เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อหยางเฉินและเฉียงเวยเห็นหลินรั่วซีเธอเองก็หันมามองหยางเฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย

        จากสายตาของหลินรั่วซีหยางเฉินกำลังคุกเข่าลงให้กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูงดงามจนถึงขั้นน่าหลงใหลรองเท้าสีแดงเข้มถูกเปลี่ยนด้วยมือของเขาอย่างทะนุถนอม

        ไม่สงสัยเลยว่า ชายคนนี้กล้าทำเรื่องแบบนี้โดยที่ไม่อายสายตาคนรอบๆ ได้อย่างไร!

        ผู้ที่ทำให้หลินรั่วซีรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาในหัวใจคือผู้หญิงที่หยางเฉินอยู่ด้วยเธองดงาม งามมากเสียจนหลินรั่วซียังต้องเอ่ยปากชม ริมฝีปากสีแดง ผิวสีขาวหลังเหยียดของเธอเสริมบุคลิกให้ดูสวยสง่า เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ต่อเพศชายเป็นอย่างยิ่ง

        ในอดีตหยางเฉินเคยสารภาพว่าเขามีผู้หญิงอื่นๆอยู่อีกมาก แต่หลังจากที่ได้เห็นด้วยตัวเอง หลินรั่วซีก็ยังคิดว่ามันน่าทึ่งอยู่ดี

        ใบหน้าของหลินรั่วซียังคงเรียบนิ่ง ในสายตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ภายในใจปรากฏความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างน่าแปลก ถึงแม้ว่าเธอจะเตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้วแต่หลินรั่วซีก็ยังคงรู้สึกปวดร้าวในหัวใจ จิตวิญญาณของเธอราวกับจะแตกสลายไปตามร่างกายที่อ่อนล้า แต่สุดท้ายเธอก็ได้สติกลับมาและมองดูเขาที่อยู่ห่างจากด้านหน้าเธอเพียงไม่กี่เมตร

        ทำไมถึงต้องดูแลกันเป็นพิเศษขนาดนั้นด้วย!?

        ผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้ก็ยัง... ทำเรื่องอย่างว่า... เขามีผู้หญิงคนอื่นอยู่อีกมากเขาไม่ลังเลที่จะคุกเข่าใส่รองเท้าให้ผู้หญิงคนอื่นๆ?!

        หลินรั่วซีพลันนึกไปถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ที่หยางเฉินบอกว่าให้ 'ลดเวลาลงเหลือครึ่งปี' คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเธออยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าเขาสักฉาดจริงๆ!

        หลินรั่วซีรู้สึกผิดหวังในตัวหยางเฉินอย่างมาก เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีของเขาให้ได้แต่หยางเฉินกลับไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นหมายความว่าเธอด้อยกว่าคนรักคนอื่นของเขาจริงๆ?!

        สำหรับเขาที่สามารถคุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงคนอื่นได้บางทีมันอาจเป็นเพราะหยางเฉินเองก็ได้ ที่เต็มใจหักเวลาออกไปตั้งหนึ่งปีเต็ม!

        ทันทีที่ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวหลินรั่วซีก็เดินมาหาเฉียงเวยและหยางเฉิน

        หยางเฉินไม่ได้ลุกขึ้นมายืนเขายังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้นในขณะที่เฉียงเวยเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กันแต่หญิงสาวก็ยังคงนิ่งสงบไม่ขยับไปไหนเห็นได้ชัดว่ามีพายุลูกหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางผู้หญิงสองคนนี้ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเธอที่เป็นคนรักของหยางเฉินกับหลินรั่วซี  แต่หญิงสาวทั้งสองก็ยังคงเลือกที่จะเข้ามาเจอหน้ากันตรงๆ

        หลินรั่วซีหยุดฝีเท้าลงเธอเดินไปนั่งลงที่โซฟาใกล้ๆ กับเฉียงเวย ทั้งคู่ต่างจ้องมองซึ่งกันและกันอยู่นานหนึ่งเป็นภูเขาน้ำแข็ง ส่วนอีกหนึ่งเป็นภูเขาไฟ ทำให้ตอนนี้ยังไม่มีใครได้เปรียบอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

        ที่ด้านหลังพนักงานหญิงที่ตามหลินรั่วซีมาต่างมองไปที่หยางเฉิน

        “รองเท้าสวยนะคะมันเหมาะกับคุณผู้หญิงมากๆ เลยทีเดียว” หลินรั่วซีกล่าวอย่างเอาใจใส่แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

        หยางเฉินรู้ได้ว่าเขาไม่อาจหลีกเลี่ยงไปได้อีกเขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขึ้น

        “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันคุณมาทำงานที่นี่เหรอครับ?”

