A MOMENT (ชั่วเวลาหนึ่ง)

9

            พอเสร็จจากงานที่ผมทำผมได้รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบใส่ชุดที่คุณเจมส์เตรียมไว้ให้ มันเหมือนกับที่ เจมส์บอนด์ชอบใส่ แต่ผมก็ยังใส่ไม่เป็๞อยู่ดี ทำไงได้ผมจึงสวมเสื้อผ้าใส่เฉพาะพอที่ผมจะทำได้ผมรีบวิ่งออกมาจากห้องอย่างรวดเร็วจุดมุ่งหมายคือเรือยอชต์ลำนั้น พอผมวิ่งมาถึงยังท่าเรือผมก็เห็นคุณเจมส์นั่งรออยู่บนเรือแล้ว และเขาก็หันมามองผมและกวาดสายตามองดูผมอย่างแปลกๆ

            “ฉันว่าฉันเขียนใส่กระดาษโน้ตไว้แล้วนี่เ๱ื่๵๹วิธีใส่ชุดสูทน่ะ” เขาพูดขึ้น

            มีของแบบนั้นด้วยหรือผมคิด คงเพราะผมรีบเกินไปเลยไม่ทันได้สังเกต

            “พอดีผมรีบไปหน่อยน่ะครับขอโทษด้วยครับ”

            “ช่างมันเถอะเดี๋ยวฉันจะสอนให้ตอนนี้แหละ ว่าแต่นายเอาเงินมาด้วยหรือเปล่าการไปเที่ยวจำเป็๞ต้องใช้เงินนะ”

            เอ๊ะ! ผมแปลกใจ นี่เป็๲ครั้งแรกที่ผมได้ใช้เงิน ผมควรจะดีใจดีหรือเปล่านะอยู่มาหนึ่งเดือน ค่าที่พัก ค่าอาหาร และค่าห้อง ผมไม่ได้จ่ายเลย อยู่ฟรีกินฟรีหมดแต่คราวนี้ได้ใช้เงินแล้ว ผมพึ่งได้เงินเดือนๆแรกก็เมื่อวานนี้เองและผมก็ตอบคุณเจมส์ไป

            “ผมไม่รู้ว่าต้องใช้เงิน”พอพูดจบผมก็รีบวิ่งกลับไปเอาเงินที่ห้องของผม

            เรือออกมาได้สักพักแล้วซึ่งผมเป็๲คนขับและคุณเจมส์เป็๲คนบอกพิกัดที่เราจะไป แล้วจู่ ๆคุณเจมส์ก็พูดขึ้น

            “ต่อไปนี้นายจะต้องจ่ายค่าเช่าค่าอาหาร และอื่น ๆอีกมากมายที่นายจะต้องรับผิดชอบ ต่อไปนี้นายจะต้องดูแลตัวนายเอง”

            “ครับ” ผมตอบสั้นๆ

            ผมถอนหายใจออกมานี่ผมคิดมากไปเองหรือเนี่ย นึกว่าคุณเจมส์จะใจดีไม่เก็บค่าห้องค่าอาหารแล้วซะอีกผมขอถอนคำพูดเมื่อกี้ก็แล้วกัน และไม่นานผมก็มองเห็นเกาะที่มีแสงสีเสียงดังมาแว่วๆไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่ามีที่แบบนี้อยู่ด้วย แล้วจู่ ๆผมก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจ จึงออกปากถามคุณเจมส์ออกไป

            “ที่นี่ที่ไหนกันแน่ครับที่นี่ใช่ประเทศไทยหรือเปล่า”

            คุณเจมส์มองหน้าผมด้วยสายตาแน่นิ่งอยู่ครู่หนึ่งและสักพักเขาก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ผมไม่ทันได้สังเกตว่าเขาเอามันมาจากไหน และสักพักเขาก็ยิ้มที่มุมปาก

            “ถ้านายยังอยากทำงานอยู่ต่อไปล่ะก็เลิกถามคำถามนี้ซะ คนที่นี่เขาไม่สนใจกันหรอกว่าที่นี่คือที่ไหนถ้านายถามคำถามนี้อีก ฉันจะพานายกลับไปอยู่บ้านหลังเก่าๆของนาย เข้าใจไหม แจ๊ค”

            เขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดันแต่น้ำเสียงของเขานั้นดูสุขุมนุ่มลึก น่าฟัง ทำให้ผมเชื่อได้อย่างสนิทใจว่าผมสามารถเชื่อใจเขาได้และสามารถที่จะไว้ใจเขาได้

            “เข้าใจครับ”ผมตอบแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

            และแล้วก็มาถึงเกาะแห่งนี้สักทีเขาพาผมเดินไปยังอาคารแรกที่ใกล้ที่สุดที่นี่ดูทันสมัยมากต่างจากเกาะที่คุณเจมส์อยู่เล็กน้อย พอเปิดประตูเข้าไปก็พบผู้คนมากมายกำลังยืนโยกย้ายส่ายเอวกันอย่างไม่น่าดูท่ามกลางเสียงเพลง และในมือก็ถือแก้วเหล้าอยู่

            “ที่นี่คือผับ” คุณเจมส์หันมาบอกผม

            และคุณเจมส์ก็พาผมไปยังอีกหลายแห่งบนเกาะแห่งนี้ที่ซึ่งไม่มีที่สิ้นสุด ที่เกาะแห่งนี้มันเหมือนเป็๞ดินแดนแห่ง๱๭๹๹๳์ที่นี่มีอะไรหลายๆอย่าง ทั้งของกินมากมาย ร้านค้าต่าง ๆ ห้างสรรพสินค้าและโรงหนังก็ยังมี ต่อไปนี้ผมจะได้ดูหนังทุกวันแล้ว คุณเจมส์พาผมเดินดูประมาณหนึ่งเพราะที่เกาะแห่งนี้ ถ้าจะเดินให้ครบทุกที่ต้องใช้เวลาถึงสามวัน

            “ต่อไปนี้หลังเลิกงานนายจะมาเที่ยวที่นี่ได้ทุกเมื่อ” คุณเจมส์พูดขึ้น

            “ว้าวจริงหรือครับเนี่ย”

            ต่อไปนี้โลกของผมมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว