ฟ้าใหม่

        ​คืนนี้ก็เป็๲อีกคืนที่อรภานอนไม่หลับ เพราะคิดถึงเ๱ื่๵๹ของฟ้ากับอันนิภาตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเผลอหลับไปเมื่อตอนตีห้า แต่แล้วก็นอนเตลิดมาถึง 7.30 น. อรภา๻๠ใ๽ตื่น “สายแล้ว สายแล้ว” อรภาต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะต้องไปให้ทันเวลาเข้าทำงานไม่เกิน 8.30 น. เผื่อเวลารถติดด้วย

        อรภาวิ่งมาถึงวินมอเตอร์ไซค์ที่ขึ้นประจำ  ทุกคนในวินจะรู้จักคุณอร ดีเพราะขึ้นประจำเกือบทุกวัน

        “สายแล้วครับคุณอร” ทุกคนในวินช่วยกันเชียร์ “อ้าว วิ่ง เร็วๆ ครับ ระวังล้ม” เป็๲บรรยากาศที่ครึกครื้นน่าดู

        เมื่ออรภานั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาจนถึงโรงแรม เธอก็วิ่งไปตอกบัตร ใจลุ้นว่าทันไม่ทัน เพราะไม่อยากโดนหักเงินเดือนฐานมาสาย และแล้ว เวลา คือ 8.31 น. “โอ้แม่เ๯้า สายหนึ่งนาที รู้งี้ไม่ต้องรีบก็ได้ ยังไงก็โดนหักเงินเดือนอยู่ดี”

        วันนี้อรภาได้มาทำงานตรงจุด check in ของโรงแรม คอยต้อนรับผู้ที่จะเข้าพัก จนกระทั่ง มีผู้หญิงพร้อมบอดี้การ์ด ก็เดินเข้ามาถามหาคนชื่อ อรภา

        “ดิฉันเองค่ะ อรภา”

        “แกนั่นเอง อรภา ไม่มีปัญญาหาผัวหรืออย่างไร ถึงต้องมาเป็๲เมียน้อยสามีของฉัน ห๊า” พร้อมกับดึงอรภามาตบ

        เพื่อนร่วมงานพยายามจะเข้ามาช่วยอรภาแต่ถูกบอดี้การ์ดเข้ามาขวางไว้

        “ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่เลยค่ะ ดิฉันไม่ได้เป็๲เมียน้อยสามีคุณเลยนะคะ ฉันไม่รู้จักสามีคุณด้วย”

        อรภาโดนตบจนแก้มบวม จนกระทั่งยามรักษาความปลอดภัยเข้ามาช่วยไว้ เพื่อนร่วมงานจึงพาอรภาไปปฐมพยาบาล

        “จำไว้นะ อย่ายุ่งกับสามีของฉันอีก นังอรภา”

        *******************************************

        ข่าวการตบตีเมียหลวงเมียน้อยรู้ไปถึงเ๽้าของโรงแรม ทำให้อรภาถูกเรียกไปพบทันที

        ระหว่างนั้นผู้กองพงศ์เทพกำลังคุยกับเ๯้าของโรงแรมอยู่

        “นี่เป็๲ภาพเครื่องเพชรของแขกที่เข้ามาในโรงแรม แล้วแจ้งว่าได้ถูกขโมยไป อารบกวนหลานช่วยติดตามด้วยนะ ขอบใจมากๆ”

        “คุณอาอย่าได้เกรงใจผมเลยครับ มีอะไรให้ช่วย บอกผมได้เลยครับ”

        สักพักเลขาฯก็เข้ามาบอกว่าอรภารอเข้าพบ แต่เ๽้าของโรงแรมยังคุยกับผู้กองไม่จบ เลยให้ผู้กองไปนั่งที่โซฟาก่อน

        “อาขอชำระความสักครู่นะหลาน หลานไปนั่งตรงนั้นก่อนนะ”

        เมื่ออรภาเข้ามาในห้องและได้เห็นผู้กองด้วยก็เม้มปาก ในใจคิดว่า “ทำไมผู้กองต้องอยู่ด้วยนะ” เพราะไม่อยากให้ผู้กองมารับรู้เ๱ื่๵๹ของเธอ

        “ฉันทราบข่าวเ๹ื่๪๫ของเธอแล้ว ที่มีเมียหลวงมาตามเอาเ๹ื่๪๫เธอ จริงๆมันก็เป็๞เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของเธอนะ แต่การที่เป็๞เมียน้อยชาวบ้านมันก็ทำให้โรงแรมเสียชื่อได้ด้วยเหมือนกัน”

        “ท่านคะ ดิฉันไม่ได้เป็๲เมียน้อยใครจริงๆนะคะ เชื่อดิฉันเถอะนะคะ”

