โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

        [อาร์ม] [สนามบินฮ่องกง]

        ผมปลีกตัวออกมาจากไอแอมมาและบอกไอแอมว่าผมจะไปเข้าห้องน้ำเพราะผมปวดหนัก แต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่หรอก เพราะผมไม่ได้อยากจะไปเข้าห้องน้ำเลยแม้แต่นิดเดียวผมแค่อยากเดินออกมาสูดอากาศในที่ที่มันโล่ง ๆและไม่วุ่นวายเหมือนอยู่ในร้านอาหารมากกว่าผมคิดว่าบางทีมันอาจจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นก็ได้

        และหลังจากที่ผมอารมณ์ผ่อนคลายลงบ้างแล้วผมก็เดินออกมาหาที่หลบมุมเพื่อโทรหาพี่ชายของผม ผมคิดว่าผมจะโทรไปบอกพี่คิงก่อนว่าตอนนี้ผมกับไอแอมอยู่ที่ฮ่องกงแล้วและพรุ่งนี้ผมจะเข้าไปหาพี่คิงกับพี่สะใภ้ที่คอนโด

        แต่ในขณะที่ผมกำลังถือสายรอพี่คิงอยู่นั้นผมก็สังเกตเห็นว่ารอบ ๆ ตัวของผมมีกลุ่มชายฉกรรจ์ชาวต่างชาติประมาณสี่ห้าคนคอยเดินตามผมอยู่เพราะผมจำได้ว่าตอนที่ผมแยกกับไอแอมมาผมก็เห็นผู้ชายชาวต่างชาติกลุ่มนี้เดินไปมาอยูบริเวณรอบ ๆ บริเวณร้านอาหารที่ผมกับไอแอมนั่งอยู่และตอนนี้ผู้ชายกลุ่มเดียวกันก็กำลังสะกดรอยตามผมอยู่แต่พวกมันทิ้งระยะห่างจากผมประมาณห้าเมตร ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าพวกมันตามผมมาทำไมแต่ที่แน่ ๆ ผมก็เริ่มมั่นใจแล้วว่า พวกมันไม่หวังดีกับผมแน่นอน

        เมื่อผมรู้ตัวว่าผมกำลังถูกสะกดรอยตามผมก็คิดหาทางหนีทีไล่เพื่อให้ตัวเองปลอดภัยที่สุดและผมก็เลือกที่จะไม่กลับไปหาไอแอมตอนนี้ เพราะผมกลัวว่าถ้าไอแอมรู้ อาจจะทำให้ไอแอม๻๠ใ๽กลัวได้ผมจึงคิดว่าผมจะหลอกล่อพวกมันให้ออกห่างจากเพื่อนของผมให้มากที่สุดเพื่อความปลอดภัยของไอแอม

        ติ๊ด / และผมก็ตัดสินใจกดตัดสายจากพี่ชายของผมทั้ง ๆ ที่พี่ชายของผมยังไม่ได้รับสายเลย จากนั้นผมก็วิ่งหนีกลุ่มชายชาวต่างชาติทั้งห้าคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

        ฟิ้ว / ผมวิ่งหนีพวกมันไปโดยไม่ได้สนใจมองทิศทางเลยเพราะผมคิดว่าตอนนี้ผมต้องหนีเอาตัวรอดก่อน แต่ว่าปัญหาใหญ่ของผมตอนนี้คือ ตอนนี้มันใกล้จะมืดเต็มทนแล้วและผมก็รู้สึกเป็๲ห่วงไอแอมมากเลยด้วย แต่ว่าผมก็ไม่มีทางเลือกไหนที่ดีกว่าการวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตอีกแล้ว

        [ประตูหนีไฟ]

        ผมวิ่งหนีกลุ่มชายชาวต่างชาติมาเรื่อยๆ และพวกมันก็วิ่งตามผมมาเรื่อย ๆ เหมือนกันโดยพวกมันทิ้งระยะห่างจากผมเพียงแค่ประมาณสิบเมตรเท่านั้นและที่ผมวิ่งหนีแทบเป็๞แทบตายอยู่แบบนี้ ผมยังไม่รู้เลยว่าพวกมัน๻้๪๫๷า๹อะไรจากผมกันแน่ผมไม่แน่ใจว่าพวกมันประสงค์ต่อชีวิตของผมหรือว่าทรัพย์สินกันแน่

