ภายในห้องครัวตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นขนมที่หญิงสาวกำลังทำและมีผู้ช่วยตัวน้อยช่วยจับโน้นหยิบนี่ให้ไม่หยุด วันนี้อยู่ๆ ลูกสาวก็กินขนมถ้วยฟูบอกว่าเห็นในคลิปตอนดูกับพี่จ๋าเธอจึงมาทำให้หลังจากลองดูวัตถุดิบและอุปกรณ์ต่างๆ มีครบ
“คุณแม่ขา ทำแตงโมด้วยได้ไหมคะ”
“ได้สิคะ”
“ทำยังไงคะ หนูอยากทำ” พูดด้วยความกระตือรือร้น
“หนูตักแป้งที่ผสมเรียบร้อยแล้วใส่พิมพ์ก่อน” ลูกสาวทำตามที่แม่บอกด้วยความเก้ๆ กังๆ
“แล้วหยิบสีแดงหยดลงไปตรงกลาง นิดเดียวพอค่ะ” รีบบอกเมื่อเห็นว่าลูกสาวตักด้วยช้อน พร้อมยื่นที่หยดให้ใช้แทน
“เสร็จแล้วหนึ่งชิ้น” ร้องออกมาด้วยความดีใจในผลงานชิ้นแรกที่ทำ
“โอเคค่ะ”
“คุณแม่ไม่ทำแตงโมเหรอคะ” ถามด้วยความสงสารเห็นแม่ทำแค่สีชมพู สีฟ้า และสีเขียว
“ทำหลายๆ สีจะได้สวยเวลาใส่จานไงค่ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ” แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำของตน จากนั้นก็ช่วยกันนึ่งจนเสร็จเรียบร้อย
“ทำอะไรกันอยู่ครับ กลิ่นหอมไปถึงที่ทำงานพ่อ จนต้องรีบกลับมาดู” เสียงชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในครัวเรียกให้หนูน้อยลงจากเก้าอี้เดินไปหา
“ทำขนมถ้วยฟูค่ะ มันอร่อยมาก คุณพ่อจะชิมไหมคะ”
“ครับ ไหนมีสีอะไรบ้าง” เอ่ยถามพร้อมจูงมือลูกเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัว
“มีหลายสีเลยค่ะ แต่ทายสิคะ ว่าหนูทำอันไหน”
“อืม พ่อว่า ต้องเป็แตงโมแน่ๆ เลย” ทำท่าครุ่นคิดแล้วตอบกลับไปอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่แล้วค่ะ” หันไปหอมแก้มเป็การให้รางวัลที่ตอบถูก
“อร่อยไม่คะ” เอ่ยถามอย่างลุ้นว่าจะอร่อยไหม
“อร่อยมากค่ะ ลูกสาวพ่อนี้เก่งจริงๆ” ตอบพร้อมหอมแก้มลูกสาว
“ส่วนที่เหลือ คุณแม่ทำค่ะ คุณพ่อลองกินดูสิคะ ว่ามันอร่อยไหม” ยื่นขนมถ้วยฟูที่แม่ทำให้กับผู้เป็พ่อเขาจึงหยิบมันมากิน
“อืม อร่อยเหมือนกันครับ”
“ให้รางวัลคูแม่ด้วยค่ะ” คำพูดของลูกสาวทำให้ฝ้ายลดาต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
“ให้อะไรดีน่า หนูลองบอกพ่อสิคะ ว่าให้รางวัลอะไรแม่ดี” พูดด้วยรอยยิ้ม ลูกเขาช่างเป็เด็กฉลาดจริงๆ อย่างนี้ต้องซื้อของเล่นมาเพิ่มแล้ว
“หอมแก้มค่ะ แต่ต้องหอมทั้งสองข้างนะคะ” บอกอย่างอารมณ์ดี แต่กลับทำให้คนเป็แม่มีสีหน้าไม่สู้ดี
“ได้ครับ มาครับฝ้าย พี่จะให้รางวัลที่ทำขนมอร่อย” ขยับเข้าไปใกล้ๆ หญิงสาวจะปฏิเสธแต่เห็นลูกมองอยู่ก็ยอมให้เขาหอมแก้มซ้ายขวา
หลังจากกินอาหารเย็นเรียบร้อยนาวินก็ให้จ๋าพาลลนาไปนอน ส่วนตัวเองเข้าไปเคลียร์งานเอกสารในห้องทำงานเสร็จแล้วเดินไปลูกเมื่อเห็นว่านอนหลับแล้วก็เดินกลับไปที่ห้องนอน ั้แ่ได้ฝ้ายลดากลับมาพร้อมลูกสาวเขาทำให้เขายิ่งอยากให้ความสัมพันธ์ของเขากับหญิงสาวกลับมาดีกันโดยเร็วที่สุดเพราะมันคงมีความสุขมากกว่าตอนนี้
“ยังไม่นอนเหรอครับ” เปิดประตูเข้าไปเห็นหญิงสาวกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่จึงถามออกมาด้วยความแปลกใจ
“ฉันรอคุณอยู่นะคะ” วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วหันมามองหน้าเขา
“วันหลังคุณไม่ต้องทำตามที่ลูกบอกทุกอย่างหรอกคะ” เธอเอ่ยขึ้นถึงหลายๆ เื่ที่เขาชอบทำตามที่ลูกบอก
“เื่ไหนละครับ ถ้าเื่ให้พี่ได้ใกล้ชิดฝ้ายมากขึ้น เื่นั้นพี่อยากทำเองโดยที่ไม่ต้องรอให้ลูกบอกด้วยซ้ำ” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“แต่พี่กลัวฝ้ายไม่ยอม และอึดอัด เวลาลูกขอเลยทำอย่างไม่รีรอ” เขาบอกด้วยประกายตาแวววาว
“แล้วไม่คิดว่าถึงเป็คำขอของลูก แต่ฉันก็อึดอัดเหมือนกันเหรอ” เธอยังคงถาม
“ไม่ครับ เพราะพี่รู้ว่าฝ้ายไม่เคยอึดอัดกับคำขออะไรก็ตามที่ลูกเป็คนเอ่ย” เขาบอกอย่างจริงจัง
“บางครั้ง พี่ก็อิจฉาลูก”
“อิจฉาลูก มีอย่างที่ไหนพ่อจะมานั่งอิจฉาลูกตัวเอง”
“พ่อแบบพี่ไงครับ เพราะลูกจะได้รับความรัก เอาใจใส่ และอยู่ในสายตาฝ้ายตลอด ส่วนพี่ก็เป็แค่คนนอกสายตาคนหนึ่ง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้า น้อยใจ แต่หญิงสาวกลับนอนลงหันหลังให้แทนเห็นอย่างนั้นแล้วเขาก็เดินเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำทันที
1K
