บทที่ 23 จ้าวชุ่ยฮวาไม่อนุญาตให้สร้างบ้านสองห้อง
"ลูกสาวตระกูลโจวอยู่บ้านไหม?"
โจวหลีอันจำเสียงของลุงเฉิงได้
ตามปกติแล้ว ตอนนี้ลุงเฉิงควรจะกำลังสร้างบ้านให้เธออยู่ แต่เมื่อเขาปรากฏตัวที่นี่ ก็ชัดเจนว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น
โจวหลีอันรีบออกจากลานบ้านทันที เห็นลุงเฉิงยืนอยู่ข้างนอกด้วยท่าทางร้อนรน
"อยู่ค่ะ มีอะไรเหรอคะลุงเฉิง?" ไม่ใช่ว่าในระหว่างการสร้างบ้าน มีคนงานประสบอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่า?
ถ้าเป็อย่างนั้นต้องรีบพาไปโรงพยาบาลโดยด่วน!
"โจวหลีอัน รีบไปดูกับลุงหน่อย พี่สะใภ้ใหญ่ของเธอ… " พอนึกได้ ลุงเฉิงก็หยุดพูดไปครู่หนึ่ง "จ้าวชุ่ยฮวามาที่นั่น! เธอขวางไม่ให้ทุกคนเริ่มงาน"
โจวหลีอันพอได้ยินว่าเป็จ้าวชุ่ยฮวาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แค่ไม่มีใครเกิดอุบัติเหตุก็ดีแล้ว
ส่วนเื่ของจ้าวชุ่ยฮวานั้น… แม้จะยุ่งยากหน่อย แต่ก็ยังสามารถแก้ไขได้
"ไปกันเถอะลุง ฉันจะไปดูสักหน่อย"
โจวหลีอันพูดจบ ก็เดินไปทางด้านหลังเขากับลุงเฉิงทันที โจวหลีอันรู้ว่าจ้าวชุ่ยฮวาจะก่อเื่อีกแล้ว
ท้ายที่สุด… สิ่งแรกที่จ้าวชุ่ยฮวาทำก็คือไปที่บ้านตระกูลเถียนเพื่อต่อสู้กับเถียนเหมียวเหมียว
เถียนเหมียวเหมียวตัวไม่ใหญ่มากนัก ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจ้าวชุ่ยฮวาที่มีรูปร่างอ้วนท้วน โชคดีที่มีป้าเถียนช่วยเหลือ สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจึงจบลงด้วยการาเ็ทั้งคู่ ชาวบ้านเล่ากันว่า หน้าของเถียนเหมียวเหมียวถูกข่วนจนเป็รอย ส่วนจ้าวชุ่ยฮวาก็ถูกป้าเถียนกระชากผมจนหลุดไปเป็กระจุก ๆ
โจวหลีอันได้ยินเื่นี้แล้วก็ไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย
เธอคิดแค่ว่ามันควรจะเป็ไปตามที่ชาวบ้านพูดกัน
คนชั่วย่อมมีคนชั่วจัดการ *[1] อย่างไรก็ตาม อาจเป็เพราะเธอรู้สึกสะใจกับความทุกข์ของผู้อื่น ตอนนี้จ้าวชุ่ยฮวาคนชั่วร้ายก็กลับมารังควานเธออีกแล้ว เมื่อโจวหลีอันมาถึง ก็เหลือบเห็นจ้าวชุ่ยฮวาที่ผมขาดหลุดลุ่ยกำลังนอนอยู่บนพื้นอย่างไร้ภาพลักษณ์ เธอโบกมือห้ามคนอื่น ๆ เป็ครั้งคราวเพื่อไม่ให้คนงานสร้างบ้านเข้ามายุ่งกับเธอ
ภาพตรงหน้า ช่างทำให้คนไม่กล้ามองตรง ๆ เสียจริง
ไม่ว่าจะดูกี่ครั้ง โจวหลีอันก็รู้สึกว่าจ้าวชุ่ยฮวาไม่มีทางให้กำเนิดเด็กแบบลู่เยี่ยนโจวได้ ที่แม้จะหลับตานอนอยู่ที่ไหน ก็ยังคงมีบุคลิกที่โดดเด่น
โจวหลีอันเดินเข้าไปใกล้ มองลงมาที่จ้าวชุ่ยฮวาที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาเหนือกว่า "คุณ้าทำอะไร?"
จ้าวชุ่ยฮวาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยงามของโจวหลีอันสักครู่ ก่อนจะตระหนักถึงความเสียเปรียบด้านความสูงของตัวเองที่นั่งอยู่บนพื้น
เธอลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วมองไปที่โจวหลีอัน "ฉันได้ยินว่าเธอจะสร้างห้องสองห้อง?"
สีหน้าของโจวหลีอันยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม "แล้วไง?"
นี่ก็เท่ากับยอมรับแล้ว!
