แอบแซ่บ ผัวเพื่อน

เสียงผู้ประกาศข่าวภาคค่ำจากหน้าจอโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ภายในห้องนั่งเล่นของฉัน กำลังรายงานข่าวเด่นประจำวันที่สร้างความฮือฮาไปทั่วโลกโซเชียล

"เกิดกระแสข่าวลือหนาหูในวงการการเมืองค่ะคุณผู้ชม เมื่อมีเพจดังนำภาพแคปหน้าจอที่อ้างว่าเป็นบางส่วนของวิดีโอแอบถ่ายความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างนักการเมืองระดับสูงและนักศึกษาสาวออกมาเผยแพร่ แม้ภาพจะถูกเบลอใบหน้าเอาไว้ แต่ชาวเน็ตหลายคนก็จับผิดและตั้งข้อสังเกตว่า ชายในภาพอาจจะเป็นท่าน ส.ส. ชื่อดังอักษรย่อ ว. ที่มีภาพลักษณ์เป็นแฟมิลีแมนรักครอบครัวค่ะ นอกจากนี้ยังมีกระแสข่าวเรื่องการตรวจสอบเส้นทางการเงินและบัญชีเงินฝากที่น่าสงสัยของท่าน ส.ส. ท่านนี้อีกด้วย ทางสำนักข่าวของเราจะติดตามความคืบหน้า..."

ฉันกดปุ่มรีโมตปิดโทรทัศน์ ทิ้งตัวลงนอนเอกเขนกบนโซฟากำมะหยี่ตัวนุ่ม ปล่อยให้แอร์คอนดิชันเนอร์เป่าลมเย็นฉ่ำปะทะใบหน้า

ริมฝีปากอวบอิ่มของฉันกระตุกยิ้มขึ้นมามุมหนึ่ง ไม่มีความตระหนกตกใจ ไม่มีความหวาดกลัว และไม่มีความกังวลใดๆ เกิดขึ้นในจิตใจเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ข่าวลือนี้เริ่มแพร่สะพัดในโลกโซเชียลเมื่อช่วงสายของวัน ส.ส. วิทูร ก็ออกอาการ 'ปอดแหก' อย่างเห็นได้ชัด เขาตัดขาดช่องทางการติดต่อทุกเส้นทาง บล็อกเบอร์โทรศัพท์ บล็อกแอปพลิเคชันสนทนา และสั่งยกเลิกนัดหมายดินเนอร์สุดหรูของเราในค่ำคืนนี้กะทันหัน

สำหรับนักการเมืองที่ต้องอาศัยคะแนนเสียงและภาพลักษณ์ที่ขาวสะอาดในการรักษาเก้าอี้และอำนาจ เมื่อมีภัยคุกคามที่อาจจะทำลายความน่าเชื่อถือของตนเองเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณเอาตัวรอดของพวกเขาก็จะทำงานอย่างรวดเร็วที่สุด และวิธีที่ง่ายที่สุดในการตัดไฟแต่ต้นลม ก็คือการ 'เขี่ย' ตัวปัญหา หรือของเล่นลับๆ อย่างฉันทิ้งไปเสีย

มันเป็นปฏิกิริยาทางจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ที่ฉันคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วตั้งแต่วันแรกที่ตกลงก้าวเข้าสู่วังวนนี้

...

กริ๊ง...

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ฉันลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปส่องดูตาแมว

ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำสนิท สวมแว่นตากันแดดสีดำ ยืนขนาบข้างกันอยู่หน้าประตูห้องของฉัน ใบหน้าของพวกเขาเรียบตึงและดูเหี้ยมเกรียม บ่งบอกถึงความเป็นมืออาชีพในการ 'จัดการ' ปัญหาให้กับผู้เป็นนาย

ฉันปลดล็อกและเปิดประตูต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มหวานระยิบระยับ "สวัสดีค่ะ... มาหาพราวรินทร์ใช่ไหมคะ เชิญด้านในก่อนสิคะ"

ชายชุดดำทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ พวกเขาคงคาดหวังว่าจะได้เห็นเด็กสาวที่กำลังตื่นตระหนก ร้องไห้ฟูมฟาย หรือหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่สิ่งที่พวกเขาพบกลับกลายเป็นหญิงสาวที่ยืนยิ้มแป้นและต้อนรับพวกเขาอย่างเป็นมิตร

"ไม่จำเป็นต้องเข้าไปหรอกครับ พวกเรามีหน้าที่แค่มาส่งของและส่งข้อความจากนายเท่านั้น" ชายคนที่ยืนอยู่ด้านขวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท และหยิบซองจดหมายสีขาวที่ปิดผนึกอย่างดีออกมายื่นให้ฉัน

ฉันรับซองจดหมายนั้นมาเปิดดูอย่างใจเย็น ภายในมีเช็คเงินสดใบหนึ่งที่เซ็นชื่อและประทับตราสั่งจ่ายในนามของฉันเรียบร้อยแล้ว ตัวเลขที่ระบุอยู่บนเช็คคือหนึ่งแสนบาทถ้วน

