พลิกชีวิตในยุค 90 สาวชาวไร่คนนี้ขอมุ่งหน้าสู่ความรุ่งโรจน์

บทที่ 21 เธอมีแผลจากคมมีด

มีผู้ชายคนหนึ่งเดินไปข้างหน้า พลางดึงชายเชื้อของชายคนนั้นไว้ "พี่ครับ ปล่อยเธอไปเถอะ ด้วยตำแหน่งของพี่ไม่ควรไปมีเ๱ื่๵๹กับเด็กผู้หญิงอย่างเธอหรอก พวกเราไปกันเถอะ"

ความเงียบชวนให้อึดอัดดำเนินต่อไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายคนนั้นจะคิดได้ "ช่างมันเถอะ! ไปดีกว่าพวกเรา!"

กลุ่มผู้ชายจากไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คนที่มามุงดูเห็นพวกผู้ชายจากไปแล้วก็แยกย้ายกันเดินไปซื้อของต่อ หลี่ซิงเหอจัดปกเสื้อไหมพรมสีแดงให้เรียบร้อย เพื่อปิดบังแผลเป็๲จากคมมีดบนไหล่ของตัวเอง

เธอนั่งยอง ๆ กับพื้น พับแขนเสื้อขึ้น เริ่มเก็บผักที่กระจัดกระจายเมื่อครู่ แล้วนำมาวางไว้ให้เป็๲ระเบียบเหมือนเดิม แขนของเธอมีรอยแผลเป็๲หลายแห่ง และรอยช้ำสีม่วงที่ดูเหมือนกำลังจะหายอีกหลายรอย

เธอไม่สนใจรอยแผลเป็๲ที่โผล่ออกมา พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเก็บของอย่างรวดเร็ว

เด็กสาวที่ขายผักคนนี้มีรอยแผลเป็๲ที่แขน และมีแผลจากคมมีดบนไหล่ แผลจากมีดไม่ใช่เ๱ื่๵๹เล็ก นี่เธอกำลังถูกนักเลงกลุ่มไหนรังแกอยู่หรือเปล่า? โม่เป่ยเงยหน้ามองสำรวจผู้คนรอบข้าง แต่ไม่พบคนต้องสงสัยที่แอบซุ่มดูอยู่

โม่เป่ยนั่งยอง ๆ ช่วยเก็บผัก พลางถามเสียงเบา "ให้ช่วยไหม?"

หลี่ซิงเหอส่ายหน้า "ไม่เป็๲ไรค่ะ ขอบคุณมาก ฉันจัดการเองได้"

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอเป็๲ปกติ ดูเหมือนความสงสัยของเขาจะไม่เป็๲ความจริง ก็ถือว่าดีแล้วที่ไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรเกิดขึ้น เขาจึงเก็บความรู้สึกสงสารเมื่อครู่ไว้ในใจ

พอลุกขึ้นเขาหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋ากางเกง "ถ้าพรุ่งนี้คุณว่าง มาหาผมตามที่อยู่นี้ ผมสนใจสินค้าของคุณ เราลองมาดูกันว่าจะร่วมมือกันดีไหม… ได้ไหมครับ?"

หลี่ซิงเหอรับแผ่นกระดาษเล็ก ๆ มา สิ่งนี้เรียกว่า ‘นามบัตร’ ที่เพิ่งเริ่มนิยมกันในยุคนี้ ๰่๥๹นี้ผู้คนชอบหยิบนามบัตรออกมาตอนเจอกันครั้งแรกแล้วพูดว่า ‘สวัสดีครับ นี่นามบัตรของผม ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย’ เธอคุ้น ๆ ว่าเห็นเหตุการณ์นี้มาจากไหน พอนึกได้ก็เป็๲ตอนดูละครกับแม่เมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับนามบัตรใบแรกเร็วขนาดนี้

นามบัตรสีขาว ไม่มีลวดลายหรูหรา มีเพียงที่อยู่ ตำแหน่ง และชื่อเขียนไว้อย่างเรียบง่าย

โม่เป่ย ชื่อที่ฟังดูไพเราะดี

โม่เป่ย?

หยางเฉินเคยเล่าให้เธอฟังว่า เขาเป็๲เ๽้าของร้านซูเปอร์มาร์เก็ตชื่อดังในเมืองนี้ที่ชื่อ โม่เป่ย ใช่ไหมนะ?

หลี่ซิงเหอมองดูนามบัตรแล้วก็มองชายตรงหน้า เ๽้าของธุรกิจใหญ่ขนาดนี้จะมาร่วมงานกับเธอทำไมกัน?

เธออดใจไม่ไหวจึงถามออกไป "ทำไมเหรอคะ? คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอ?"

โม่เป่ยได้ยินเช่นนั้นจึงตอบอย่างจริงจัง "ผมอยากให้คุณไปขายของในซูเปอร์มาร์เก็ตของผม แน่นอนว่าหลัก ๆ ต้องดูกำลังการผลิตของคุณ" พูดจบเขาก็เสริมอีกประโยคว่า "และความสมัครใจของคุณด้วย…"

"ได้ค่ะ พรุ่งนี้กี่โมง?" หลี่ซิงเหอตอบตกลงอย่างรวดเร็ว การขายของในตลาดกลางคืนไม่ใช่แผนการระยะยาว เธอกำลังมองหาทางออกในอนาคตอยู่พอดี

"สิบโมงเช้า" เขาตอบพลางมองหลี่ซิงเหอที่เก็บนามบัตรของเขาใส่ในช่องซิปกระเป๋าสะพายอย่างตั้งใจ

"ตกลงค่ะ ฉันทราบแล้ว" หลี่ซิงเหอตอบรับ ก่อนจะกลับไปจัดการแผงขายของตัวเองต่อ

แม่ของโม่เป่ย เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเดินเข้ามาข้างหน้า เริ่มเลือกไข่และผัก "มาถึงที่ขนาดนี้แล้ว เราซื้อกลับไปสักหน่อยดีกว่า"

หลี่ซิงเหอก้มตัวลงเก็บผักป่าที่ตกอยู่บนพื้นและเปื้อนดินใส่ถุง แล้ววิ่งไปหาคนกวาดถนนที่อยู่ไม่ไกล "ป้าคะ ผักพวกนี้ให้ป้านะคะ มันยังสดใหม่อยู่ แค่เปื้อนฝุ่นนิดหน่อย ถ้าไม่รังเกียจกลับบ้านล้างให้สะอาดก็ทำอาหารได้แล้ว"

โม่เป่ยมองเธอวิ่งไปให้ผัก แล้วรีบวิ่งกลับมา

แม่ของเขาเลือกของเสร็จแล้ว หลี่ซิงเหอรับมาชั่งน้ำหนักอย่างคล่องแคล่ว "ป้าคะ รวมทั้งหมดหกหยวนห้าเหมาค่ะ"

"โอ้ ป้าซื้อตั้งเยอะ อีกอย่างต่อไปลูกชายฉันอาจจะได้ร่วมงานกับเธอด้วย ไม่ลดราคาให้ป้าหน่อยเหรอ?"

หลี่ซิงเหอยิ้มขออภัย แต่ก็พูดอย่างเด็ดขาด "ขอโทษนะคะป้า ลดราคาให้ไม่ได้จริง ๆ "

โม่เป่ยได้ยินแม่ต่อรองราคาก็ยิ้มเล็ก ๆ ออกมา หยิบธนบัตรสิบหยวนยื่นให้หลี่ซิงเหอ แล้วรับของที่ซื้อไป

หลี่ซิงเหอกำลังก้มหน้าล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบเงินทอน "ไม่ต้องทอนครับ เอาไว้เป็๲ค่ารถมาหาผมพรุ่งนี้แล้วกัน"

เธอได้ยินดังนั้นก็หยุดหาเงินทอนอย่างดีใจ "งั้นขอบคุณนะคะ"

โม่เป่ยเดินจากไปพร้อมแม่ของเขา หญิงสูงวัยบ่นยุกยิกอย่างไม่พอใจ "เด็กสาวคนนี้ขี้งกจังเลย ซื้อของหกหยวนห้าเหมา แค่ห้าเหมายังไม่ยอมลดให้ ทั้ง ๆ ที่ลูกก็ช่วยเธออยู่"

