ตอนที่ 1 โรคประหลาด
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเพลงพิณหรือจะเรียกว่าเพลงเฉยๆก็ได้ ตอนนี้ฉันอายุ 22ปี ฉันป่วยเป็โรคประหลาด
ซึ่งทางการแพทย์ก็ไม่สามารถบอกสาเหตุได้ว่าอาการที่ฉันเป็มันคืออะไรหรือเกิดขึ้นได้อย่างไรและนอกจากความรู้สึกของฉันที่รู้สึกอยู่คนเดียวแล้ว นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มี
ไม่มีในที่นี้ก็คือไม่มีรอยแดง รอยช้ำรอยเขียวตรงบริเวณที่ฉันรู้สึกเจ็บเลยสักนิด สิ่งที่มองเห็นไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลยว่าฉันเ็ปจริงๆอย่างที่ฉันรู้สึก
อาการที่ว่ามันเริ่มเกิดขึ้นั้แ่ฉันอายุ 18 ปี ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้วมันไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน นานๆจะเกิดอาการขึ้นสักครั้งบอกไม่ได้ว่ามันจะเกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ ตอนไหน มันอยากจะมีอาการตอนไหนมันก็มีแล้วแต่มัน...
อาการที่ว่าคือเจ็บหลังเหมือนมีอะไรบางอย่างมาทิ่มแทงเป็แผลลึกและอาการแสบร้อนเหมือนโดนพริกแต่ความแสบร้อนของมันนั้นมากกว่าโดนพริกหลายร้อยเท่า
จากนั้นฉันก็จะกรีดร้องออกมาเหมือนคนบ้าซึ่งฉันเคยพยายามเก็บกลั้นความรู้สึกทรมานนี้ของตัวเองเอาไว้แล้วแต่มันก็ไม่สามารถทำได้
่ที่ฉันมีอาการ นอกจากจะทรมานที่ร่างกายแล้วจิตใจของฉันมันทั้งเศร้า ทั้งเสียใจปนกลัวไปหมด ซึ่งเื่ที่ฉันเล่ามาทั้งหมดนี้ไม่มียากิน ไม่มีวิธีรักษา แต่มันจะหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก
่ที่อาการกำเริบฉันจะเอาตัวเองลงไปแช่ในน้ำฉันชอบน้ำ ชอบอาบน้ำ ชอบเล่นน้ำแต่ถ้าอยู่นอกบ้านฉันก็จะไปหาที่นั่งสงบๆอยู่คนเดียวร้องไห้มันออกมาสักพักก็จะดีขึ้น
ฉันจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงจากนั้นอาการของฉันก็จะเริ่มดีขึ้น...แปลกใช่มั้ยล่ะ
ขนาดตัวฉันเองยังหาสาเหตุไม่ได้เลยว่าเป็อะไรจะว่าเกิดจากทางจิตก็ไม่น่าจะใช่ เพราะชีวิตของฉันไม่ได้มีเื่อะไรไม่ดีและไม่เคยมีเื่ไม่ดีมากระทบจิตใจเลยสักครั้ง
ชีวิตของฉันเกิดมามีความสุขมากซึ่งฉันคิดว่าฉันไม่ได้คิดไปเองแน่นอนแล้วก็ไม่มีผีที่ไหนมาสิงด้วย...ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไง ฉันมีเพื่อนค่ะมันชื่อไอ้ฟ้า มันมีััที่หก มันบอกว่าไม่มีผีที่ไหนทั้งนั้น...ฉันเชื่อมันค่ะ
ฉันมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อขุนเขาฉันเรียกเขาว่าพี่ขุน พี่ขุนเคยบอกว่า ถ้าเป็คนอื่นลงไปแช่ในน้ำนานๆแบบนี้คงไม่สบายไปแล้ว แต่สำหรับฉัน ร่างกายแข็งแรง เชื่อมั้ยว่าฉันไม่เคยป่วยเป็ไข้เป็หวัดเหมือนกับคนทั่วๆไปเลยจะเป็ก็แต่ไอ้โรคประหลาดนี่แหละ ไม่รู้เป็เวรเป็กรรมอะไรของฉัน
เื่นี้มีแค่คนในบ้านเท่านั้นที่รู้แต่ทุกคนก็ไม่รู้จะช่วยฉันได้ยังไง พักหลังๆมาเวลาที่ฉันมีอาการฉันก็มักจะอยู่กับตัวเอง แล้วผ่านความทรมานนี้ไปคนเดียวให้ได้...มันอยู่กับฉันมาหลายปีฉันรู้ว่าเดี๋ยวมันก็หายไป แล้วฉันก็รู้อีกว่าเดี๋ยวมันก็จะกลับมา...
