คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 28 การเผชิญหน้า

เมื่อได้ยินเสียงของจิ้นเหยียนเฟิง เฉียวอันอันฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก "ฉันไม่เป็นไร"

หัวใจของเธอถูกจิ้นเฉินทิ่มแทงจนเป็นรูพรุนไปหมดแล้ว แล้วเธอจะทำอะไรได้อีก?

"คุณ...ถูกลู่จิ่นเฉินเลี้ยงดูจริง ๆ เหรอ?" จิ้นเหยียนเฟิงถามอย่างลังเล

เฉียวอันอันปาดน้ำตา หัวเราะเยาะตัวเอง "ใช่ ฉันเพิ่งกลับประเทศ ตระกูลเฉียวก็ประสบปัญหา ฉันต้องการเงินสามสิบล้าน หายืมจากหลายคนแล้วแต่ก็ไม่มีใครให้ยืม ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากขายตัวเอง"

ในกลุ่มคนร่ำรวยมีอำนาจ เธอเลือกคนที่อายุน้อยที่สุด ใครจะรู้ว่าจะเลือกจิ้นเฉิน

"คุณโง่ไปแล้ว!" จิ้นเหยียนเฟิงดีดหน้าผากของเฉียวอันอัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ทำไมไม่ติดต่อผม"

สามสิบล้าน สำหรับเขาก็เป็นเรื่องเล็กน้อย

เฉียวอันอันลูบหน้าผากที่ถูกดีดจนเจ็บ สีหน้าขมขื่น "จำนวนมันมากเกินไป"

ลุงป้าที่รู้จักกันมานานกว่าสิบปี มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเฉียว ยังไม่ยอมให้ยืมเงิน แล้วเธอจะกล้าไปขอยืมเงินจากเพื่อนที่รู้จักกันแค่สี่ปีได้ยังไง?

อีกอย่าง เธอก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะมีเงินมากขนาดนั้นหรือเปล่า

"แล้วหลังจากนี้คุณจะทำยังไง คุณอยู่กับเขาตลอดไปไม่ได้…" ประโยคที่เหลือ จิ้นเหยียนเฟิงไม่ได้พูดต่อ

เฉียวอันอันเข้าใจความหมายของเขาสายตาของเธอเหลือบไปยังศาลา แล้วพูดเบา ๆ "หลังจากสัญญาการเลี้ยงดูสิ้นสุดลง ฉันจะไปต่างประเทศ แล้วจะไม่กลับมาอีก"

ตระกูลเฉียวมีเสี่ยวซวี่ เธอไม่ต้องกังวลอะไร

ส่วนจิ้นเฉิน...

นัยน์ตาของเฉียวอันอันวูบไหว ความเจ็บปวดเล็กน้อยแฝงอยู่ในหัวใจของเธอ

ความสัมพันธ์ของเธอและจิ้นเฉินจบลงตั้งแต่เมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนนี้มีเพียงสัญญาการเลี้ยงดูฉบับหนึ่งที่ผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยกัน

ไม่ช้าก็เร็วเขาจะแต่งงานกับเฉียวอวี่โม่

"ไปต่างประเทศก็ดีนะ คิดจะไปตั้งรกรากที่ประเทศไหน?" แววตาจิ้นเหยียนเฟิงเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย

เฉียวอันอัน ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เอาเสื้อโค้ตคืนให้เขา แล้วพูดออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร "เดี๋ยวค่อยตัดสินใจ ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว เราขึ้นฝั่งกันเถอะ"

"อืม" จิ้นเหยียนเฟิงสวมเสื้อโค้ตกลับ แล้วก็พายเรือต่อไป

เห็นเรือลำน้อยแล่นมาที่ริมฝั่ง สีหน้าเคร่งเครียดของจิ้นเฉินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เฉินอี้เดินเข้ามาหาเขา แล้วมองไปที่เรือลำนั้นพร้อมกับเขา ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะเย้ย "อาเฉิน สิ่งที่นายทำเพื่อบังคับเฉียวอันอันให้เปิดเผยว่าเธอเป็นเมียน้อยของนายต่อหน้าสาธารณะ มันแย่ไปหน่อยนะ"

ก็แค่ดีกว่าตอนที่บังคับให้ถอดเสื้อผ้าเต้นเมื่อคราวก่อนเล็กน้อยเท่านั้น

"ผู้ชายคนนั้นไม่ง่าย เขาไม่ได้คิดดีกับเธอ" จิ้นเฉินมองไปที่จิ้นเหยียนเฟิงบนเรือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อกี้ตอนที่เรือทั้งสองลำชนกัน เขาเห็นแล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รีบเข้าไปช่วยเฉียวอันอันในทันที แต่กลับลังเลชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือออกไปช่วย

เหมือนจงใจช่วยเธอเพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง

เฉินอี้เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "นายคิดว่าผู้ชายคนนั้นสนใจเฉียวอันอัน? เพื่อทำให้นายถอยห่างจากเฉียวอันอัน เลยจงใจทำแบบนี้ใช่ไหม?"

