ไม่นานร่างของออนซิลลาสีเทาตัวหนึ่งก็ปรากฏออกมาจากเงามืด มันมีขนาดตัวพอๆ กับเ้าออนซิลลาปัญญาอ่อนแต่ผอมและมีแววตาดุร้ายมากกว่า
เ้าออนซิลลาสีเทาค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างของคนทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้นอย่างช้าๆ มันติดตามกลิ่นคาวเืที่ลอยมาตามอากาศจนเจอที่แห่งนี้ เมื่อเห็นว่าตรงหน้ามีเหยื่ออันโอชะรออยู่มุมปากเรียวแหลมพลันมีน้ำลายเหนียวหนืดไหลยืดออกมาอย่างหิวกระหาย
" พี่ชาย "
" ไม่ต้องกลัว "
บาร์เซทท์กระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ั์ตาคมเข็มจ้องมองเ้าออนซิลลาสีเทาไม่คลาดสายตาก่อนปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกไปเพื่อข่มขู่ไม่ให้มันเข้ามาใกล้พวกตนมากกว่านี้
จากการประเมินของเขาเป็ไปได้ว่าเ้าออนซิลลาตัวนี้น่าจะมีระดับค่าพลังที่มากกว่าหรือใกล้เคียงกันกับเ้าออนซิลลาปัญญาอ่อน ดีไม่ดีอาจเป็ศัตรูกันด้วยซ้ำ เพราะนอกจากมันจะกล้าเข้ามาภายในอาณาเขตที่เ้าออนซิลลาปัญญาอ่อนสร้างไว้แล้วเมื่อได้กลิ่นที่เ้าออนซิลลาปัญญาอ่อนทิ้งไว้ แววตาของมันก็ดูดุร้ายและคลุ้มคลั่งมากขึ้นด้วย
ด้านออนซิลลาสีเทา หลังจากที่มันได้กลิ่นของเผ่าพันธุ์เดียวกันกับตัวเองที่ทิ้งเอาไว้ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา มันจดจำกลิ่นศัตรูที่แย่งชิงตำแหน่งจ่าฝูงกับมันได้เป็อย่างดี ร่องรอยาแฉกรรจ์มากมายที่ศัตรูทิ้งเอาไว้บนร่างกายของมันยังไม่ทันหายสนิทด้วยซ้ำ แม้จะนึกหวาดกลัวแรงกดดันมหาศาลที่มนุษย์ตรงหน้าปล่อยออกมา แต่ตอนนี้มันหิวโหยเป็อย่างมาก ถ้าพลาดเหยื่อในครั้งนี้มันคงต้องตายสถานเดียว ดังนั้นมันจึงตัดสินใจกระโจนเข้าโจมตีเหยื่อตรงหน้าอย่างดุร้าย
บาร์เซทท์ที่จับตามองการเคลื่อนไหวของมันอยู่ก่อนแล้วกัดฟันข่มความเจ็บร้าวจากาแตามร่างกายพลิกตัวขึ้นบังร่างของไนเจลเอาไว้ด้านหลัง ก่อนตัดสินใจดึงท่อนไม้ที่แทงทะลุต้นขาของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วปักเข้าที่ลำคอของเ้าออนซิลลาสีเทาที่พุ่งประชิดเข้ามาเต็มแรงจากนั้นก็ออกแรงเหวี่ยงร่างของมันที่กรีดร้องโหยหวนด้วยความเ็ปกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
ในจังหวะที่ร่างของเ้าออนซิลลาสีเทาตกถึงพื้น จู่ๆ ก็มีงูอนาคอนด้าตัวเขื่องตัวหนึ่งโฉบเข้ามารัดร่างของเ้าออนซิหมาในลาแล้วกลืนลงท้องไปภายในคำเดียว บาร์เซทท์รีบยกมือขึ้นปิดตาไนเจลไม่ให้เห็นฉากน่าสยดสยองตรงหน้าแต่ดูเหมือนว่าจะช้าเกินไปเพราะร่างเล็กด้านหลังแข็งทื่อไปแล้ว
" ไม่ต้องกลัวนะไม่ต้องกลัว "
