บนท้องฟ้าเหนือเมืองใบเหลือง เรือบินขนาดใหญ่ลำหนึ่งกำลังบินผ่านตัวเมืองไปอย่างราบรื่น แต่ทันใดนั้นเองอยู่ๆ ตัวเรือก็เสียการควบคุมเพราะถูกกระแสลมิญญาพัดผ่านมาอย่างรุนแรงจนตัวเรือไม่สามารถควบคุมได้ และร่วงหล่นลงจากท้องฟ้าทันที
ขณะที่ความคิดของจางเหวินยังไม่ทันตกผลึกจากคำเตือนของระบบ เสียงสั่นะเืเบา ๆ ก็แล่นผ่านพื้นหินของหอการค้า จางเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย พื้นใต้เท้าเริ่มสั่นไหวราวกับมีบางสิ่งหนักหน่วงกำลังเคลื่อนผ่านจากฟากฟ้า
เขากระจายจิตััออกไปในทันที
ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้ดวงตาของเขาหรี่ลง เรือบินขนาดมหึมาลำหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้การควบคุม มันกำลังดิ่งลงตรงมายังเมืองใบเหลือง โดยไม่มีสัญญาณว่าจะหยุดได้แม้แต่น้อย
จางเหวินหันหน้าไปมองิหยวน ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจอย่างฉับพลัน มันมีคำพูดหนึ่งของระบบก่อนหน้านี้ที่เขาสงสัยเกี่ยวกับการที่เขาลงทุนในคนที่โชคสีดำนั้นคือ โชคร้าย…ที่พร้อมจะพรากชีวิตของพวกเขาไปได้ตลอดเวลา
ตูม!
เสียงปะทะดังสนั่นะเืฟ้าดิน เมื่อเรือบินขนสินค้าขนาดมหึมาร่วงลงจากท้องฟ้า กระแทกเข้าใส่ม่านพลังป้องกันของเมืองใบเหลืองอย่างจัง คลื่นแรงกระแทกแผ่ซัดออกไปรอบด้าน อากาศสั่นไหว พื้นหินะเืจนฝุ่นผงร่วงลงจากเพดานหอการค้า
จางเหวินขมวดคิ้วในทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ตามข้ามา”
ิหยวนที่ยังไม่ทันตั้งตัว แม้จะใ แต่ก็เช็ดน้ำตาที่หลงเหลืออยู่ลวก ๆ แล้วรีบเดินตามจางเหวินออกไปโดยไม่ลังเล
ทั้งสองหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของหอการค้า สายตาจ้องมองออกไปภายนอก ภาพตรงหน้าทำให้แม้แต่ิหยวนที่เพิ่งผ่านขุมนรกมาก็ยังต้องกลั้นหายใจ
เรือบินขนสินค้าขนาดใหญ่กำลังร่วงทับลงบนม่านพลังของเมือง แต่ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน อาคมป้องกันของเมืองก็เริ่มพังทลายมีรอยร้าวแตกกระจายเป็เส้นแสง ฝุ่นและแรงอัดกระแทกม่านพลังจนเกิดรอยแตกร้าวเป็ใยแมงมุมขนาดใหญ่
ก่อนที่ม่านพลังจะรับไม่ไหว
ตูมมม!
เสียงแตกดังลั่น ม่านพลังป้องกันเมืองแตกสลายเป็เสี่ยง ๆ เสียงกรีดร้องของผู้คนภายในเมืองดังขึ้นพร้อมกัน บ้านเรือนสั่นะเื ผู้คนแตกตื่นพร้อมหนีอย่างโกลาหล
และเส้นทางที่เรือบินกำลังดิ่งลงมา… กลับตรงมาทางหอการค้าแห่งนี้ที่จางเหวินและิหยวนอยู่พอดี
ิหยวนเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือด
“เรือลำนั้น… มันกำลังตกมาที่นี่!”