จิ้นเฉินเม้มริมฝีปากบางเฉียบ ไม่ตอบอะไร

"ฉันยอมแล้ว!" เฉินอี้คิดว่าตัวเองพูดถูก แล้วยกนิ้วโป้งให้เขา

ผู้ชายปกติ เมื่อได้ยินว่าผู้หญิงที่ตัวเองชอบเป็นเมียน้อยของคนอื่น ก็ต้องเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแน่นอน

แต่เขาไม่คิดเลยว่าการกระทำของเขาจะทำให้เฉียวอันอันรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน?

คิดถึงเรื่องนี้แล้ว เฉินอี้ก็มองไปที่ใบหน้าไร้อารมณ์ของจิ้นเฉิน ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง เขาลูบหน้าผากด้วยความสิ้นหวัง

ก็จริงอยู่ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ถ้าเขาคิดถึงจริง ๆ ครั้งที่แล้วที่จิ้นซวี่หนิวหวา เขาก็คงไม่ปล่อยให้ เฉียวอันอัน ถอดเสื้อเต้นต่อหน้าคนมากมายแบบนั้น

"อาเฉิน บางครั้งฉันก็เป็นห่วงความฉลาดทางอารมณ์ของนายจริง ๆ นะ" เฉินอี้ส่ายหน้าพลางพูดด้วยความรู้สึก เขาตบไหล่จิ้นเฉินเบา ๆ

จิ้นเฉินหรี่ตา เอียงหน้ามองเขา "หมายความว่ายังไง?"

"ไม่มีอะไร ฉันเพิ่งรับโทรศัพท์ ที่ดินที่ฉันอนุมัติก็ผ่านมาแล้ว ฉันไปก่อนนะ"

พูดจบ เฉินอี้ก็ถือกระเป๋าเอกสารเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่อยากอยู่ดูสงครามที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

หลังจากที่เฉินอี้ไปแล้ว เฉียวอันอันก็ขึ้นฝั่ง เธอเดินไปที่ศาลาริมน้ำ โดยมีจิ้นเหยียนเฟิงเดินตามหลัง

เผชิญหน้ากับใบหน้าบึ้งตึงของจิ้นเฉิน เฉียวอันอันหยุดฝีเท้า เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจและรีบถอยห่างจากจิ้นเหยียนเฟิงเล็กน้อย

"คุณจิ้น…" เธอพูดพึมพำ ขณะที่บิดชายเสื้อของตัวเอง

จิ้นเฉินไม่สนใจเฉียวอันอัน เขาเหลือบมองเธออย่างเย็นชา แล้วก็หันสายตาไปทางเจิ้นเหยียนเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แววตาเย็นเยียบคมกริบ

เมื่อเทียบกับความเย็นชาของจิ้นเฉินแล้ว จิ้นเหยียนเฟิงกลับดูอ่อนโยนกว่ามาก

เขายิ้มให้จิ้นเฉินอย่างสุภาพ ยื่นมือออกไปพูดว่า "สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนของอันอัน และเป็นหมอประจำตัวของเธอ"

อันอัน? เรียกสนิทเธอสนิทสนมมาก!

