"กมล
"จริงสิ ดีมากเลยน้องมล"นารา
"ฉันเป็ห่วงลูก กลัวถ้ายังเป็แบบเดิม ครอบครัวคงพังสักวัน"กมล
หลังจากทุกคนซื้อของเรียบร้อยแล้ว ก็มาเจอกันที่รถ สิบและทศเดินตามมาด้วย เพราะกลับทางเดียวกัน
ศักดิ์เลยชวนกลับด้วยกัน โดยนำจักรยานของทั้งสองคนขึ้นท้ายรถ
"โห่รถสวยมากเลย นี่เอ็งขายของกำไรดีมากเลยสิ"สิบ
"ก็พอตั้งตัวได้แหละ เลยต้องหยุดงานที่ทำกับลุงกรมาช่วยมล"ศักดิ์
"ข้าดีใจกับเอ็งจริงๆนะศักดิ์ ตอนแรกข้าเห็นเอ็งมีครอบครัว แล้วไม่มีความสุข ข้าละขยาดเลย"ทศ
"จริงข้ากับไอ้ทศคิดจะถือเพศพรหมจรรย์กันเลย"สิบ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
///////////////
กราบขออภัยรีดที่น่ารักทุกท่าน วันนี้มาช้า เนื่องจากนิยายหาย ต้องแต่งใหม่สดๆร้อนๆเลยจ้า ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเมนต์ ทุกการติดตามนะคะ????????????????????????????????
1K