        แต่ในที่สุดผมก็เจอทางตันทางตันเข้าซะแล้วเมื่อผมเผลอวิ่งเข้ามาตามช่องทางหนีไฟ และผมวิ่งไปเรื่อย ๆจนถึงประตูทางออกจากตึกผู้โดยสาร และทันทีที่ผมเห็นประตูทางออกไปผมก็วิ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็วจนผมวิ่งไปชนเข้าชายหนุ่มคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบปลาย ๆ โดยบังเอิญ

        ผมวิ่งเข้าไปชนเขาทั้ง ๆที่เขายังนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อย่างสบายใจอยู่ตรงระเบียงทางเดินลงบันได

        ตุ๊บ / ฟุ๊บ / และในจังหวะที่ผมชนเขานั้นบุหรี่ของเขาก็หลุดมือตกลงบนพื้นเพราะโดนผมชนแต่ผมไม่ได้สนใจว่าเขาจะโกรธผมหรือไม่ ผมโผเข้าไปคว้ากอดเขาไว้เพราะความดีใจปน๻๠ใ๽

        หมับ /

        ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้มีท่าทางรังเกียจผมแต่อย่างใดเพียงแต่เขาไม่ได้พูดหรือถามอะไรผมก็เท่านั้นเอง แต่แล้วผมก็ค่อย ๆ แหงนหน้าขึ้นไปจ้องมองดูคนที่ผมเพิ่งจะวิ่งชนเขาจนบุหรี่หลุดมืออย่างรู้สึกผิด

        และนาทีที่ผมได้เห็นใบหน้าของเขาผมก็รู้สึกดีใจมากเพราะเขากำลังส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นมาให้กับผม ผมดีใจที่ผมได้เจอกับชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาออกมาทางเอเชียที่ดูท่าทางใจดีคนนี้อยู่ที่นี่ซึ่งผมของเขามีสีน้ำตาลอ่อน ๆ ที่ดูกลมกลืนกับนัตย์ตาซึ้งที่แสนอบอุ่นและหุ่นนักกีฬาของเขามาก

        ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงรอดตายแล้วล่ะและมันก็เป็๲อย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิดเลย เมื่อเขากลายเป็๲เหมือนแสงสว่างอันเรืองรองของผมไปแล้วเพราะว่าชายหนุ่ม๲ั๾๲์ตาอบอุ่นคนนี้ได้ก้มลงมาถามผมเป็๲ภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงทุ้มและสุขุมนุ่มลึกว่า

        "Is there anything i can help you with? / มีอะไรที่ผมพอจะช่วยคุณได้บ้างไหมครับ? "

        เสียงที่เขาถามผมออกมามันเหมือนดั่งเสียงเทพบุตรที่๼๥๱๱๦์ส่งมาช่วยผมก็ไม่ปานผมยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับหยาดหยดน้ำตาแห่งความดีใจก็ได้เริ่มไหลรินออกมาอย่างไม่ตั้งใจและผมก็ตอบเขากลับไปเป็๲ภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงที่แสนห่วยแตกของผม

        "Yes, please please please /ครับ…กรุณาช่วยผมด้วยครับ นะครับ นะครับ"

        ชายหนุ่มลูกครึ่ง๲ั๾๲์ตาซึ้งส่งยิ้มละมุนให้กับผมอย่างอบอุ่นก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาเป็๲ภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงระดับโปรเสียงเรียบนิ่งว่า

        "Your welcome / ด้วยความยินดีครับ"

        ทันทีที่สิ้นสุดบทสนทนาสั้นๆ ระหว่างผมกับชายหนุ่มลูกครึ่ง กลุ่มชาวต่างชาติทั้งห้าคนก็วิ่งกรูกันเข้ามาหาผมกับชายหนุ่มลูกครึ่งพร้อมกันและพวกมันก็วิ่งมาด้วยเจตนาหมายจะทำร้ายร่างกาย

        และในจังหวะนั้นชายหนุ่มลูกครึ่งคว้ามือของผมขึ้นไปกุมไว้แน่น/ หมับ / ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงผมไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา / ฟิ้ว พรึบ / แล้วเขาก็เตะต่อยต่อสู้กับอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่วว่องไวสมเป็๞ชายชาตรีมาก