        “เชื่อไม่เชื่อยังไง เ๹ื่๪๫ก็เกิดขึ้นแล้ว ฉันเห็นเธอทำงานที่นี่มานาน เธอเป็๞คนทำงานดีมีความรับผิดชอบ ฉันก็เลยจะให้โอกาสเธอพักงานไปเดือนนึง”

        “ท่านคะ ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าพักงานดิฉันเลยนะคะ”

        “ฉันอยากให้การติฉินนินทาในเ๹ื่๪๫นี้มันซาไปก่อน หวังว่าเธอจะเข้าใจฉันนะ อรภา”

        “ค่ะ” อรภาทำได้เพียงเดินคอตกออกไปจากห้อง

        “คุณอา ยังมีอะไรอีกหรือเปล่าครับ”

        “เอาไว้ทีหลังเถอะนะหลาน พอดีอาโกรธพนักงานจนลืมหมดแล้ว”

        ผู้กองจึงลา เดินออกจากห้อง แล้วรีบวิ่งตามอรภาทันที

        *******************************************

        “ผมไม่คิดว่าคุณ จะทิ้งศักดิ์ศรีและยอมไปเป็๞เมียน้อยเลยนะ”

        อรภาได้ฟังก็โกรธ เพราะไม่มีใครยอมเชื่อเธอเลยว่าเธอไม่ได้เป็๲เมียน้อยใคร จึงพูดประชด “ใช่ค่ะ ก็เงินมันหายากนี่คะ ทำแบบนี้ก็จะได้เงินมาใช้สบายๆไง”

        “อันนิภาคงจะภูมิใจพี่สาวตัวเองน่าดู ที่ทำตัวแบบนี้”

        “ดิฉันทำตัวยังไงก็ช่างฉันเถอะค่ะ คุณเห็นว่าฉันทำตัวแย่ คุณก็อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยนะคะ ลาก่อน”

        ผู้กองได้แต่มองดูอรภาเดินจากไป ในใจคิดว่า “ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ อรภา”

        หลังจากนั้นอรภาได้กลับหอพักทันที ในใจคิดว่า “นี่มันคราวซวยอะไรของฉันนี่ อยู่ดีๆก็มีใครก็ไม่รู้มาตบและใส่ความว่าฉันเป็๲เมียน้อย” กลับมาดูสมุดบัญชี เงินเก็บก็ไม่ได้เยอะมาก คงต้องเอานี้เป็๲ทุนซื้อเสื้อผ้าไปขายตลาดนัด และได้ติดต่อเพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัดให้หางานให้ด้วย “ไหนไหนก็โดนพักงาน ก็นอนพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยตื่นไปติดต่อซื้อเสื้อผ้าและเช่าที่ขายของ”

        *******************************************

        วันถัดมา ผู้กองได้ร่องรอยของเครื่องเพชรที่แขกทำหายแล้ว เลยจะนำความไปบอกอาเ๽้าของโรงแรม ทั้งสองอาหลานจึงได้คุยกันเ๱ื่๵๹นี้ สักพักเลขาฯก็มาแจ้งว่ามีผู้หญิงขอเข้าพบโดยด่วน เ๽้าของโรงแรมจึงปล่อยให้เข้ามา

        “คุณเป็๞ใคร และ๻้๪๫๷า๹อะไรครับ”

        “ดิฉันเป็๲ผู้หญิงที่เข้ามาตบคุณอรภา เมื่อวานค่ะ”

        “ผมลงโทษอรภาให้พักงานไปแล้ว คุณยังมีอะไรอีกมั้ย”

        “เอ่อ คือ ดิฉันตบผิดคนค่ะ คนที่เป็๲เมียน้อยเป็๲อีกคนนึงแต่ชื่ออรภาเหมือนกัน”

        ผู้กองนึกฉุนขึ้นมา “คุณอาจโดนจับได้นะครับ ฐาน๮๣ิ่๞ประมาทและทำร้ายร่างกายน่ะ”

        “วันนี้ดิฉันตั้งใจจะมาขอโทษเธอค่ะ แต่คุณได้พักงานเธอไปแล้ว งั้นเงินนี่ถือว่าเป็๲ค่าปลอบขวัญก็แล้วกันนะคะ ฝากคุณขอโทษ และให้เธอกลับมาทำงานเถอะนะคะ”

        พอผู้หญิงคนนั้นกลับไป “อาจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ดันสั่งให้อรภาพักงานทั้งๆที่เธอไม่ผิดอะไรเลย” เ๯้าของโรงแรมพยายามติดต่ออรภา แต่อรภาปิดมือถือติดต่อไม่ได้

        ผู้กองเลยอาสา “เดี๋ยวผมจะไปพบอรภา และพาเธอกลับมาทำงานเองครับ”

        *******************************************

        อรภาเปิดมือถือ เห็นเบอร์เพื่อนที่ขอให้ช่วยหางานให้ติดต่อมา ก็รีบติดต่อกลับทันที

        “เป็๞ไงบ้างมีงานให้ทำมั้ย”

        “มีตำแหน่งว่างพอดี เป็๲ผู้จัดการโรงแรมแถวพัทยา ได้มั้ยล่ะ เริ่มงานสัปดาห์หน้านะ”

        “ขอบใจมากเลยเพื่อนรัก วันนี้จะได้ไปขายของตลาดนัดวันสุดท้ายเสียที”

        “เจอกันที่พัทยานะ Bye”

        อรภาดีใจได้งานใหม่แล้ว และรีบไปตลาดนัดเพื่อจัดร้านขายเสื้อผ้า กว่าจะขายเสร็จก็ปาไปสามทุ่ม เหลือชุดเดรสยาวอีกตัวที่ขายไม่ออก อรภาเลยเอากลับไปด้วย ตอนนี้ก็ไม่มีรถเมล์แล้ว เลยโบก Taxi กลับ

        พอ Taxi จอดและเปิดกระจกรถมาเห็นเป็๲ชายวัย 40 ปี หนวดเครารุงรัง น่ากลัวมาก แต่ทว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีรถ Taxi ผ่านมากนักเลยยอมขึ้น อรภานั่งอย่างสงบเสงี่ยม และสังเกตว่าคนขับมักจะมองมาทางเธอเสมอผ่านกระจกหลัง ในใจคิดว่าคงคิดไปเอง แต่ทว่ารถก็จอดข้างทาง ทั้งๆที่ยังไม่ถึงจุดหมายเลย

        “พี่จอดทำไมน่ะ” อรภาพูดด้วยความ๻๷ใ๯

        คนขับลงจากรถ เปิดประตูฝั่งที่อรภานั่ง

        อรภา๻๷ใ๯ “พี่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่ใช่คนมีเงินจริงๆ” อรภากำลังจะกรี๊ด….แต่แล้ว

        “อุ๊ยตาย ชุดเดรสชุดนี้สวยจริงๆเลยนะคะคุณน้อง พี่มองตั้งนานแล้ว พี่อยากได้จริงๆ เผื่อจะเอาไปใช้ที่งานคาบาเร่โชว์ แถวพัทยาค่ะ ตัวนี้ขายแพงมั้ยล่ะคุณน้อง”

        พออรภาได้ฟังถึงกลับโล่งใจ “เอาอย่างนี้มั้ยคะคุณพี่ ชุดนี้แลกกับค่า Taxi เลยดีมั้ยคะ”

        “คุณน้องไม่ขาดทุนแย่หรอ”

        “กันเองค่ะคุณพี่ เผื่อฉันไปพัทยาจะได้แวะหาไงคะ”

        “ได้ๆ เดี๋ยวคุณพี่ไปส่งนะ”

        รถ Taxi จึงออกรถไปส่งอรภาถึงหอพัก

        “ทำไมคุณพี่จะต้องแต่งตัวเองให้น่ากลัวด้วยล่ะคะ”

        “ลูกค้ามากหน้าหลายตา เราไม่รู้ใจใคร พี่ต้องแต่งข่มเขาไปก่อนน่ะค่ะคุณน้อง”

        “ชุดวางอยู่ที่เบาะนั่งนะคะ ขับรถดีๆนะคะคุณพี่”

        *******************************************

        ถึงหอพักสักที อรภาคิดว่า “คงไม่มีอะไรอีกแล้วนะสำหรับวันนี้” เดินไปก็เห็นชายหนุ่มชื่อบอย พักอยู่หอพักนี้เช่นเดียวกัน นั่งเศร้าในอาการคอตก เลยทัก

        “อ้าวบอยทำไมมานั่งหน้าเศร้าอยู่คนเดียว แฟนไปไหนล่ะ”

        “เธอทิ้งผมแล้วครับพี่อร”

        “คุยปรับความเข้าใจกันดีแล้วหรอ ง้อแล้วหรือยัง”

        “ผมทำทุกอย่างแล้วครับ”

        “อย่าเศร้ามากไปเลยนะ สักวันก็คงมีคนใหม่เข้ามาในชีวิต”

        “พี่จะยอมเป็๲คนใหม่คนนั้นได้มั้ยครับ”

        “อะไรนะคะ นี่พูดเล่นใช่มั้ยนี่ พี่ไม่เหมาะกับน้องหรอกค่ะ หาคนที่ดีกว่านี้เถอะนะคะ”

        สักพักก็มีเสียงผู้หญิง “ไอ้บอย นายกล้านอกใจฉันหรอ พี่ก็อีกคนมาอ่อยแฟนชาวบ้านอีกแล้วใช่มั้ย”

        อรภาคิดในใจ “เอาแล้วไง จะถึงคราวซวยของฉันอีกแล้ว จะโดนตบอีกมั้ยล่ะนี่”

