ตอนที่เจ็ด ฆ่าหมูป่าด้วยมือเปล่า
และผมไม่ได้ทำตัวเอดจี้อะไรนักหนา นอกจากที่อารมร์อ่อนไหวแล้ว ผมทำหลายอย่างเป็กิจวัตร ที่ช่วยให้ใจสงบสุขได้อย่างการปล้ำมวยปล้ำกับท่านแม็กนัสตอนกลางคืนเวลาที่นอนไม่หลับ
ท่านแม็กนัสจะช่วยแนะนำเื่การวางขาและการใช้พละกำลังได้ตอนที่ผมกับท่านดันกันไปมาในวงกลม
บางครั้งการแก้อาการซึมเศร้าได้ดีที่สุดคือการต้องมีเป้าหมายในการทำเื่ราวบางอย่างและใส่ใจกับมัน
เป้าหมายห่างไกลหรือไม่ เป็ไปได้ยากนั้นไม่สำคัญ ขอเพียงมีทางให้เดินไปผมก็สบายใจขึ้นระดับหนึ่ง
่ที่เลี้ยงวัว เอ๊ยท่านแม็กนัสอยู่
ผมไม่ค่อยคิดมากเื่จอมมารเท่าไรแล้ว เพราะ้าแก้ไขปัญหาฉากต้นเื่อย่างหมู่บ้านโดนบุกทำลายก่อน
บางครั้งนี่คือเอฟเฟคของหนังสยองขวัญที่การดูหนังสยองชขวัญหรือหนังา
ทำให้เรากังวลกับเื่ราวของโลกความเป็จริงน้อยลง
ผมพยายามทำตัวเป็ลูกที่ดี ช่วยงานบ้าน เข้าป่าล่าสัตว์เอาของป่าบ้างก็ขาย บ้างก็ให้กับคนในครอบครัว
เอเลนอร์มารดาของผมในชาตินี้
ในเกมส์กำหนดไว้แค่ว่าเป็มารดาที่ใจดี..และเสียชีวิตไป ตามสไตล์ประวัติของตัวเอก
ที่ต้องฆ่าครอบครัวไปก่อน เพื่อให้สามารถให้พระเอกไปผจญภัยได้อย่างสบายใจ
“ขออภัยด้วยขอรับท่านแม่ ผมจะทำความสะอาดที่นอนของท่านแม็กนัสก่อนและจะไปช่วยงานในบ้าน”
เอเลอนอร์ แม้จะเป็แม่บ้านของชาวบ้านธรรมดามาหลายปีแต่บางอย่างก็รู้สึกแปลก
[ขอรับ]
สำเนียงและคำศัพท์เหมือนชนชั้นสูงและขุนนาง
ซึ่งที่เคนติดสำเนียงมาเพราะเรียนรู้ภาษาและธรรมเนียมรวมทั้งเื่ราวต่างๆที่เกี่ยวกับเกมส์เทียบกับความเป็จริง
ที่เขาพยายามเรียนรู้ให้พูดเข้ากับคนอื่นได้
ทางเทคนิค แม็กนัสก็คือลูกชายของอัศวินหลวงในยุคก่อน
ที่ติดสำเนียงตามหลักการ
ภาษาที่ใช้ตามหลักการโดยไม่มีสำเนียงท้องถิ่น มักจะคล้ายคำกล่าวของเพศหญิง
ที่คนที่ฟังจะรู้สึกว่าสุภาพมากเกินไปกว่าปรกติที่ควรจะเป็ภาษาที่พูดกันจริงๆ
คนชั้นต่ำฟังสำนวนจะคิดว่าคนชั้นสูง ตอแหลไม่จริงใจเวลาพูดคำสุภาพ
ชนชั้นสูงฟังสำนวนคนชั้นต่ำ จะคิดว่าไร้การศึกษาและการขัดเกลา ห่างไกลความเจริญ
เคนไม่ได้ตั้งใจพูดสำนวนอะไรแค่คิดไปตามลักษณะของเด็กนักเรียนที่มักจะใช้ถูกไวยากรณ์เสมอ
แต่ผลคือ ทำให้คำพูดคำจาของเขาราวกับชนชั้นสูง
และคนทั่วไปคงคิดว่าเขาแค่พูดสำเนียงแปลกๆเท่านั้น มีแต่คนชั้นสูงด้วยกันมาก่อนเท่านั้น ที่จะสังเกตธรรมเนียมเล็กน้อยเหล่านี้ได้ ในการแยกแยะว่าใครเป็”พวกเดียวกัน”
“ลูกล่าสัตว์ป่าได้อย่างนั้นหรือ?”
เอเลนอร์พยายามถามเมื่อเห็นลูกชายของตนเองทำตัวแปลกๆอย่างการแบกวัวขึ้นลงเนินเขาของหมู่บ้าน เข้าไปล่าสัตว์ในป่าคนเดียว และอื่นๆอีกมากมาย
“ใช่ขอรับท่านแม่ เป็หมูป่าน่ะครับ โชคดีที่ผมเจอมันไม่มีฝูงของมันมาด้วย”
“นี่ลูกล่าหมูป่าได้คนเดียวหรือ?”
เอเลนอร์ถามอย่างสงสัย
ผมผงกศีรษะรับ
“ใช่ขอรับ”
หมู่ป่าคือสิ่งที่เราเจอเป็ตัวแรกๆในเกมส์ มีท่า tackle พุ่งชน เรียกเพื่อนออกมาช่วยโจมตีเราได้และอื่นๆ
หากเรายังไม่สามารถจัดการกับหมูป่าได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงจอมมารหรือแม้แต่บอสตัวแรกๆของเื่แล้ว
และเหนืออื่นใด
เพราะผมยากจนไงล่ะ!!!
หากผมมีเงินเป็ขุนนางกลับชาติมาเกิด
ผมคงใช้วิธีใช้เงินตราซื้อซากสัตว์ป่าและสัตว์อสูรมาทาน
เพื่อเพิ่มค่าพลังชีวิตและบางทีก็ทักษะสกิล
แต่เมื่อผมไม่มีเงิน ผมก็ต้องล่าเอาเองตามมีตามเกิดตามทรัพยากรที่มี
เพราะการไล่กินไปหลายตัวนี่ล่ะ
ทำให้ผมได้ Tackle มาจนได้
ข้อเสียคือผมไม่รู้ว่าต้องกินแค่คำเดียวแบบผลปีศาจในวันพีซหรือต้องกินทั้งหมด การรับสกิลถึงจะมีผล
ผมเลยไม่มีทางเลือกต้องทานหมูป่าหมดทั้งตัวในหลายๆครั้ง จนกระทั่งสุ่มได้สกิลทักษะมา
ขนาดทักษะที่ได้มาง่ายมากๆตามระดับในเกมส์พอมาเป็ในโลกความเป็จริงลำบากขนาดนี้ไม่น่าพูดถึงทักษะอย่างอื่นเลย
แต่ข้อดีอีกอย่างคือ การทานเนื้อมอนสเตอร์หรือสัตว์อสูรต่างๆ ทำให้ผมค่อนข้างมีพลังกายและพลังเวทย์เพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