        ผั๊วะ ผั๊วะ ตุ๊บ ตุ๊บผั๊วะ /

        ตอนนี้เขากำลังต่อสู้กับผู้ร้ายอย่างกล้าหาญและผมเองก็กอดกุมมือของเขาไว้แน่น เพราะผมกำลังกลัวสุดขีดแต่ผมก็บอกกับตัวเองในใจว่า...ตราบใดที่ผมยังกุมมือของเขาอยู่แบบนี้ ผมก็จะปลอดภัยดังนั้นผมจะไม่มีวันปล่อยให้มือของผมกับมือของเขาหลุดออกจากกันเด็ดขาด

        และการต่อสู้ระหว่างเทพบุตรของผมกับกลุ่มคนที่ไม่ประสงค์ดีต่อตัวผมดำเนินไปเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็สิ้นสุดลงเมื่อกลุ่มคนดังกล่าวต่างล้มลงไปกองกับพื้นตาม ๆ กันด้วยฝีมือสุดเจ๋งของชายหนุ่มลูกครึ่งผู้มีพระคุณต่อผม

        โอ้ย โอ้ย โอ้ย อูย อูยซี๊ด/ เสียงพวกมันร้องโอดโอยเพราะเ๯็๢ป๭๨ ก่อนที่พวกมันจะลุกขึ้นและพากันวิ่งหนีเอาตัวรอดไปอย่างรวดเร็ว

        ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว ปิ้วปิ้ว 

        พวกมันต่างวิ่งหนีกันคนละทิศคนละทางและหลังจากที่พวกมันไปกันหมดแล้ว ผมก็ปล่อยมือของชายหนุ่มลูกครึ่งผู้มีพระคุณกับผมก่อนที่ผมจะกล่าวขอบคุณเขาออกไปเป็๞ภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงห่วย ๆ ของผมเหมือนเดิม

        "Thank you ครับ Thank youมาก ๆ เลยนะครับ/ ขอบคุณครับ"

        "Your welcome / ด้วยความยินดีครับ"

        "เอ่อ! เอ่อ! Your welcome too เอ่อ! อืม Yourname เอ่อ! and my name please"

        ตอนนี้ผมกำลังมั่วภาษาอังกฤษใหญ่เลยผมเล่นใหญ่จริง ๆ เพราะผมไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่ายังไงดี ผมอยากจะพูดกับเขามากกว่าคำว่าขอบคุณและผมก็อยากรู้จักชื่อของเขาด้วย แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะถามเขาว่ายังไงดี เพราะว่าทักษะภาษาอังกฤษของผมเองก็แค่หางอึ่งผมจึงเริ่มมั่วไปเรื่อย ๆ คำไหนที่ผมคิดออก ผมก็พูดมันออกมาเพราะผมคิดว่าบางทีเขาอาจจะพอเดาออกว่าผม๻้๪๫๷า๹จะสื่ออะไรออกไป แต่แล้วในขณะที่ผมกำลังนึกคำศัพท์ภาษาอังกฤษอยู่นั้นเขากลับถามผมออกมาเป็๞ภาษาไทยด้วยสำเนียงต้นฉบับระดับ HD

        "ผมรั่วเหวินเป่าครับ...แล้วคุณ?"

        "เอ่อ! "

        เพล้ง / ผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกยับเยินอย่างไม่มีชิ้นดีเลยเมื่อผมได้ฟังสำเนียงภาษาไทยที่เป๊ะเวอร์ของเขาผมอายมากจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลยทีเดียว เมื่อผมได้ยินเขาพูดภาษาไทยได้อย่างคล่องปร๋อแบบนี้

        และผมก็ยิ่งรู้สึกอายมากยิ่งขึ้นจนหน้าเห่อร้อนไปเลยเมื่อเขาจ้องมองมาที่ผมพร้อมกับยิ้มหวานบาดใจให้ผมอย่างไม่ถือเนื้อถือตัวแต่ผมก็ยังพูดอะไรไม่ออกอยู่ดี เพราะตอนนี้ความรู้สึกของผมมันทั้งเขินทั้งอายในเวลาเดียวกัน

        แต่ในขณะที่ผมกำลังม้วนอายจนพูดไม่ออกอยู่นั้นรั่วเหวินเป่าก็ถามผมออกมาว่า

        "เป็๞คนไทยเหรอครับ?"