"ฉันไม่รู้เลยว่าเธอเปลี่ยนหมอตั้งแต่เมื่อไหร่?" จิ้นเฉินเอามือล้วงกระเป๋า น้ำเสียงเย็นชา

เห็นเขาไม่มีท่าทีจะจับมือ จิ้นเหยียนเฟิงก็ดึงมือกลับมาอย่างใจเย็น ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มไม่เปลี่ยนแปลง "เปลี่ยนมาได้หนึ่งเดือนแล้วครับ"

"เพิ่งรู้จักกันเดือนเดียว สนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ?" จิ้นเฉินเหลือบมองไปทางเฉียวอันอัน คำว่าสนิทถูกเขากดเสียงหนักแน่น ความหมายแฝงชัดเจน

"ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกับหมอจิ้นรู้จักกันเมื่อสี่ปีก่อน..." เฉียวอันอันอธิบาย แล้วก้มหน้าลง

จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มแล้วลูบหัวเธอ "ใช่ครับ พวกเรารู้จักกันตอนอยู่ต่างประเทศ ผมก็รู้จักคุณจิ้นเฉินด้วย ผมได้ยินอันอันเล่าว่าคุณเป็นแฟนเก่าของเธอ ชื่อเก่าของคุณคือลู่จิ่นเฉิน"

เมื่อมองดูมือบนหัวของเฉียวอันอัน แววตาจิ้นเฉินเย็นวาบขึ้นมาทันที เธอเล่าเรื่องพวกนี้ให้หมอนี่ฟังด้วยงั้นเหรอ

ดูเหมือนเธอจะมีความสุขดีที่ต่างประเทศ ไม่เพียงแต่มีคู่หมั้น แต่ยังหาตัวสำรองมาอีกคน! ทั้งยังเป็นตัวสำรองที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์กับเธออีกด้วย

"เฉียวอันอันบอกฉันมา ตอนอยู่ต่างประเทศเธอมีผู้ชายกี่คนกันแน่!" จิ้นเฉินเชยคางของเฉียวอันอันขึ้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยพายุหมุนไร้จุดสิ้นสุด

เฉียวอันอันเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "ผู้ชายคนไหน?"

เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอมีตั้งแต่ต้นจนจบ!

จิ้นเหยียนเฟิงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เดินเข้ามาดึงเฉียวอันอันไปไว้ข้างหลัง พูดอย่างจริงจัง "คุณจิ้น คำพูดของคุณรุนแรงไปแล้วนะครับ?"

"หลีกไป! ยังไม่ถึงคิวแกจะมาตำหนิฉัน!" จิ้นเฉินจ้องจิ้นเหยียนเฟิงอย่างดุดัน เสียงเย็นชาสุดขั้ว

จิ้นเหยียนเฟิงขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่เห็นเฉียวอันอันเดินออกมาจากด้านหลังเขา แล้วจ้องหน้าจิ้นเฉินด้วยสายตาเจ็บปวด

"คุณจิ้น พูดให้ชัดเจนด้วย ผู้ชายกี่คนหมายความว่าอะไร?"

"เธอก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร" จิ้นเฉินตอบกลับมาสั้น ๆ

เฉียวอันอันชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา หัวเราะจนอยากจะร้องไห้

เธอรู้อยู่แก่ใจงั้นเหรอ? เธอควรจะรู้อะไรกันแน่?

"ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" เฉียวอันอันสูดจมูก กลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ จากนั้นหันหลังเดินออกจากศาลาไป

เธอต้องการล้างหน้า  เพื่อสงบสติอารมณ์

เมื่อยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เฉียวอันอันเปิดก๊อกน้ำนำน้ำมาสาดที่หน้า ความเย็นทำให้เธอสั่นเล็กน้อย

เธอมองตัวเองในกระจกที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอพยายามยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก ความคิดของเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามของจิ้นเฉินเมื่อกี้

ในใจของเขา การที่เธอเลิกกับเขาแล้วไปต่างประเทศ เพื่อต้องการไปหาผู้ชายที่ต่างประเทศใช่ไหม?

"คุณมองฉันแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ..." เฉียวอันอันพึมพำด้วยความเศร้าสร้อย รู้สึกเสียใจและน้อยใจมาก น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น ก็เหมือนจะมีคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ เธอรีบเช็ดน้ำตาและจัดการอารมณ์ กลัวว่าจะมีคนเห็นเธอแอบร้องไห้ในห้องน้ำเพราะมันน่าอายเกินไป

เฉียวอันอันล้างหน้าอีกครั้ง จากนั้นหยิบแป้งพัฟ ลิปสติก และอายไลเนอร์ออกมาจากกระเป๋า ตั้งใจแต่งหน้าเบา ๆ เพื่อทำให้ตัวเองดูซีดเซียวน้อยลง

ตอนที่เธอหลับตาเพื่อเขียนอายไลเนอร์ เธอเห็นร่างที่เลือนรางผ่านกระจกเดินเข้ามาใกล้

ร่างนั้นสูงใหญ่มาก เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ชาย!