        “ห้างแห่งนี้เป็นบริษัทในเครือของอวี้เหล่ย ฉันแค่มาตรวจสอบตามปกติ มันแปลกมากเลยหรือไง?” หลินรั่วซีกล่าว

        หยางเฉินรู้สึกตกตะลึงเขารู้ว่าหลินรั่วซีเป็นเศรษฐีที่ติดอันดับโลก ที่มีทรัพย์สินมากมายแต่เขาก็ไม่คิดมาก่อนว่าห้างแห่งนี้จะเป็นของบริษัทเธอด้วยมิหนำซ้ำวันนี้เธอยังมาที่นี่เพื่อตรวจสอบสินค้าพอดี!

        ราวกับว่าสวรรค์กลั่นแกล้งหยางเฉินเขารู้ว่าตอนนี้หัวใจของหลินรั่วซีกำลังเต็มไปด้วยคำถามมากมาย นอกจากนี้สถานการณ์สำหรับเขายังดูยุ่งยากอีกด้วย เนื่องจากหยางเฉินเป็นคนบอกให้ลดเวลาลงเหลือเพียงหกเดือนการที่เธอมาพบเขาที่นี่ก็เท่ากับสื่อว่าเขาไม่ต้องการทนอยู่กับเธออีกต่อไปแม้เพียงวันเดียว

        การแต่งงานของเขาและเธอเป็นแค่เรื่องของธุรกิจบางทีหลินรั่วซีอาจจะรู้สึกไม่ดีจนหยิบยกเอาเหตุการณ์นี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อหย่าร้างกับเขาในเร็ววันนี้ก็ได้

        หลินรั่วซีมองเฉียงเวยอีกครั้งจากนั้นก็มองไปที่หยางเฉิน เธอไม่พูดอะไรเธอลุกขึ้นยืนและเดินนำพนักงานหญิงไปอีกทาง โดยที่ไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว

        “ไม่คิดเลยว่าการได้เจอกับจักรพรรดินีของคุณครั้งแรกจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้... สุดท้าย... ดูเหมือนว่าเธอจะดูไม่มีความสุขเลยนะคะ” เฉียงเวยกล่าวเสียงต่ำ“สามีบางทีที่รักของคุณอาจเกลียดฉันไปแล้วก็ได้”

        หยางเฉินยกศีรษะขึ้นครั้งหนึ่งเขาลูบหัวของเฉียงเวยเบาๆ 

        “คุณไม่ต้องคิดมากไปหรอกวันนี้ผมพาคุณมาซื้อรองเท้าใหม่นะ ไปเถอะ ไปทานอาหารกลางวันกันครับ”

        เฉียงเวยยิ้มอย่างขมขื่น “เธอเห็นตอนที่คุณสวมรองเท้าให้ฉันเธอต้องคิดว่าฉันเป็นพวกสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แน่ๆ ฉันอาจต้องเลิกกับคุณ...”

        หยางเฉินขมวดคิ้วกล่าวขึ้น “สาวน้อยงี่เง่าต่อให้ผมต้องเลิกกับหลินรั่วซี ผมก็ไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่ คุณไม่เหมือนกับเธอนะ”

        เฉียงเวยกะพริบตาไปมา “สามี... เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างคุณกับเธอหรือเปล่า... เธอดูรีบร้อนจากไปเลยนะคะ”

        “ไม่ต้องถามเรื่องนี้หรอกตอนนี้คุณควรสนใจเรื่องของตัวเองมากกว่านะ” หยางเฉินเอื้อมมือไปบีบจมูกของเฉียงเวยจนเธอร้องออกมาเล็กน้อย

        เมื่อหยางเฉินพาเฉียงเวยไปทานอาหารกลางวันในขณะเดียวในกันในลิฟต์ของห้าง หลินรั่วซีที่เดินนำพนักงานหญิงก็หยุดฝีเท้าลงเธอไม่ได้ก้าวออกมาจากลิฟต์ดังเช่นคนอื่นๆ พนักงานหญิงที่อยู่ด้านหน้าเธอหันมาถามด้วยความสงสัย

        “ประธานหลินไม่ไปตรวจต่อเหรอคะ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

        หลินรั่วซีสูดลมหายใจลึกขอบตาชื้นไปด้วยน้ำตาเล็กน้อย เธอกล่าวเบาๆ 

        “เรื่องตรวจสอบเอาไว้แค่นี้ฉันจำได้ว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการพวกเธอกลับไปเขียนแบบฟอร์มรายงานผลลัพธ์การตรวจสอบทั้งหมดมาแล้วฉันจะกลับมาอ่านมันอีกที”

        “ทราบแล้วค่ะประธานหลิน” หลังจากที่ได้รับคำสั่งพนักงานหญิงทั้งหมดต่างก็มองหลินรั่วซีที่เดินจากไปด้วยความสับสน

        หลินรั่วซีลงลิฟต์จนกระทั่งมาถึงลานจอดรถเธอเดินไปที่รถเบนท์ลีย์สีแดงอย่างเชื่องช้า หลังจากที่เข้าไปนั่งข้างในแล้ว หลินรั่วซีก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไปมันไหลหลั่งออกมาไม่ขาดสาย... คำโกหกของคนคนนั้น... ทำให้เธอเจ็บจนต้องบีบพวงมาลัยรถแน่น...