จ้าวชุ่ยฮวาเอามือเท้าสะเอว พลางพูดเสียงดังว่า "แล้วอะไรต่อ ฉันหมายความว่า เธอไม่สามารถสร้างบ้านสองห้องได้"
"ทำไมจะสร้างไม่ได้?" โจวหลีอันพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
หลังจากที่เธอพูดจบ เธอเห็นจ้าวชุ่ยฮวายืนเท้าสะเอวและหัวเราะเยาะเบา ๆ จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายพูดออกมาจนน้ำลายกระเด็น
"สองห้องนอนก็หมายความว่าต้องอยู่คนละห้องไง! ถ้าลูกชายของฉันเกิดอะไรขึ้นในอีกห้องหนึ่ง เธอจะดูแลเขายังไง? ถ้าพวกเธอไม่นอนห้องเดียวกัน ทีนี้จะเป็ภรรยาของเขาอีกเหรอ? ถ้าเธอยืนกรานจะสร้างสองห้องนอน งั้นก็หย่ากันไปเลย!" จ้าวชุ่ยฮวาคิดว่าถ้าเธอไม่มีความสุข โจวหลีอันก็ไม่ควรจะมีความสุขเช่นกัน!
ส่วนเื่การหย่าร้าง…
โจวหลีอันทำไปก็เพื่อเงินนั่นแหละ เธอคงไม่ยอมหย่าง่าย ๆ
ดังนั้นพวกเธอก็คงต้องอยู่บ้านหลังเดียวกันต่อไป โจวหลีอัน้าสร้างบ้านสองห้อง ชัดเจนว่าเธอไม่้าอยู่ห้องเดียวกับลู่เยี่ยนโจว จ้าวชุ่ยฮวาคิดว่าเธอคงรังเกียจลู่เยี่ยนโจวไปแล้ว
แต่เธอกลับยืนกรานให้พวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน เพื่อเผชิญหน้ากันทั้งวัน
นี่คือราคาที่โจวหลีอันต้องจ่าย สำหรับการรับเงินจากครอบครัวของพวกเธอ! คิดว่าจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจหลังจากรับเงินของตระกูลลู่ไปแล้วงั้นเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
โจวหลีอันมองจ้าวชุ่ยฮวาแวบหนึ่ง พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายังคงเรียบเฉย "งั้นก็สร้างแค่ห้องเดียว"
โจวหลีอันพูดกับลุงเฉิงว่า "ช่วยรื้อกำแพงระหว่างสองห้องออก แล้วให้เป็ห้องเดียว รบกวนลุงเฉิงด้วยนะคะ"
ลุงเฉิงโบกมือ "เพิ่งสร้างไปนิดหน่อย การรื้อออกนั้นง่ายมาก ไม่ยุ่งยากอะไรหรอก"
สำหรับโจวหลีอันแล้ว คำขอของจ้าวชุ่ยฮวานี้ไม่ใช่เื่ที่เธอยอมรับได้ยากเลย ใน่หลายวันมานี้โจวหลีอันเคยชินกับการอยู่ร่วมห้องเดียวกับลู่เยี่ยนโจวแล้ว
นอกจากเตียงที่ค่อนข้างเล็กแล้ว การมีอยู่ของลู่เยี่ยนโจวซึ่งเป็คนที่อยู่ในสภาพเหมือนผักในห้องนี้ แทบไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวตนอยู่เลย
ก่อนหน้านี้ต้องสร้างสองห้อง แต่นั่นเป็เพียงในกรณีที่มีเงื่อนไขเท่านั้น แน่นอนว่าการอยู่คนเดียวนั้นดีที่สุด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับไม่ได้กับการอยู่ร่วมห้องกับอีกคน อย่างมากก็แค่มีเตียงสองหลังในห้อง เธอก็ถือว่าเป็แค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมาในห้องเท่านั้น
จริง ๆ แล้ว เตียงที่ใหญ่ที่สุดก็ไม่ได้ใหญ่มาก เธอนอนไม่อยู่นิ่ง ถ้านอนคนเดียวก็ยังพอไหว แต่ถ้าสองคนก็จะแออัดไปหน่อย เธอชอบเตียงที่กว้างกว่านี้มากกว่า
จ้าวชุ่ยฮวาถ้าคิดจะทำให้เธอลำบากใจด้วยเื่นี้ ความปรารถนานั้นก็คงจะต้องผิดหวังแน่นอน
"มีอะไรอีกไหม?" โจวหลีอันถามจ้าวชุ่ยฮวา
โจวหลีอันตกลงง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
เมื่อเห็นโจวหลีอันตอบตกลงอย่างง่ายดายแบบนี้จ้าวชุ่ยฮวารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย "ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามายืนขวางทางอยู่ตรงนี้ ถ้าฉันไม่พอใจขึ้นมา อาจจะทำอะไรไม่ดีออกมาก็ได้นะ"
จ้าวชุ่ยฮวา "......"
เธอข่มขู่เธออีกแล้ว! จ้าวชุ่ยฮวาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าโจวหลีอันเป็คนใจร้ายขนาดนี้
เพื่อที่จะปิดปากเธอ โจวหลีอันตกลงอย่างง่ายดายที่จะยอมอยู่ร่วมกับคนที่เขารังเกียจในอนาคต
นี่เป็การทำร้ายตัวเองด้วย
เื่นี้ทำให้จ้าวชุ่ยฮวารู้สึกกลัวที่จะยั่วโมโหโจวหลีอันอีก ทางลุงเฉิงเห็นโจวหลีอันพูดไม่กี่คำก็สามารถไล่จ้าวชุ่ยฮวาคนหน้าด้านคนนี้ไปได้ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
วันเวลาต่อจากนี้ยังอีกยาวไกล สำหรับสถานการณ์ของลูกสาวตระกูลโจวแบบนี้ นิสัยจำเป็ต้องเด็ดเดี่ยวสักหน่อย ชีวิตถึงจะดีขึ้นได้ และจะถูกรังแกน้อยลง
วันนี้ตอนเที่ยงโจวหลีอันจึงทำปลาต้มเปรี้ยว เพื่อเป็การปลอบใจทุกคนที่ต้องเจอสถานการณ์เมื่อครู่
สุดท้ายก็ถูกกินจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ผักดองก็ไม่เหลือ หลังมื้ออาหารโจวหลีอันถูกโจวซู่อันเรียกไปที่บ้านช่างไม้
"อันอัน เธอคิดว่าอ่างอาบน้ำใบใหญ่นี้เป็อย่างไรบ้าง?"
เนื่องจากโจวหลีอัน้าของอย่างเร่งด่วน เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดในบ้านจึงถูกสั่งทำจากของที่มีอยู่แล้วที่บ้านช่างไม้ถาน
โจวซู่อันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่จะทำเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดในบ้านของน้องสาวด้วยตัวเองได้ ดังนั้นโจวหลีอันจึงต้องให้อีกฝ่ายทำอ่างอาบน้ำให้เธอ
ในเวลานั้น ชาวชนบทล้วนอาบน้ำโดยใช้ถังไม้ แทบไม่มีใครใช้อ่างอาบน้ำเลย บ้านของช่างไม้ถานก็ไม่มีอ่างอาบน้ำ ดังนั้นโจวซู่อันจึงมีโอกาสทำขึ้นใหม่ให้เธอได้
โจวหลีอันไม่เคยใช้อ่างอาบน้ำแบบนี้มาก่อน เธอจึงได้แต่ดูลักษณะภายนอกเท่านั้น เธอมองดูอ่างอาบน้ำที่มีขนาดใหญ่มาก สามารถอาบน้ำพร้อมกันสองคนได้
โจวซู่อันยังทำม้านั่งเล็ก ๆ ที่ท้ายอ่างอาบน้ำไว้ด้วย เพื่อให้นั่งได้สะดวกขณะอาบน้ำ
ขอบและผนังของอ่างอาบน้ำก็ถูกขัดจนเรียบ ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะถูกเศษไม้ขูดขีดาเ็ขณะอาบน้ำ เห็นได้ชัดว่าอ่างอาบน้ำใบนี้ โจวซู่อันทำด้วยความตั้งใจ
"ขอบคุณพี่รองค่ะ ฉันชอบมาก"
"ดีใจนะที่เธอชอบ"
เมื่อได้ยินน้องสาวบอกว่าชอบโจวซู่อันก็รู้สึกดีใจมาก "หลังจากที่เธอย้ายเข้าบ้านใหม่แล้ว ถ้ายังขาดอะไรอีก ก็บอกพี่นะ พี่จะทำให้เธอเอง" โจวหลีอันตอบตกลงทันที
แม้ว่าบ้านยังสร้างไม่เสร็จ แต่ก็เหลือเวลาอีกแค่สิบกว่าวันเท่านั้น
ในตอนนี้ โจวหลีอันก็ควรจะพิจารณาเื่ปูนซีเมนต์และปูนขาวที่เธอ้าก่อนหน้านี้ได้แล้ว ในยุคนี้ไม่มีชาวชนบทคนไหนใช้กันนัก ดังนั้นในความทรงจำของร่างเดิมจึงไม่มีประสบการณ์ในการซื้อสิ่งเหล่านี้ โจวหลีอันจึงต้องไปดูว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะซื้อมันได้
[1] ‘恶人自有恶人磨’ เป็สุภาษิตจีนที่แปลได้ว่า ‘คนชั่วย่อมมีคนชั่วจัดการ’ ที่สอดคล้องกับสุภาษิตไทยที่ว่า ‘เวรกรรมมีจริง’ หรือ ‘กงเกวียนกำเกวียน’
1K