ทันใดนั้นเอง แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านกลางเมืองใบเหลืองก็เกิดการสั่นะเื ผืนน้ำปะทุขึ้นราวกับัตื่นจากการหลับใหล สายน้ำมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็แขนวารีขนาดั์ รับเรือบินที่กำลังร่วงลงมาไว้กลางอากาศได้อย่างง่ายดาย
แรงกระแทกมหาศาลถูกดูดซับไปกับสายน้ำ เสียงเหล็กบิดงอครืนครางดังสนั่น แต่เรือบินกลับไม่สามารถตกลงมาได้อีก มวลน้ำหมุนวนอย่างเสถียร ค่อย ๆ ประคองน้ำหนักทั้งหมดเอาไว้ ก่อนจะลากเรือลำนั้นออกจากเขตเมืองอย่างนุ่มนวล ราวกับเป็เพียงเรือกระดาษลำหนึ่ง
ภายในเรือที่แตกร้าว สายตาของจางเหวินเหลือบมองเข้าไป และในวินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นสิ่งที่ทำให้ดวงตาหรี่ลงทันที
หินะเิ จำนวนนับไม่ถ้วน กองหินพลังสีดำแดงอัดแน่นอยู่ภายในห้องบรรทุก มันคือวัตถุที่ใช้สร้างอาวุธขนาดใหญ่ เช่น ลูกะุปืนใหญ่า หากเรือลำนี้ร่วงลงมากระแทกกับพื้นดินได้สำเร็จ ด้วยความสูงจากบนท้องฟ้าถึงพื้นดิน เมืองใบเหลืองทั้งเมืองคงหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้ซาก
และนั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด กรงเหล็กหลายจุดภายในเรือมีร่องรอยถูกพังทลาย พร้อมเสียงกระพือปีกดังระงม ฝูงผึ้งกินคน สัตว์อสูรสายแมลงที่เป็อันตรายตุ่์มาก พวกมันกำลังดิ้นรนและไล่สังหารผู้คนภายในเรืออย่างโเี้
ภายในเรือเขาััได้ถึงศพของคนที่มีการบ่มเพาะระดับนิพพานหลายคนถูกพวกมันกำลังกินอยู่ ในตอนนี้หากเรือบินไม่ะเิพวกมันก็น่าจะมีชีวิตรอดและหลุดออกมาจากเรือได้ และเมืองแห่งนี้คงกลายเป็โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ในชั่วข้ามคืน
จางเหวินถอนหายใจเบา ๆ นี้คือโชคร้ายที่ระบบกล่าวถึงหรือเปล่า เหตุผลในการตายช่าง…มีให้เลือกเยอะเหลือเกิน ถ้าไม่ตายทางที่หนึ่งจากหินะเิก็ยังมีทางเลือกที่สองจากการโดนผึ้งกินคนไล่ฆ่าให้เลือกอีก
เขาเหลือบมองไปยังทิศทางจวนเ้าเมือง ออร่าระดับนิพพานของคน 3 คนแ่ ๆ กำลังแผ่ออกมาอย่างตึงเครียดเนื่องจากพวกเขากำลังทำการใช้น้ำเคลื่อนเรือลำนั้นออกไป จากการััออร่าที่แพร่ออกมาเ้าเมืองใบเหลืองน่าจะมีการบ่มเพาะระดับเดียวกับเขาแต่อาจจะสูงกว่าเขาเล็กน้อยในขั้นย่อย
แม้จะถือว่าการบ่มเพาะต่ำสำหรับสถานะเ้าเมืองในทวีปลมดำ แต่เนื่องจากที่นี่ตั้งอยู่ชายขอบภาคใต้สุด ใกล้รอยต่อกับทวีปหยกทองที่พลังิญญาค่อนข้างเบาบาง ก็เลยทำให้พลังิญญาของเมืองนี้เบาบางไปด้วย เลยไม่ค่อยมีคนมาอยู่อาศัยเท่าไหร่
จางเหวินหันกลับมามองที่เรือบินทันที เมื่อฝูงผึ้งกินคนเริ่มแตกรังออกมาอย่างบ้าคลั่ง ออร่าระดับขั้นก่อตั้งิญญาจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายออกมา ปีกสีดำโปร่งใสสั่นะเือากาศ เสียงหึ่ง ๆ รวมกันจนคล้ายเสียงคำรามของสัตว์อสูรระดับสูง กลิ่นพิษและกลิ่นคาวเืแผ่กระจายออกมาเป็วงกว้าง และยังมีออร่าที่เหนือกว่าขั้นก่อตั้งิญญาที่กำลังเริ่มขยับตัวออกจากเรือ
“อันตราย…”
จางเหวินขมวดคิ้ว ก่อนจะควบแน่นพลังวารีเข้าห่อหุ้มร่างของิหยวนเอาไว้โดยสัญชาตญาณ พลังน้ำใสบริสุทธิ์ก่อตัวเป็เกราะบาง ๆ รอบตัวอีกฝ่าย จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเปิดรูปแบบเคลื่อนย้ายในทันที แสงสีฟ้าหมุนวนขึ้นกลางอากาศ ทั้งสองร่างหายวับออกจากพื้นที่เมืองใบเหลืองในเสี้ยวลมหายใจ