        หยางเฉินยังคงกินข้าวอยู่ในร้านอาหารกับเฉียงเวย แต่ท่าทางของเขาค่อนข้างเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด ภายในใจของเขาปรากฏภาพของหลินรั่วซีขึ้นเธอดูเศร้าโศกและมองมาที่หยางเฉินอย่างไม่อาจให้อภัยได้

        ตอนนี้เธอควรจะเกลียดชังเขามากขึ้นกว่าเดิมหากรวมกับเรื่องที่เขาบอกให้ลดเวลาลงเหลือเพียงครึ่งปีด้วยแล้วบางทีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยาของเขากับเธอก็อาจจบลงในไม่ช้า แล้วมันจะนำพาความเศร้าใจมาให้ใครคนใดคนหนึ่งแน่นอน

        เฉียงเวยมองหยางเฉินอย่างลึกซึ้งก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนโยน

        “คุณสามีคุณดูไม่ดีเลยนะคะ อีกอย่างหนึ่งก่อนหน้านี้เหมือนกับว่าคุณจงใจให้คุณหลินเห็นเราเลยนะคะ”

        หยางเฉินรู้สึกสงสัย “ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ?”

        “ฉันก็ไม่รู้มันไม่ชัดเจนมากนัก ถึงฉันจะเชื่ออยู่เต็มอกว่าคุณไม่คิดจะทำอย่างนั้นก็ตามเพราะยังไงคุณก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบทำร้ายจิตใจผู้หญิงอยู่แล้ว” เฉียงเวยกล่าว

        หยางเฉินเงียบลงเขาปิดบังเรื่องบางอย่างไม่ให้เฉียงเวยรู้ไว้หลายเรื่องแต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เล่าเรื่องเฉิงซินหลินและซูจื้อหงให้เฉียงเวยฟัง

        “ผมฆ่าเฉิงซินหลินไปแล้วตระกูลเฉิงที่เยี่ยนจิงเองก็คงไม่คิดจะปล่อยให้คนอย่างผมลอยนวลได้นานนักที่ผ่านมาผมต้องการแค่ความเงียบสงบเพื่อที่จะได้รักษาอาการป่วยของผมแต่สุดท้ายผมก็ลงมือกับคนเหล่านั้น บางทีหลังจากนี้ผมอาจไม่สามารถควบคุมตัวเองจนพลั้งมือทำร้ายคนรอบตัวอีกก็เป็นได้”

        “ภรรยาของผมเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้แต่เธอก็สามารถตกเป็นเป้าหมายได้อย่างง่ายดายการแต่งงานและความสันพันธ์ของเราทำให้เธอต้องเจอกับเรื่องร้ายๆ มามากหากผมแข็งแกร่งศัตรูของผมย่อมจะเลือกเล่นงานคนรอบข้างของผมที่อ่อนแอกว่า ครอบครัวของผมมีเพียงหลินรั่วซีเท่านั้นเธอยังเคยถูกลักพาตัวไปจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดผมเองก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้กับเธอ มันคงจะดีเสียกว่าที่ผมปล่อยเธอไปไม่ต้องให้เธอมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ พวกนี้อีกครั้ง” หยางเฉินกล่าว

        เฉียงเวยนั่งฟังเขาเล่าอย่างตั้งใจก่อนจะพูดขึ้น

        “จริงอยู่ว่าโลกใบนี้มีเรื่องราวมากมายที่คนทั่วไปไม่อาจเข้าถึงได้แต่สามีคะ คุณโหดร้ายเกินไปถึงแม้ว่าฉันจะพบเธอเป็นครั้งแรกแต่ฉันก็บอกได้เลยว่า หลินรั่วซีไม่อยากจะแยกจากคุณอย่างแน่นอน”

        “ใครจะรู้ถึงความต้องการของเธอไปได้ล่ะมันเป็นเรื่องน่าเศร้าก็จริงที่ผมจำเป็นต้องปล่อยเธอไป แต่หากเธอยังคงอยู่ข้างๆผม เธอก็ต้องตกอยู่ในอันตราย จิตใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นวิตกกังวลเธอเคยบาดเจ็บเพราะผมครั้งหนึ่ง แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะให้ผมรู้สึกเศร้าใจแล้ว บางทีวิธีนี้อาจดีกว่าที่คิด” หยางเฉินกล่าวอย่างเศร้าใจ