"ก๊อกๆๆ"
"ใครคะ"
"พี่เองทำอะไรอยู่...เมื่อวานแม่บอกว่าเพลงไม่ได้ไปเรียนวันนี้จะไปหรือเปล่าพี่จะไปส่ง" เสียงพี่ขุนพี่ชายฉันเองค่ะ
"ไปค่ะ...เพลงแต่งตัวเสร็จพอดีเลย"ฉันเปิดประตูออกมาพูดกับพี่ขุน
"เป็อีกแล้วใช่มั้ยเมื่อวานถึงไม่ไปเรียน" ถึงทุกคนจะไม่สามารถช่วยอะไรฉันในเื่นี้ได้แต่ฉันโชคดีที่มีครอบครัวค่อยเป็กำลังใจให้เสมอมา ทุกคนรักฉันเื่นี้ฉันรู้ดีแต่ฉันก็รักพวกเขามากเช่นกัน จึงไม่อยากเอาเื่ไม่สบายใจไปเล่าให้ฟัง...ก็อย่างที่บอกเดี๋ยวมันก็หายไป
"อย่าไปพูดถึงมันเลย...สักวันมันจะต้องหายไปค่ะ"พูดถึงมันเดี๋ยวมันมา ทำเป็ลืมๆไปดีกว่า
"มีอะไรก็บอกพี่ได้ถึงพี่จะช่วยไม่ได้แต่พี่สามารถอยู่เป็เพื่อนเราได้" ไม่มีใครช่วยฉันได้พี่ขุนเองก็รู้เื่นี้ดี
"ค่ะ"ฉันยิ้มหวานส่งไปให้พี่ขุน พี่ชายที่แสนดีของฉัน สิ่งที่ฉันเป็ทำให้ทุกคนในบ้านคุณพ่อ คุณแม่ พี่ขุน ตามใจฉันสุดๆไปเลยค่ะ
@มหาวิทยาลัย
พี่ขุนขับรถมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัยจากนั้นเขาก็เลยไปทำงานตามปกติ บ้านฉันมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์โดยมีคุณพ่อเป็คนบริหารงานอยู่ส่วนพี่ขุนเป็ผู้ช่วยคุณพ่อ ฉันน้องเล็กของบ้านยังเรียนไม่จบ...
ฉันเดินเข้าไปด้านในตึกก็เจอกับเฟื่องฟ้าเพื่อนรักของฉันนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะไม้หินอ่อนตัวหนึ่งฉันยิ้มหวานแล้วส่งเสียงเรียกเพื่อนทันที
"ฟ้า..."
"อ้าว...เพลง"ฉันเดินเข้าไปหาเพื่อนแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวใกล้ๆ
"เมื่อวานแกหายไปไหนมาทำไมถึงไม่มาเรียน" ฟ้าเป็เพื่อนคนเดียวของฉัน ซึ่งมันก็รู้เื่ที่ฉันเป็เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็ต้องปิดบังมัน
"โรคประหลาดฉันกำเริบน่ะฉันก็เลยไม่อยากมา...เมื่อไหร่เื่บ้าๆพวกนี้จะหายไปสักทีไม่รู้เวรกรรมอะไรของฉัน" ฉันเป็คนเพื่อนน้อยจะมีก็แต่เฟื่องฟ้านี่แหละที่มันเข้าใจฉัน ซึ่งฉันก็เผลอบ่นให้มันฟังซะยาวเชียว
"เฮ่อ...ฉันก็ไม่รู้ฉันเองก็เบื่อเหมือนกัน เออ...ปีหน้าฉันขอคุณพ่อไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์แหละอยากไปจากที่นี่สักพัก" ฉันกับฟ้ามีบางอย่างเข้ากันได้ดีเราเจอเื่แปลกๆเหมือนกัน
ไอ้ฟ้ามันสามารถมองเห็นิญญาได้เห็นมันเล่าให้ฟังว่าถูกถ่ายทอดมาจากคุณแม่ของมันเพื่อทำภารกิจอะไรสักอย่างอันนี้ฉันก็ไม่รู้
"แล้วฉันล่ะแกก็รู้ว่าฉันเพื่อนน้อย" ถ้ามันไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ฉันคงเหงามากแน่ๆ
"ฉันเองก็มีแกเป็เพื่อนคนเดียว...ไปด้วยกันมั้ยล่ะไปต่อโทที่โน่นด้วยกัน เรียนจบแล้วค่อยกลับ" ก็น่าสนใจดี!
"ต้องลองไปขอที่บ้านก่อนนิวซีแลนด์ใช่มั้ย" ที่นั่นอากาศดีมาก สิ่งแวดล้อมโดยรวมก็ดีมากเช่นกัน
"อือ...อากาศดีเหมาะแก่การไปพักผ่อนหรือแกว่าไง"
"ไม่ว่าอะไร...จะได้ไปบอกที่บ้านถูก"หวังว่าคุณพ่อคุณแม่จะอนุญาตให้ฉันไป แต่ที่ผ่านมาพวกท่านก็ตามใจฉันมาตลอดครั้งนี้ไปไกลหน่อยหวังว่าพวกท่านจะอนุญาต
"ป่ะ...ได้เวลาเข้าเรียนแล้วไปกัน"จากนั้นฉันกับไอ้ฟ้าก็พากันไปเรียนตามปกติ...
่เย็นบนโต๊ะอาหาร นั่งกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาฉันเอ่ยขอเื่ที่จะไปเรียนต่อกับไอ้ฟ้าที่นิวซีแลนด์ ให้คุณพ่อ คุณแม่และพี่ขุนฟัง สรุป...ทุกคนเห็นด้วยและยอมให้ฉันไปค่ะ
1K
