เทพาซีฮ่าว ได้กลับไปรายงานต่อองค์เง็กเซียน เื่ที่เจอตัวาาปีศาจเฉาเฟิง ที่เผ่ามนุษย์นั้น จากการที่ได้ต่อสู่กัน
าาปีศาจเฉาเฟิงไม่มีพลังใดเลย ข้างกายเขายังมีสตรีที่เป็มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งอยู่ด้วย และที่าาปีศาจทำลายผนึกออกมาได้นั้นยังคงเป็ปริศนาอยู่
เมื่อทราบดังนั้นจึงให้ เทพาค่อยจับตาดูาาปีศาจเฉาเฟิงไว้ก่อน เขาคงจะไม่ทำอะไรผลีผลามตอนนี้ และยังต้องสืบเื่ที่ผนึกถูกทำลายนั้นต่อไป เพราะไม่มีทางที่าาปีศาจจะทำลายผนึกออกมาเองได้ จะต้องมีใครที่รู้วิธีแล้วช่วยเขาไว้เป็แน่
เผ่าปีศาจ
เมื่อเท้าเหยียบย่างเข้ามายังวังปีศาจที่เฉาเฟิงเคยอาศัยอยู่ ที่นี้ดูทรุดโทรม แต่ยังคงสภาพพออยู่ได้และยังมีปีศาจอาศัยอยู่บ้าง พื้นดินดูแห้งแล้งไร้พืชพันธ์ ท้องฟ้าหม่นหมอง
เฉาเฟิงยืนมองอยู่หน้าวังครู่หนึ่ง นึกภาพไปเมื่อหลายหมื่นปีก่อนครั้งที่เขายังอยู่ ถึงที่นี้ถึงจะเป็เผ่าปีศาจ แต่สภาพแวดล้อมเมื่อก่อนนั้นพื้นดินอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชพันธ์ต้นไม้นานาชนิด สัตว์เล็ก สัตว์ใหญ่
ปีศาจทุกตัวอยู่กันอย่างสงบสุข ก่อนจะเกิดาเพราะพวกเผ่าเทพที่ค่อยรุกรานขมเหง และยังมาขวางยึดครองแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ไปนั้น ทำให้ผู้คนเผ่าปีศาจต้องเดือนร้อนจนเป็แบบนี้
"คุณจะพาฉันมาด้วยทำไม"
"ถ้าเ้ายังอยู่ที่นั้น และพวกเผ่าเทพรู้ว่าเ้าเป็มนุษย์ที่ทำสัญญาเป็ข้ารับใช้เผ่าปีศาจ เ้าก็ต้องถูกพวกนั้นลงโทษ"
"แต่ฉันไม่ได้เป็คนทำสัญญา บรรพบุรุษฉันนู้น เป็คนทำ แล้วทำไม่เวรกรรมตามมาตกที่ฉันด้วยเล่า มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ"
เฉาเฟิงเอามือกุมขมับ เมื่อฟังเสียงของชีเหนียง สายตาคมตวัดมองหน้านาง ( นางช่างดื้อรันเสียจริง ) เฉาเฟิงคิดใจพลาสายหัวเบา ๆ
ไป่รุ่ยเมื่อเห็นท่าทีของเฉาเฟิงเช่นนั้นก็คิดว่าชีเหนียงทำให้าาปีศาจของตนไม่พอใจ จึงชักกระบี่ขึ้นมาจี้ไปที่คอนาง ชีเหนียงใจึงรีบหยุดพูดทันที
"ให้ข้า ฆ่านางทิ้งเลยหรือไม่ขอรับ"
เฉาเฟิงรีบยกมือห้าม
"ไม่ต้อง ให้นางกำนัลที่ยังอยู่หาที่พักให้นาง แล้วเ้าไป่รุ่ยมาคุยกับข้าก่อน"
"ขอรับ" ไปรุ่ยรับคำสั่งและให้นางกำนัลไปพาตัวชีเหนียงไป
เมื่อชีเหนียงถูกนางกำนัลพาตัวไปแล้วนั้น ไปรุ่ยคุกเขาทั้งสองลงกลับพื้นเอามือแตะหน้าผากก้มคาราวะาาปีศาจเฉาเฟิงตามที่สืบทอดกันมา
"ลุกขึ้นเถอะ หญิงคนนั้นนางมีสัญญาลักษณ์ข้ารับใช้อยู่บนตัวนาง เ้าก็เห็นใช่ไหม และตอนที่ข้าออกมาจากผนึกนั้นได้ นางก็อยู่ที่นั้นด้วย ข้าคิดว่าเื่นี้ต้องเกี่ยวข้องกับนาง"
"อย่างไงหรือขอรับ"
" อันนี้ข้าก็ยังไม่แน่ใจนัก และั้แ่ข้าออกมาจากผนึกข้าไม่สามารถใช้พลังได้ ไฟโลกันต์ข้าก็เรียกมันออกมาไม่ได้ แต่เมื่อใดที่นางมีภัย พลังทั้งหมดของข้าก็กลับมาใช้ได้อยู่ชั่วเวลาหนึ่ง และไม่นานมันก็หายไปอีก"
" หรือมันจะเป็แผนอะไรของเผ่าเทพหรือเปล่าขอรับ"
"ที่ข้าดูแล้วนางเป็แค่มนุษย์ธรรมดา ข้าจึงอยากเก็บนางไว้ก่อน"
"แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนข้าเจอ ข้ารับใช้คนหนึ่งเขาเป็ผู้ชายขอรับ"
"ไหนเ้าลองเล่ามาให้ข้าฟังสิ"
"ขอรับ ชายคนนั้นชื่อ เวิน อี๋เจ๋อ เขาเล่าให้ข้าฟังว่า มีบุตรสาวอยู่คนหนึ่งเกิดมาร่างกายอ่อนแอไม่แข็งแรงป่วยเป็โรคที่รักษาไม่หาย เมื่ออายุได้ 8 ขวบ อาการเด็กคนนั้นแย่ลงและกำลังจะตาย เขาจึงเดินทางมาถึงเผ่าปีศาจของเรา และใช้คำขอต่อตราสัญญาลัษณ์ ให้ลูกสาวของเขาหายป่วยและร่างกายกับมาแข็งแรงเหมือนเด็กปกติทั่วไป ั้แ่ตอนนั้นข้าก็ไม่ได้เจอชายคนนั้นอีกเลยขอรับ"
"นางสกุลเวิน งั้นแสดงว่าชีเหนียงคือบุตรสาวของ เวิน อี๋เจ๋อ ผู้นั้น แต่ตรานี้ส่งต่อมายังทายาทได้คือคน ๆ นั้นได้ตายไปแล้ว" เฉาเฟิงพูดจบแล้วถอนหายใจยาว
"เป็เช่นนั้นขอรับ"
" เ้าช่วยไปสืบเื่ อี๋เจ๋อ ให้ข้าก่อนเขาตายได้ยังไง และเก็บเื่นี้ไว้ก่อนอย่าพึงให้นางรู้ "
"ขอรับ"
ชีเหนียงเดินตามนางกำนัลมาสักระยะหนึ่งก็ถึงห้องพัก ห้องพักนี้อยู่บริเวณที่พักของพวงนางกำนัลทั้งหลาย
เมื่อนางเข้ามาด้านในเพื่อพักผ่อนได้อยู่คนเดียวตามลำพัง ในใจพลันนึกถึงพวกอาฉี อาเฟย ลุงเกา นางโดนเฉาเฟิงพามาด้วยแบบนี้ทุกคนคงต้องเป็ห่วงนางอยู่แน่ ร่างบางได้แต่นั้งถอนหายใจยาว
"คงต้องหาทางหนีแล้วแหละ"
พอคิดได้ดังนั้น ชีเหนียงจึงค่อย ๆ ย่องไปแอบดูที่ตรงหน้าประตูห้อง กับพบว่ามีนางกำนัลอยู่ด้านนอกนั้นสองคน
"หรือเฉาเฟิง จะรู้ทัน"
ชีเหนียงถอนลมหายใจอีกหนึ่งรอบ นางล้มเลิกความคิดที่จะหนีชั่วคราว เดินกลับมายังที่เตียงนอนล้มตัวลงนอนคิดอะไรเรือยเปื้อยจนคล้อยหลับไป
ชีเหนียงงัวเงียตื่นขึ้นมาเป็เวลาสายของอีกวัน ก็พบอ่างน้ำแล้วเสื้อผ้าชุดใหม่ นางจึงชำระร่างกายเปลี่ยนชุดใหม่ตามที่นางกำนัลพวกนั้นจัดไว้ให้ เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงเปิดประตูออกมา
"เฉาเฟิงอยู่ไหนหรอ" นางกำนัลมองหน้านางนิ่ง