        ไม่นานนักทั้งคู่ก็ทานอาหารกลางวันเสร็จ

        หยางเฉินคิดจะพาเฉียงเวยไปช็อปปิ้งต่อในตอนนั้นเองเฉียงเวยก็จับมือหยางเฉินพร้อมทั้งเดินไปใกล้กับเขามากขึ้น

        “ตอนนี้ยังพอมีเวลาสามีคะ เรากลับไปที่บ้านกันเถอะ”

        “คุณไม่เบื่อบ้างเหรอ?” หยางเฉินสงสัย

        เฉียงเวยหน้าแดง เธอกระซิบเข้าที่หูของหยางเฉินด้วยเสียงนุ่มนวล

        “ทำไมคุณถึงคิดแต่เรื่องแบบนี้อยู่ตลอดเวลา...”หยางเฉินยิ้ม

        เฉียงเวยลดศีรษะลงอย่างมีเสน่ห์

        “แล้วใครใช้ให้คุณไม่มาหาฉันบ้างเลยล่ะคะ”

        หัวใจของหยางเฉินค่อยๆพองโตขึ้นเนื่องจากคำพูดของเฉียงเวย เขาพาเธอขึ้นรถจากนั้นก็ขับออกไปทันที

        ในแง่มุมหนึ่งแล้วเฉียงเวยก็เหมือนกับผู้หญิงทั่วๆไป เธอต้องการจะใช้เวลาอยู่กับคนรักของเธอไปตลอด ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหนก็ตาม

        หญิงโง่คนนี้ยอมปรนนิบัติเขาด้วยความต้องการของตัวเอง?

        ถึงแม้ว่าเขาพอจะรู้คำตอบแต่หยางเฉินก็ไม่พูดอะไร เขาพาเฉียงเวยออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วขับกลับมาที่ห้องนอนใหญ่ในโรสบาร์

        ภายในห้องนอนตกแต่งด้วยหินอ่อนสีเหลืองนวลแสงไฟสีอบอุ่นส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง ไม่นานนักคนทั้งสองก็เดินเข้ามาพร้อมกัน หยางเฉินค่อยๆ บรรจงถอดรองเท้าของเฉียงเวยออกช้าๆ จากนั้นก็เริ่มถอดชุดของเธอ ค่อยๆ ประคองเฉียงเวยขึ้นนอนเตียงอย่างรวดเร็ว

        หยางเฉินโอบกอดร่างอันเปลือยเปล่าของเฉียงเวยเอาไว้ในอ้อมแขน หน้าอกอันอุดมสมบูรณ์ของเธออยู่ในมือของเขาทั้งสองข้างหยางเฉินพรมจูบเฉียงเวยที่หน้าผากอย่างรักใคร่จนเธอครางออกมา

        “ฉันชอบตอนนี้... มันรู้สึกดี...”

        เฉียงเวยยกคางเธอขึ้นเกยหน้าอกของหยางเฉินพร้อมทั้งพูดขึ้น

        “คุณสามีรู้ไหมคะ ว่าฉันสวดอ้อนวอนต่อสวรรค์มากขนาดไหนฉันพร่ำภาวนาให้ฉันได้เจอคุณอีกครั้ง ไม่ว่าจะกี่ชาติต่อกี่ชาติถึงแม้จะไม่ได้เป็นภรรยาของคุณ แค่ให้ฉันได้เป็นคนรักของคุณอีกคนก็ยังดี...”

        “แค่นั้นก็เพียงพอแล้วฉันไม่อยากเปรียบเทียบตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นๆ ของคุณมีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันรับรู้คือ ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก...”

        หัวใจของหยางเฉินบีบรัดลำคอของเขาตีบตัน

        เฉียงเวยเผยอริมฝีปากสีแดงสดขึ้นเธอหันไปหาหยางเฉินอย่างอ้อนวอน

        “สัญญากับฉันสิที่รักไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไปแบบที่คุณทำกับหลินรั่วซีฉันไม่อาจไปจากคุณได้ ฉันไม่เหมือนหลินรั่วซีฉันไม่ใช่คนเพียบพร้อมแบบเธอ ถึงฉันจะไม่สามารถเป็นภรรยาของคุณได้แต่... ฉันก็ไม่คิดจะกีดกันคนรักคนอื่นของคุณคุณจะมีพวกเธออีกสักเท่าไรฉันก็ไม่สน แต่ได้โปรด... อย่าทิ้งฉันไปหากคุณทิ้งฉันไปฉันก็คงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...”

        เฉียงเวยจ้องมองหยางเฉินอย่างลึกซึ้งดวงตาของเธอทำให้หยางเฉินรู้สึกเจ็บปวดขึ้นในหัวใจ