บาร์เซทท์ลูบไหล่เล็กที่สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ไนเจลเกาะเกี่ยวเอวหนาตรงหน้าไว้แน่นอย่างลืมตัว ภาพน่าสยดสยองเมื่อครู่ทำให้เด็กน้อยช็อกจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
" ไม่เป็อะไรนะ มีฉันอยู่ฉันจะไม่ปล่อยให้นายเป็อะไรแน่นอน "
บาร์เซทท์ปลอบเด็กน้อยด้านหลังด้วยความสงสารแต่สายตายังคงจับจ้องที่งูอนาคอนด้าที่ขดตัวอยู่ไม่ไกลเขม็ง
" ผมไม่เป็อะไรครับ แค่ในิดหน่อยเท่านั้น "
แม้จะมองใบหน้าของพี่ชายด้านหน้าไม่ชัดแต่เด็กน้อยััได้ว่าพี่ชายเองก็กำลังพยายามข่มความเ็ปเอาไว้อย่างสุดกำลัง แม้จะหวาดกลัวมากแค่ไหนเด็กน้อยก็ไม่อาจทำตัวเป็ภาระของพี่ชายได้จึงเรี่ยวแรงกล้าทั้งหมดออกมาแล้วเอ่ยตอบไปอย่างกล้าหาญที่สุดเท่าที่จะทำได้
ด้านงูอนาคอนด้าตัวเขื่องที่ขดตัวแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลก็เฝ้ามองมนุษย์ทั้งสองไม่วางตา ดวงตาเรียวรีของมันหดแคบลงจนเหลือขีดเดียวชวนให้ดุขนลุกขนพองมากขึ้น มันััได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากมนุษย์ตรงหน้าเลยไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปเหมือนเ้าออนซิลลาที่เพิ่งเขมือบลงท้องไปจึงขดตัวรอโอกาสอยู่ด้านนอกอย่างใจเย็น
เมื่อเห็นว่ามีสัตว์ตัวหนึ่งกล้ารุกล้ำเข้าไปในอาณาเขตที่จ่าฝูงออนซิลลาทิ้งเอาไว้ สัตว์ป่ารอบๆ ที่ป้วนเปี้ยนอยู่ห่างๆ ั้แ่เมื่อคืนก็เริ่มบุกเข้ามาจู่โจมเหยื่อของพวกมันบ้าง บาร์เซทท์ข่มความเจ็บร้าวจนใบหน้าแดงก่ำเข้าต่อสู้โรมรันกับสัตว์ป่ามากมายที่บุกประชิดเข้ามาไม่ขาดสาย
ไนเจลที่ถูกปกป้องไว้ด้านหลังเองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เด็กน้อยคอยระวังหลังให้พี่ชายของตัวเองอยู่ตลอด อย่าเห็นว่าเขาเป็เพียงแค่เด็กน้อยอายุ 13 ปีที่ทำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็เป็ธีโอเพศชายที่เกิดมาพร้อมกับค่าพลังมวลกายระดับ D แม้จะไม่แข็งแรงเท่าธีโอเพศหญิงแต่ถ้าแค่ระวังหลังให้พี่ชายตรงหน้าก็ยังพอทำได้อยู่
บาร์เซทท์รับรู้การกระทำของเด็กน้อยด้านหลังทุกอย่างก็ให้รู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยมากขึ้น เด็กคนนี้มองดูแล้วเหมือนเด็กน้อยอ่อนแอบอบบางทั่วไปแต่กับมีความกล้าหาญและความอดทนมากกว่าผู้ใหญ่หลายคนที่เขารู้จักเสียอีก ชายหนุ่มตัดสินใจแล้วว่าจะรับอุปการะเด็กคนนี้และดูแลเป็อย่างดี ทำให้ชีวิตต่อจากนี้ของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความสุขและอนาคตที่สดใส
แต่ก่อนอื่นพวกเขาต้องออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้ก่อน!!
ชายหนุ่มเหลียวมองกลุ่มสัตว์น้อยใหญ่ที่จดๆ จ้องๆ อยู่รอบกายที่มีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างตึงเครียด ถ้าปล่อยให้สถานการณ์ยืดเยื้อออกไปแบบนี้ต่อไปคงมีแต่จะย่ำแย่ลง ดังนั้นเขาต้องกำจัดเ้างูน่าตายที่เป็หัวหน้าของพวกมันซะก่อน
" ฉันจะจัดการกับเ้างูั์นั่น นายช่วยระวังหลังให้ฉันหน่อยได้ไหม แต่จำไว้ว่าอย่าเข้าไปใกล้รัศมีการต่อสู้เป็อันขาด เข้าใจไหม "
" พี่ชายไม่ต้องกังวล ผมจะระวังหลังให้พี่ชายเอง "
บาร์เซทท์อดลูบใบหน้ามอมแมมที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬของเด็กน้อยด้านหลังไม่ได้ เห็นๆ อยู่ว่าเหนื่อยแทบจะทนไม่ไหวแล้วก็ยังคงทำตัวเข้มแข็งอยู่
ทำไมเขาไม่มีน้องชายที่น่ารักและว่าง่ายแบบบ้างนะ
" เด็กดี "
บาร์เซทท์คลี่ยิ้มออกมาก่อนจะหันกลับไปจ้องมองสัตว์เดรัจฉานตรงหน้าด้วยแววตาเ็า จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปประจันหน้ากับเ้างูั์อย่างรวดเร็วไม่เปิดโอกาสให้มันตั้งตัวได้ ชายหนุ่มรวบรวมพลังไว้ที่หมัดแล้วซัดเข้าไปที่ดวงตาน่าขนลุกของมันเต็มแรง
เ้างูอนาคอนด้ากรีดร้องโหยหวนด้วยความเ็ป มันสะบัดหางใหญ่โตของตัวเองฟาดฟันลงไปที่ร่างเล็กจ้อยของมนุษย์ตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด ทุกครั้งที่หวดลงมาทั้งรุนแรงและรวดเร็ว สัตว์ตัวอื่นๆ ที่อยู่ในรัศมีการต่อสู้ถ้าไม่ถูกฟาดตายหรือาเ็ก็หนีกระจัดกระจายออกไปจนหมด
บาร์เซทท์ไม่ปล่อยโอกาสให้เ้างูั์เข้าถึงตัวได้ ชายหนุ่มซัดหมัดเข้าที่ดวงตาอีกข้างของมันก่อนจะรวบรวมพละกำลังทั้งหมดไว้ที่แขนทั้งสองข้างแล้วจัดการดึงหัวของมันจนขาดออกจากลำตัวด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เ้างูอนาคอนด้าดิ้นรนเฮือกสุดท้ายและสิ้นใจตายในที่สุด ซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่ร่างของชายหนุ่มทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง
และในจังหวะที่ชายหนุ่มอ่อนแรงจนถึงขีดสุดนั้น ไฮยีนาตัวหนึ่งที่ซุ่มรอโอกาสอยู่ไม่ไกลก็กระโจนเข้าไปหมายจะขย้ำเหยื่อภายในครั้งเดียว แต่ไนเจลที่เพิ่งจัดการไล่กลุ่มหมาในออกไปได้หันมาเห็นเข้าพอดี เด็กน้อยรีบขว้างก้อนหินที่อยู่ใกล้มือออกไปสุดแรงจนไฮยีนาตัวนั้นเสียจังหวะไป
เมื่อถูกขัดจังหวะกะทันหัน เ้าไฮยีนาจึงเปลี่ยนทิศทางหันมาโจมตีไนเจลแทนด้วยความดุร้าย และเพราะเด็กน้อยใช้พละกำลังเกินขีดจำกัดไปนานแล้วประกอบกับร่างกายนี้เต็มไปด้วยาแฉกรรจ์ทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงกว่าปกติ แม้จะสามารถเบี่ยงหลบคมเขี้ยวของมันไปได้แต่ก็ยังถูกกรงเล็บที่ตะปบตามลงมากรีดท่อนแขนจนเกิดรอยแผลเหวอะหวะเป็ทางยาว
ไนเจลกระเด็นไปตามแรงตะปบ ศีรษะเล็กกระแทกเข้ากับก้อนหินที่พื้นเต็มแรงจนสลบไปในทันที
บาร์เซทท์ที่ทรุดตัวอยู่ข้างซากอนาคอนด้ามองเห็นร่างเล็กกระเด็นหายไปจากสายตาก็จ้องมองไฮยีนาตัวนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำอยากจะเข้าไปสังหารมันเสียเดี๋ยวนั้นแต่ทว่าร่างกายนี้ไม่อาจขยับเขยื้อนต่อไปได้อีกแล้ว ความรู้สึกเคียดแค้นและสิ้นหวังที่ตัวเองไร้ความสามารถอัดแน่นจนร่างกายรู้สึกอึดอัดใจไปหมด ในที่สุดก็ทนไม่ไหวกระอักเืออกมาคำโตแล้วหมดสติไป
" บอส!! "
เจคอปที่เข้ามาทันเห็นร่างบาร์เซทท์กำลังจะดิ่งลงพื้นก็รีบกระโจนเข้าไปรับร่างชายหนุ่มเอาไว้ เมื่อเหลียวมองซากสัตว์ป่ามากมายที่กระจัดกระจายไปทั่วก็อดใจสั่นไม่ได้
นี่บอสฆ่าพวกมันไปมากเท่าไรกัน!!
" รีบพาบอสออกไปก่อนเถอะค่ะ "
อมีตี้รีบบอกให้ครูซแบกร่างบาร์เซทท์ออกไป เพราะตามร่างกายของชายหนุ่มแทบจะไม่มีส่วนไหนที่ไม่าเ็เลย หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความเ็ป ทั้งยินดีและเศร้าใจในเวลาเดียวกัน
พวกครูซไม่รอช้ารีบนำร่างบาร์เซทท์ออกไปจากบริเวณนั้นทันทีเพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะอาการทรุดลงไปมากกว่านี้ ไม่นานร่างของคนทั้งหมดก็หายลับไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครเฉลียวใจเลยว่า ณ ที่แห่งนี้ยังมีผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับเ้านายพวกตนอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง
ตัดภาพไปทางด้านเ้าไฮยีนา เมื่อมันเห็นว่าเหยื่อสิ้นฤทธิ์แล้วก็รีบกระโจนเข้าไปหวังกัดกินตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันถึงตัว มันก็ถูกออนซิลลาตัวหนึ่งะโออกมาขวางหน้าเอาไว้ซะก่อน
กรรรรร!!
เสียงขู่คำรามที่แฝงไปด้วยไอสังหารทำให้สัตว์ที่แอบซ่อนตัวอยู่บริเวณใกล้เคียงแตกกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง เ้าไฮยีนาหวาดกลัวออนซิลลาตรงหน้าแต่มันไม่มีโอกาสหลบหนีเหมือนสัตว์ตัวอื่นเพราะถูกคมเขี้ยวแหลมคมคู่นั้นฝังเข้าที่ลำตัวจนไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่นานมันก็ตายไปด้วยความทรมาน
เมื่อจัดการไฮยีนาแล้วเ้าออนซิลลาก็เดินเข้าไปดุนร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งตรงหน้า มันพยายามเขี่ยร่างนั้นเหมือนพยายามจะปลุก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรมนุษย์ตัวน้อยก็ไม่ขยับเขยื้อน มันจึงตัดสินใจออกไปตามมนุษย์ด้านนอกให้มาช่วยแต่พอออกมาจากซอกหินก็ไม่พบมนุษย์ที่พามาเลยสักคน
เ้ามนุษย์กลิ่นฉุนพวกนั้นหายไปไหนเสียแล้วเล่า
*หวังว่าทุกคนจะเอ็นจอยนะคะ (๑˙❥˙๑)
433
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)