"สงสัยไม่เข้าใจที่ฉันพูด เออ.. ข้าถามว่าาาปีศาจเฉาเฟิงของพวกเ้าอยู่ที่ไหน พาข้าไปหาเขาหน่อยได้ไหม" นางพยายามพูดคำพูดให้เหมือนคนที่นี้ซึ่งมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนางจึงพอพูดได้
“ เอ๊ะ ชุดนี้ ชุดพวกเธอ เอ้ย ชุดพวกเ้าเหมือนกับชุดที่ข้าใส่เลย อ๋อ ที่ข้าใส่คือชุดนางกำนัลแบบพวกเ้าใช้ไหม " (นี้เขาจะให้ฉันเป็ข้ารับใช้ให้ได้จริงๆ เลยใช้ไหม) ชีเหนียงบ่นอุบอยู่ในใจ
" ใช่เ้าค่ะ"
"ตกลงเฉาเฟิงอยู่ที่ไหน"
"อยู่ที่ห้องโถงเ้าค่ะ"
"แล้วห้องโถงไปทางไหนล่ะ"
" ทางที่พวกเราพาท่านเดินมาเมื่อวานเ้าค่ะ เดินตรงไปทางนู่นเ้าค่ะ"
หนึ่งในนางกำนัลนั้นกล่าวและชี้มือไปให้ชีเหนียงดู ชีเหนียงมองตามมือนางกำนัลผู้นั้นที่ชี้ทางให้
"เดี๋ยวพวกเรานำทางไปเ้าค่ะ"
"ไม่เป็ไร ๆ เดี๋ยวฉันไปเอง แค่นี้เองข้าเดินไปได้"
"เ้าค่ะ "
ชีเหนียงหันหลังรีบเดินออกมา นางเดินได้สักยี่สิบก้าวจึงหันกับมาดูไม่มีนางกำนัลตามมาสักคน นางมองไปรอบ ๆ ความคิดที่จะหาทางหนีออกไปก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
"เอาล่ะ ใช้โอกาสนี้แหละ ทางสะดวกแล้ว" นางเปลี่ยนเส้นทาง พยายามเดินหาทางที่จะออกจากวังปีศาจนี้
"ทางโล่งดีจัง อาจเป็เพราะไม่ค่อยมีปีศาจอยู่แล้วสินะ"
นางคิดไปเรื่อยระหว่างทางที่เดิน เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาไปตามทาง สองข้างผนังสูงลวดลายแปลกตา ลายคล้ายคล้ายกันไปหมดจนนางเริ่มเหนื่อยและจำทางไม่ได้
"เห้อ ตาย ตาย ตาย เสียชื่อหมดเดินบุกป่าฝ่าดงมาตั้งมากมายจะมาหลงอยู่ในวังปีศาจไม่ได้นะ หรือจะเป็ภาพลวงตากันนะ" ชีเหนียงบ่นพึมพัมกับตัวเอง สายตาก็กวาดมองไปรอบ ๆ แล้วเดินต่อ
"นั้น จะเป็ประตูออกจากที่นี้ไหมนะ"
นางเดินมาจนสุดทางในที่สุดก็พบประตูบานใหญ่ั์นางจึงค่อย ๆ เปิดประตูออกและย่องเข้าไปสำรวจ พบว่าเป็ห้องโถงเพดานสูงกว้างขวาง ตรงกลางมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ ไม่มีพวกปีศาจอยู่ในนี้ นางจึงเดินสำรวจดูรอบ ๆ โถง จนมาหยุดอยู่ริมขอบสระน้ำ มีไอบาง ๆ ระเหยขึ้นมาอยู่บนผิวน้ำ
ชีเหนียงชะโงกหน้ามองลงไปในสระ คล้ายๆ ว่าจะมีบางสิ่งเคลื่อนไว้ช้า ๆ ที่ก้นสระ แต่เพราะไอระเหยที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทำให้มองไม่ชัด นางจึงคุกเข่าลงใช้มือปัดไอน้ำนั้นเบาๆ ไอน้ำจึงปลิวหายไปตามแรงลมที่นางปัด ทำให้นางมองเห็นก้นสระได้ชัดขึ้น จนดวงตานั้นเบิกโพลงตะลึงค้าง
7K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