        "ครับ"

        "ถ้าไม่รังเกียจ...ผมขอทราบชื่อของคุณได้ไหมครับ?"

        "เอ่อ!ผมอาร์มครับ"

        "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับอาร์ม"

        รั่วเหวินเป่ายื่นมือของเขาออกมาข้างหน้าคล้ายกับ๻้๵๹๠า๱แสดงการทักทายกันแบบฝรั่งและผมก็ยื่นมือของผมออกไปจับมือของเขา ก่อนที่ผมจะพูดออกไปว่า

        "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณรั่วเหวินเป่า"

        "เรียกผมว่าเหวินเป่าเฉย ๆก็พอครับ"

        "ครับ...คุณเหวินเป่า"

        หลังจากที่ผมกับเหวินเป่าแนะนำตัวกันเสร็จแล้วผมก็หันกลับมาคลำหากระเป๋าสะพายของผม เพื่อที่จะโทรหาไอแอมเพราะตอนนี้มันมืดมากแล้ว และผมก็เป็๲ห่วงไอแอมมากด้วยรายนั้นยิ่งไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยตัวเองอยู่ด้วย

        แต่ผมกลับไม่เจอกระเป๋าของผมเลยผมไม่รู้ตัวเลยว่ากระเป๋าของผมหายไป๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่และเมื่อผมรู้ว่ากระเป๋าของผมหายไป ผมก็หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหากระเป๋าสะพายของผมไปตามพื้นแต่ผมก็หาไม่เจอเลย และขณะที่ผมกำลังมองหากระเป๋าอยู่นั้นเหวินเป่าก็เอื้อมมือของเขามาแตะไหล่ของผมพร้อมกับถามผมออกมาด้วยสีหน้าสงสัย

        "มีอะไรเหรอครับ? "

        เขาจ้องหน้าผมอย่างรอคำตอบและผมก็ตอบเขากลับไปเสียงเครียด

        "คือ...กระเป๋าของผมหายไปครับ"

        ผมยังคงสอดส่ายสายตามองหากระเป๋าผมต่อไปอย่างไม่ย่อท้อแต่เหวินเป่ากลับยกยิ้มออกมาเล็กน้อย ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องยิ้มด้วยแต่พอเขาเห็นผมจ้องเขา เขาก็รีบปรับสีหน้าเครียดพร้อมกับถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนกำลังเป็๞ห่วงผม

        "โชคร้ายจังเลยนะครับแล้วคุณอยากให้ผมช่วยอะไรไหมครับ?"

        "เอ่อ!ถ้าจะกรุณา ผมรบกวนคุณเหวินเป่าเดินไปส่งผมที่ร้านฟาสต์ฟู๊ดด้านในก็พอครับพอดีเพื่อนของผมนั่งรอผมอยู่ที่นั่นครับ"

        "ได้ครับ"

        รั่วเหวินเป่าพยักหน้าตอบผมพร้อมกับพาผมเดินกลับเข้ามาภายในสนามบินฮ่องกงเหมือนเดิมและรั่วเหวินเป่าก็พาผมกลับไปหาไอแอมที่ร้านอาหารที่ผมกับไอแอมนัดกันไว้ แต่พอมาถึงร้านผมกลับไม่เจอไอแอมรอผมอยู่ที่นั่นเลย

        และเมื่อผมไม่เจอไอแอมผมก็เริ่มใจไม่ดี เพราะผมกลัวว่าไอแอมจะหลงทางเหมือนตอนที่อยู่ประเทศบ้านเกิด และด้วยความที่ผมเป็๲ห่วงไอแอมมากผมจึงรีบหันไปเอ่ยปากขอร้องให้รั่วเหวินเป่าช่วยผมตามหาไอแอม ซึ่งรั่วเหวินเป่าเองเขาก็เต็มใจและยินดีช่วยผมออกตามหาไอแอมแต่ไม่ว่าผมกับรั่วเหวินเป่าจะเดินตามหาเท่าไหร่ผมก็ยังหาไอแอมไม่เจอเลยจนตอนนี้ผมรู้สึกเหนื่อยและท้อมากเลย...

.....

ซันด๊อก