ชีวิตในหมู่บ้านหุบเขาเมฆาคล้อยยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่สำหรับหลี่ฟง ทุกวันคือการฝึกฝนและค้นพบสิ่งใหม่ ๆ เขายังคงแสร้งทำตัวเป็ "เศษสวะ" ผู้ไร้ประโยชน์ แต่ทุกค่ำคืนที่แสงจันทร์ส่องต้อง เขาจะปลีกตัวเข้าไปในป่าลึก ฝึกฝน "บทวิถีแห่งการเชื่อมโยงธาตุ" อย่างเงียบเชียบ
เขาเริ่มเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่าง "ธาตุดิน" และ "ธาตุน้ำ" ในร่างกายมากขึ้น
พลังธาตุดินทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง ทนทานต่อการาเ็ และเพิ่มพละกำลัง แต่ธาตุน้ำช่วยเื่การฟื้นฟู ชำระล้าง และทำให้ร่างกายมีความยืดหยุ่น
วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินกลับจากผ่าฟืน เขาได้ยินเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือมาจากชายป่า เมื่อวิ่งเข้าไปดูก็พบว่าชาวบ้านคนหนึ่งถูก "สุนัขป่าเขี้ยวพิษ" ตัวใหญ่กำลังไล่ต้อน สุนัขป่าตัวนี้มีขนสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉาน และเขี้ยวที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรง
เป็สัตว์อสูรระดับต่ำที่พบได้ทั่วไป แต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาที่ไร้กำลังภายในแล้ว มันอันตรายถึงชีวิต
หลี่ฟงแทบไม่ลังเล เขารู้ว่าต้องช่วย!
"ไปให้พ้น!" หลี่ฟงะโ ก่อนจะพุ่งเข้าไปขวางทางสุนัขป่า เขารวบรวม ธาตุดิน มาห่อหุ้มร่างกาย ทำให้ิัของเขาแข็งแกร่งขึ้นชั่วขณะ สุนัขป่ากระโจนเข้าใส่ ฟันคมกริบของมันขบเข้าที่แขนของหลี่ฟง
แคว๊ก!
เสียงผ้าฉีกขาด แต่แทนที่จะััถึงเนื้อหนัง สุนัขป่ากลับััได้ถึงความแข็งแกร่งราวกับหินผา เขี้ยวของมันทำได้เพียงขูดขีดให้เกิดรอยแผลตื้น ๆ บนิัของหลี่ฟงเท่านั้น
สุนัขป่าใ ดวงตาสีแดงฉานมองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กหนุ่มตรงหน้าถึงแข็งแกร่งเช่นนี้
หลี่ฟงอาศัยจังหวะนั้น ง้างมือและซัดหมัดที่อัดแน่นไปด้วย พลังธาตุดิน เข้าที่หัวของสุนัขป่าเต็มแรง
ตุบ!
สุนัขป่าร้องโหยหวน ก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป พิษของมันไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย เพราะธาตุดินในร่างกายของเขาช่วยต้านทานไว้
ชาวบ้านที่ถูกช่วยไว้มองหลี่ฟงด้วยสายตาตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่ไร้ปราณแต่กลับแข็งแกร่งขนาดนี้
"เ้า... เ้า... เป็ผู้ฝึกยุทธ์งั้นรึ!" ชาวบ้านคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
หลี่ฟงรีบส่ายหน้า "เปล่าครับ... ผมแค่... แค่โชคดี" เขาพยายามพูดให้ฟังดูเป็เื่บังเอิญ
เื่ราวของหลี่ฟงเริ่มแพร่กระจายออกไปในหมู่บ้านอย่างเงียบ ๆ "เด็กหนุ่มหลี่ฟงผู้ไร้ปราณสามารถสู้กับสุนัขป่าเขี้ยวพิษได้" ข่าวลือเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหมู่ชาวบ้าน