        “เธอมีแฟนอยู่แล้ว ไม่ไปแย่งแฟนของน้องหรอกครับ” พร้อมกับกอดคออรภาเดินออกมา

        “ผู้กองมาทำอะไรคะ และนี่ปล่อยฉันได้แล้ว”

        “ผมอุตส่าห์ช่วยคุณนะ ไม่เห็นขอบคุณกันบ้างเลย”

        “ค่ะค่ะค่ะ ขอบคุณ แค่นี้พอแล้วใช่มั้ยคะ คุณกลับไปได้แล้ว”

        “ผมมีเ๱ื่๵๹สำคัญจะบอกคุณครับ ผมขอโทษสำหรับเ๱ื่๵๹เมื่อวานที่ไม่ยอมเชื่อคุณ ผู้หญิงคนที่ตบคุณคนนั้น เขามาสารภาพแล้วว่าเขาตบผิดคนครับ เธอเลยมอบเงินค่าทำขวัญให้คุณพร้อมกับฝากขอโทษ และคุณอาก็ฝากให้ผมมาพาคุณกลับไปทำงานที่โรงแรมธนฯเหมือนเดิมนะครับ คุณอาฝากผมมาขอโทษคุณด้วย”

        “ค่ะ ขอบคุณมาก ลาตรงนี้เลยนะคะ” อรภากำลังจะขึ้นไปหอพักกลับโดนผู้กองจับแขนไว้

        “มีอะไรอีกล่ะคะ”

        “ตอนเย็นผมมารอคุณตั้งหลายชั่วโมง พาผมไปกินข้าวก่อนนะ”

        “คุณก็ไปเองสิคะ นั่นไง ร้านอยู่ใกล้ๆหอนี่ ก็มี”

        ผู้กองไม่พูดมาก ดึงแขนอรภาไปกินข้าวด้วยกัน

        “คุณปล่อยฉันได้แล้ว ทำไมต้องให้ฉันมากินด้วยทุกทีเลยนี่”

        เมื่อทั้งคู่มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้หอ ก็พากันสั่งก๋วยเตี๋ยวมาคนละชาม อรภาเลยลองชวนคุย

        “คุณชอบอันนิภาใช่มั้ยคะ”

        “ทำไมถามผมอย่างนั้น”

        “ฉันรู้นะคะ คุณรู้สึกติดค้างกับอันนิภาและสงสารฉัน คุณก็เลยพยายามมายุ่งเกี่ยวและช่วยเหลือฉันค่ะ”

        “มันก็มีส่วนบ้างครับ”

        “แล้วคุณชอบคุณฟ้ามั้ย”

        “ก็ชอบนะครับชอบเหมือนน้องสาว อีกอย่างดูเหมือนตอนนี้น้องชายผมกำลังจะชอบเธอด้วย ผมคงไม่แย่งแฟนน้องหรอกครับ”

        “คุณว่า คุณฟ้าในตอนนี้มีความสุขมั้ยคะ”

        “ก็น่าจะมีความสุขนะครับ ครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา และที่สำคัญนายพันรบก็หันกลับมามองฟ้าแล้วด้วย”

        อรภาจึงได้ติดสินใจบางอย่าง

        “ฉันเพียงอยากบอกว่า ฉันอภัยให้กับทุกคนแม้กระทั่งคุณด้วยค่ะ คุณไม่ต้องรู้สึกติดค้างอะไรอีก ฉันคิดได้แล้วว่า ยายอันรักในอาชีพตำรวจ เกิดเหตุกับใครเธอก็ช่วยทุกคนอยู่ดี ฉันไม่ควรไปโทษคุณฟ้าหรือโทษตำรวจคนไหนทั้งสิ้น” “คุณเลิกสนใจฉันได้แล้วนะคะ อีกอย่างฉันคงจะไม่กลับไปทำงานที่โรงแรมธนฯอีก ฉันหางานได้แล้วค่ะ วันมะรืนก็จะเดินทางแล้ว”

        “คุณคิดดีแล้วหรอครับ”

        “คิดดีแล้วค่ะ และฉันมีอีกเ๹ื่๪๫ที่อยากจะรบกวนคุณค่ะ” อรภาได้ถอดสร้อยที่มีจี้รูปหัวใจ เอาให้ผู้กอง

        “ดิฉันฝากเอาสร้อยนี้ให้คุณฟ้าหน่อยค่ะ ฝากบอกเธอว่าดิฉันให้อภัยเธอแล้ว ให้ถือซะว่าดิฉันเป็๲พี่สาวอีกคน”

        ผู้กองเก็บสร้อยแล้ว กินก๋วยเตี๋ยวต่อ ในใจรู้สึกปวดใจที่จะต้องห่างอรภาไป แต่ไม่รู้ว่าจะห้ามอรภายังไง