แต่ในวินาทีที่การเคลื่อนย้ายสิ้นสุดลง จางเหวินกลับััได้ถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง
พื้นดินสั่นะเื และมันไม่ใช่แรงสั่นธรรมดา หากแต่เป็การสั่นที่มาจากชั้นลึกของโลก เสียงแตกดังครืนราวกับมีบางสิ่งกำลังฉีกเปลือกโลกออกจากกัน
“มันกำลังตามล่าิหยวน…”
เขาเพิ่งจะพาิหยวนออกมายืนบนผืนดินรกร้างห่างจากเมืองหลายสิบลี้ พื้นที่แห่งนี้ควรจะเป็ที่ราบนิ่งสงบ แต่ในวินาทีถัดมา รอยแยกขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พื้นดินยุบตัวเป็วงกว้าง ผืนแผ่นดินราวกับถูกกลืนหายลงสู่ห้วงลึกไม่รู้จบ
ิหยวนะโขึ้นมาทันที
“ระวัง!”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ แผ่นดินใต้เท้าก็ทรุดตัวลงอย่างฉับพลัน หลุมยุบขนาดใหญ่เปิดปากอ้ากลืนทุกสิ่งเข้าหามัน หากเป็ผู้บ่มเพาะทั่วไป ต่อให้ระดับนิพพานก็ยากจะต้านทานแรงดูดเช่นนี้ได้
แต่จางเหวินเพียงสะบัดมือ
น้ำจำนวนมหาศาลปะทุขึ้นจากอากาศรอบตัว ก่อตัวเป็เสาน้ำั์ปักลงสู่พื้น ยึดร่างของทั้งสองไว้อย่างมั่นคง รอยแยกใต้เท้าแผ่ขยายผ่านไปเฉียดปลายเท้าเพียงเส้นผมเดียว ก่อนจะพังถล่มลงสู่ห้วงลึกอย่างสมบูรณ์
แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจ
ตูมมมมม!
ูเาหินด้านข้างเกิดการถล่มทั้งลูก เสียงหินนับหมื่นก้อนแตกกระจายราวกับฝนดาวตก เศษหินขนาดใหญ่พุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง พื้นที่ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยฝุ่นควัน
ิหยวนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัว ความหวาดกลัวฝังลึกลงในกระดูก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ
มันเหมือนว่าโลกนี้กำลังจะพยายามเอาชีวิตของเขาไป
หินั์ก้อนหนึ่งพุ่งลงมาจากฟ้า ตรงเข้าสู่ตำแหน่งที่ิหยวนยืนอยู่พอดี หากมันกระแทกลงใส่เขาตรงๆ ร่างกายของเขาก็คงจะถูกบดเป็ผุยผงทันที
แต่จางเหวินเพียงก้าวเท้าไปข้างหน้า
สายน้ำหมุนวนขึ้นรอบตัวเขาอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะปะทะกับก้อนหินั์นั้นอย่างแม่นยำ เสียงะเิดังสนั่น หินแตกกระจายเป็ฝุ่นละเอียดกลางอากาศ
พื้นดินยังคงสั่นไม่หยุด ฟ้าครึ้มลงอย่างผิดปกติ เมฆสีดำหมุนวนต่ำ เสียงฟ้าร้องดังะเื์ สายฟ้าสีม่วงแดงผ่าลงมาอย่างไร้เหตุผล หนึ่งในนั้นพุ่งตรงเข้าหาิหยวนราวกับมีใครชี้นำ
จางเหวินถอนหายใจเบา ๆ
“เริ่มน่ากลัวแล้วสิ…”
จางเหวินกางแขนออก น้ำมหาศาลก่อตัวเป็โดมวารีคลุมร่างทั้งสองไว้ ก่อนจะเคลื่อนย้ายหนีไป สายฟ้าฟาดกระแทกลงมาอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นฟ้าดิน
บนท้องฟ้าภายในฟองน้ำ ิหยวนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า หัวใจเต้นรัวไม่เป็จังหวะ ใบหน้าซีดเผือด เขาเพิ่งเข้าใจอย่างแท้จริงในวินาทีนี้ว่า ชีวิตของเขากำลังถูกตามล่าจาก์
มันไม่ใช่ความโชคร้ายเพียงเล็กน้อยแต่มันคือโลกทั้งใบที่พร้อมจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ
หากไม่มีจางเหวินอยู่ตรงนี้ เขาคงตายไปแล้วั้แ่ภายในเมืองใบเหลือง
จางเหวินมองภาพตรงหน้าอย่างสงบ พร้อมกับเืที่ไหลออกมาจากมุมปากเขาเล็กน้อย ออร่าระดับนิพพานของเขาแพร่ออกมาอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะวาดรูปแบบเคลื่อนย้ายอีกครั้ง และทั้งจางเหวินและิหยวนก็หายไปทันที
136
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
