“แต่นี่มันห้องส่วนตัวของผมน่ะ ไม่ถอดที่ห้องนี้ คุณจะให้ผมไปถอดที่ห้องรับแขกหรือไง”
แกะกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จก็สะบัดเสื้อออกจากตัว หญิงสาวร้องกรี๊ด ยกสองมือขึ้นปิดตา
“ ว๊าย ตาบ้า ให้ฉันออกไปจากห้องนี้ก่อนสิ”
โวยวายพร้อมกันวิ่งออกจากห้องไป
ปภาวินมองตาม ความรู้สึกรื่นรมย์อย่างหนึ่งเกิดขึ้นมาในหัวใจที่เคยเปลี่ยวเหงาจนปรากฏเป็รอยยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปากหยักได้รูปงดงาม
ชายหนุ่มจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ผู้หญิงคนที่เขาถูกแม่บังคับให้แต่งงานด้วยก็ยังไม่กลับเข้ามาในห้อง
“หรือว่าจะหนีกลับบ้านไปแล้ว”
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่เมื่อฉุกคิดได้ว่ามารดาของเขาก็นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง เขาเชื่อว่าท่านคงไม่ยอมปล่อยให้หล่อนไปได้ง่ายๆแน่ ปภาวินจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอนนั้นเอง การเป็ผู้บริหารของหลายกิจการในเวลาเดียวกันทำให้เขามีงานต้องหอบกลับมาทำต่อที่บ้านจนถึงดึกดื่นเกือบทุกวัน
ย่างเข้าเที่ยงคืนปภาวินจึงได้เก็บเอกสารชิ้นสุดท้ายเข้าลิ้นชัก แล้วลุกขึ้นบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบ เขาเดินเข้าห้องนอนไปหยุดชะงักอยู่หน้าเตียงเมื่อเห็นบนที่นอนยังว่างเปล่า
นี่ยัยเพิ้งนั้นเขาไปนอนที่ไหนกัน....
ชายหนุ่มนึกอย่างหงุดหงิด เขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วมาต่ออีกครึ่งคืน คิดว่าจะได้นอนพักให้หายเพลีย แต่กลับจะต้องมาวุ่นอยู่กับยัยตัวยุ่งนี้เอง
ชายหนุ่มรีบก้าวยาวๆออกจากห้องลงไปชั้นล่าง ที่ห้องรับแขกยังมีไฟเปิดอยู่เขาจึงแวะเข้าไป คิดว่ามารดาคงจะลืมปิด แต่เขาก็ได้พบกับร่างบอบบางของคนที่กำลังตามหาหลับพับอยู่บนโซฟา ในขณะที่ทีวียังเปิดอยู่ นี่มารดาของเขาคงเข้านอนไปั้แ่ละครจบแล้ว แต่ยัยนี่ยังดื้อทนนั่งอยู่จนหลับไปคาที่
ปภาวินส่ายหัวไปมาด้วยความอ่อนใจในพฤติกรรมของเ้าหล่อน หน้าตาก็ออกอ่อนใสแต่ทำไมถึงได้เกเรวายร้ายขนาดนี้ เขาเขม้นตามองใบหน้าสวยของหล่อนในยามหลับด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดูอยู่ครู่หนึ่ง จึงหยิบรีโมตที่วางอยู่บนตักของหล่อนมากดปิดทีวี ก่อนจะหันมาช้อนอุ้มเอาร่างที่หลับสนิท พาขึ้นข้างบน จัดการวางหล่อนลงบนเตียงด้านหนึ่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงอก แล้วตัวเองก็เดินมาล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกด้านหนึ่งด้วยความรู้สึกง่วงและอ่อนเพลียจนไม่อยากนึกถึงอะไรอีก...
**************
เมื่อถึงเวลาที่เคยตื่นในทุกเช้าชุติมนก็ขยับตัวเล็กน้อย จากนั้นขนตายาวงอนตามธรรมชาติก็ค่อยๆเปิดขึ้น หล่อนนอนเหม่อมองเพดานที่ไม่คุ้นตาอยู่ชั่วครู่ รู้สึกเหมือนมีใครมาหายใจอยู่ข้างๆ เมื่อรู้สึกตัวตื่นเต็มที่และจำได้ว่าอะไรเป็อะไรหญิงสาวก็กรีดร้องลั่น ผุดลุกขึ้นนั่งทันที แล้วกระเถิบตัวออกห่างจนแทบจะตกเตียง
“ ว๊าย ตายแล้ว....”
เสียงแสบแก้วหูนั้นพาเอาคนที่ยังนอนหลับอยู่ ต้องใตื่นขึ้นมาบ้าง
“ อะไรกันทูนหัว เอะอะโวยวายรบกวนคนจะนอน”
ชายหนุ่มถามเสียงงัวเงีย
“เื่อะไรคุณถึงเข้ามานอนบนเตียงเดียวกันกับฉัน”
หล่อนกรี๊ดใส่
“ เอ้า ก็นี่เตียงผมนะคุณ”
คำย้อนของเขาทำให้หญิงสาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“แล้วฉันขึ้นมาอยู่ที่นี่ได้ไง คุณทำอะไรฉันหรือเปล่า”
“ ผมอุ้มขึ้นมาเอง”
เขาตอบหน้าตาเฉย ทำท่าจะหลับต่อด้วยซ้ำ แต่คนที่กำลังร้อนใจไม่ปล่อยให้เป็อย่างนั้น หล่อนแทบจะเข้ามาจับคอเสื้อเขาเขย่าเลยทีเดียว
“ เอาอีกแล้ว คุณฉวยโอกาสอย่างนี้กับฉันอีกแล้ว แล้ว...แล้วคุณล่วงเกินอะไรฉันนอกจากนั้นอีกหรือเปล่า บอกมานะ บอกมา”
ท่าทางอาละวาดของหล่อนทำให้ชายหนุ่มนึกหมั่นไส้จึงแก้ลงตอบ
“ ไม่รู้สิ แต่ที่แน่ๆผมชอบละเมอลักหลับผู้หญิงอยู่บ่อยๆ”
“ ว๊าย....กรี๊ดดดดดดด......”
2K