"นายสั่งให้พวกเรามาบอกคุณว่า... นี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่คุณจะได้รับจากนาย" ชายคนเดิมพูดต่อด้วยน้ำเสียงข่มขู่ "นายขอให้คุณย้ายออกจากที่นี่ภายในสามวัน ห้ามไปให้ข่าวหรือพูดคุยกับนักข่าวคนไหนเด็ดขาด และห้ามติดต่อกลับไปหานายอีกไม่ว่าช่องทางใดก็ตาม... ถ้าคุณยอมทำตามแต่โดยดี เรื่องทุกอย่างก็จะจบลงอย่างสงบ แต่ถ้าคุณตุกติก หรือคิดจะแบล็กเมล์นายล่ะก็... คงรู้นะครับว่านายมีอำนาจและมีเส้นสายในบ้านเมืองนี้มากแค่ไหน"

คำข่มขู่ที่ส่งผ่านมากับชายฉกรรจ์ชุดดำ ไม่ได้ทำให้ขนแขนของฉันลุกซู่เลยแม้แต่น้อย ฉันพยักหน้าเบาๆ พับเช็คเงินสดใบนั้นเก็บลงในกระเป๋ากางเกงอย่างทะนุถนอม

"ฝากไปบอกพี่วิทูรด้วยนะคะ ว่าพราวขอบคุณสำหรับความเมตตาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา" ฉันส่งยิ้มหวานไปให้บอดี้การ์ดทั้งสองคน "ไม่ต้องห่วงนะคะ พราวเป็นเด็กดีและรู้หน้าที่ของตัวเองเสมอ พราวจะย้ายออกให้เร็วที่สุด และจะลืมไปเลยค่ะว่าเคยรู้จักกับ ส.ส. วิทูร... ขอให้คุณพี่ทั้งสองคนเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะคะ"

บอดี้การ์ดทั้งสองคนยืนอึ้งไปชั่วครู่ พวกเขาคงไม่เคยเจอเป้าหมายที่รับมือกับการถูกเฉดหัวทิ้งได้ง่ายดายและสุขุมขนาดนี้มาก่อน เมื่อไม่มีข้อโต้แย้งหรือการขัดขืน พวกเขาก็ทำเพียงพยักหน้ารับและหันหลังเดินจากไปตามทางเดินของหอพัก

ปัง!

ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลง ฉันก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้อง "ฮ่าๆๆๆ! โอ๊ย... ตาแก่ปอดแหกเอ๊ย! คิดว่าจะแน่กว่าเสี่ยสมชาย ที่แท้ก็ขี้ขลาดตาขาวไม่ต่างกันเลย!"

ไม่มีน้ำตาแห่งความโศกเศร้า ไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจ และไม่มีความโกรธเคืองที่ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ

ในทางกลับกัน ฉันกลับมองว่านี่คือจังหวะจบเกมที่เพอร์เฟกต์ที่สุด!

ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาในฐานะ 'ผู้ช่วยเลขานุการส่วนตัว' ของท่าน ส.ส. วิทูร ฉันไม่ได้แค่นอนอ้าขาให้เขาเชยชมไปวันๆ แต่ฉันใช้สมองและความฉลาดในการกอบโกยทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ทั้งเงินเดือนหลักแสน เครื่องประดับเพชรพลอย ทุนการศึกษาที่ส่งเสียจนฉันเรียนจบ และคอนเนกชันทางสังคมที่ฉันแอบเก็บเกี่ยวเอาไว้

ตัวเลขในบัญชีเงินฝากของฉันตอนนี้ มันมากพอที่จะทำให้ฉันสามารถตั้งตัวและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้อีกหลายปี โดยไม่ต้องง้อผู้ชายคนไหนอีก

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน ทรุดตัวลงนั่งหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ส่วนตัว เปิดหน้าจอและล็อกอินเข้าสู่ระบบคลาวด์ไดรฟ์ที่ถูกตั้งรหัสผ่านเอาไว้อย่างแน่นหนา

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรากฏโฟลเดอร์ลับหลายสิบโฟลเดอร์ที่บรรจุไฟล์วิดีโอ คลิปเสียงสนทนา เอกสารการโอนเงิน และหลักฐานเส้นทางการเงินสีเทาบางส่วนของ ส.ส. วิทูร ที่ฉันแอบลักลอบคัดลอกและรวบรวมเอาไว้ในช่วงเวลาที่เขากำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

ฉันอาจจะยอมรับเช็คเงินสดและยอมเดินจากมาแต่โดยดี... แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมายที่ไร้ทางสู้

เอกสารและหลักฐานทั้งหมดในคลาวด์ไดรฟ์นี้ คือ 'กรมธรรม์ประกันชีวิต' ชั้นยอดของฉัน หากวันใดวันหนึ่ง ส.ส. วิทูร เกิดบ้าจี้คิดจะตลบหลัง ส่งคนมาทำร้าย หรือปิดปากฉันเพื่อรักษาความลับล่ะก็... ข้อมูลพวกนี้จะถูกส่งตรงถึงมือนักข่าวและฝ่ายค้านทันที และเก้าอี้ ส.ส. ของเขาก็จะพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี

"พี่วิทูรต่างหากล่ะคะ ที่ต้องภาวนาอย่าให้พราวเป็นอะไรไป... เพราะถ้าพราวเป็นอะไรไป พี่นั่นแหละที่จะเดือดร้อนที่สุด" ฉันกระซิบกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก

ฉันจัดการปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วเดินตรงไปยังตู้เซฟนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้า เปิดรหัสผ่านและนำเช็คเงินสดใบสุดท้าย พร้อมกับเครื่องประดับชิ้นงามทั้งหมดเข้าไปเก็บซ่อนเอาไว้อย่างเยือกเย็นและรอบคอบ

เกมของ ส.ส. วิทูร อาจจะจบลงแล้ว... แต่เกมชีวิตของ 'พราวรินทร์' เพิ่งจะก้าวเข้าสู่บทใหม่ที่ท้าทายและหอมหวานยิ่งกว่าเดิม

...

หกเดือนต่อมา... ณ ลานกว้างของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ เสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูประรัวดังขึ้นไม่ขาดสาย บัณฑิตใหม่ในชุดครุยสีดำขลิบทองเดินขวักไขว่ถ่ายรูปแสดงความยินดีกับครอบครัวและเพื่อนฝูง

ฉันยืนโดดเด่นอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนสนิท ในมือถือช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต รอยยิ้มของฉันในวันนี้ มันคือรอยยิ้มแห่งความสำเร็จที่ออกมาจากใจจริง

"ยินดีด้วยนะพราว! เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองเลยนะเว้ย! แกนี่มันทั้งสวยทั้งเก่งจริงๆ" เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ยชมพร้อมกับสวมกอดฉันแน่นๆ

"ขอบใจมากนะแก... ถ้าไม่ได้พวกแกคอยติวให้ ฉันก็คงแย่เหมือนกัน" ฉันตอบกลับด้วยความถ่อมตัว

ในที่สุด ฉันก็ทำสำเร็จ... ฉันสามารถเรียนจบปริญญาตรีสาขาจิตวิทยาคลินิก ด้วยเกรดเฉลี่ยสูงสุดของคณะ ก้าวข้ามผ่านความยากลำบาก คำดูถูก และอดีตที่แสนจะขมขื่นในห้องเช่าซอมซ่อ มายืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิตมหาวิทยาลัยได้อย่างสง่างาม

และที่สำคัญที่สุด... ฉันไม่ต้องพึ่งพาเงิน หรือความรักจอมปลอมจากผู้ชายคนไหนอีกต่อไป

ฉันขอตัวหลบมุมจากกลุ่มเพื่อน เดินมาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ตรงทางเดินของอาคารเรียน มองดูเงาสะท้อนของหญิงสาวในชุดครุยที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและความทะเยอทะยาน

ประสบการณ์ที่ผ่านมา สอนให้ฉันรู้ว่า ผู้ชายที่มีเมีย หรือผู้ชายที่สวมหน้ากากคนดีในสังคม พวกเขาไม่ใช่เทพเจ้าที่ควรค่าแก่การมอบหัวใจให้ แต่พวกเขาเป็นเพียง 'บันได' ที่ฉันจะใช้เหยียบย่ำ เพื่อป่ายปีนขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่า

ตอนนี้ปีกของฉันกล้าพอ และขาของฉันก็แข็งแรงพอที่จะโบยบินได้ด้วยตัวเองแล้ว

แต่ก็ใช่ว่า... ฉันจะหยุดสนุกกับเกมการล่อลวงนี้หรอกนะ

สายตาของฉันเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวที่กำลังเดินผ่านทางเดินไป เขาคือ 'คุณหมออนันต์' ศัลยแพทย์หนุ่มรูปหล่อ อนาคตไกล และที่สำคัญ... เขาเพิ่งจะเข้าพิธีหมั้นหมายกับลูกสาวผู้อำนวยการโรงพยาบาลไปเมื่อเดือนก่อน

ริมฝีปากอวบอิ่มของฉันกระตุกยิ้มร้ายกาจ แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์และหิวกระหาย

เป้าหมายรายใหม่ที่ท้าทายกว่าเดิม... ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบและกำลังจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น... มันช่างเป็นเหยื่อที่น่าลิ้มลองและน่าปั่นหัวเล่นเสียจริงๆ

"แล้วเจอกันนะคะ... คุณหมออนันต์"

ฉันกระซิบกับตัวเองแผ่วเบา หมุนตัวเดินสะบัดชายชุดครุยกลับไปหาเพื่อนฝูงด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ราวกับราชินีที่กำลังเตรียมตัวออกล่าเหยื่อในสมรภูมิแห่งกามารมณ์ครั้งใหม่... อย่างไม่มีวันสิ้นสุด!