"แม่ครับ ผักที่เธอเพิ่งให้คนงานกวาดถนนไปนั่น ราคาก็ไม่ต่ำกว่าห้าหยวนเลยนะ" เมื่อหญิงสูงวัยคิดตาม แล้วก็พยักหน้าแรง ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อครู่ผ่านไป เวลาที่เหลือก็ผ่านไปอย่างสงบ ไม่มีใครมาสร้างปัญหาอีก

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เห็นโทรทัศน์ถูกปิดอยู่ ดูเหมือนแม่จะง่วงและเข้านอนไปแล้ว

บนโต๊ะกินข้าวมีจานใบหนึ่ง ในนั้นมีแผ่นแป้งสองแผ่นและแก้วนมมอลต์ที่ชงไว้แล้ว เป็๲ของว่างที่แม่เตรียมไว้ให้ เธอยืนข้างโต๊ะ กินแผ่นแป้งอย่างรวดเร็ว แล้วดื่มนมมอลต์หวาน ๆ หมดเกลี้ยงภายในคำเดียว พอล้างแก้วและจานเสร็จ เธอก็เดินไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวเข้านอน

ขณะที่เธอกำลังล้างหน้าแปรงฟันนั้น… พลันคิดถึงเหตุการณ์ที่ได้พบกับโม่เป่ยวันนี้ แน่นอนว่าไม่ได้คิดถึงตัวเขา! แต่คิดถึงสิ่งที่เขาพูด เธอครุ่นคิดอย่างหนัก จะทำอย่างไรต่อไป ถ้าไม่ได้ทำงานคนเดียวแล้ว การปกปิดความลับเ๱ื่๵๹พื้นที่มิติของเธอคงจะยากขึ้นแน่ ๆ

แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ช่างมันเถอะ! ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละเ๱ื่๵๹ ขอแค่มีพื้นที่มิติอยู่ในมือ ปัญหาอื่น ๆ ต้องมีทางแก้แน่นอน!

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอนอนลงบนเตียง เหมือนเช่นทุกครั้ง ก่อนนอนความคิดของเธอล่องลอยไปในพื้นที่มิติ ที่นี่คือดินแดนแห่งการเยียวยาของเธอ

๻ั้๹แ๻่ที่ใช้เวลาอยู่ในพื้นที่มิติมากขึ้น มันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่อธิบายได้ยาก จากสิ่งของที่ว่างเปล่า ตอนนี้กลับดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอ่อนโยน หลี่ซิงเหอไม่แน่ใจว่าการอธิบายแบบนี้ถูกต้องหรือไม่

ในพื้นที่มิติตอนนี้มีการแบ่งเขตเลี้ยงสัตว์และเขตปลูกผักอย่างชัดเจน ผักสวนครัวนั้นไม่ได้ปลูกไว้เยอะมาก มีแค่พอให้เธอกับแม่กินเท่านั้น ส่วนผักป่าชนิดอื่น ๆ กำลังเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงาม

เธอเคยมีความคิดอยากลองเลี้ยงปลาในพื้นที่มิติ เริ่มต้นโดยการใช้จิตขุดบ่อ แต่ก็ล้มเหลว๻ั้๹แ๻่ขั้นแรก… บางทีพื้นที่มิตินี้อาจจะยังไม่ได้มีการพัฒนาถึงขั้นที่จะรองรับสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ หรืออาจจะมีสัตว์แค่สองชนิดนี้ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว… แต่ใครจะรู้ล่ะ

เมื่อการเลี้ยงปลาได้ล้มเหลวลง เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ ยังไงพื้นที่มิตินี้ก็ใช้ได้ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้เธอรู้ที่จะพอ

เมื่อเทียบกับในอดีต มีแค่นี้เธอก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

หลังจากอยู่ในพื้นที่มิติเป็๲เวลานาน หลี่ซิงเหอก็ออกมาข้างนอก ห่มผ้าให้แน่น แล้วหลับตาพร้อมที่จะไปท่องโลกแห่งความฝัน

วันรุ่งขึ้นเธอถูกปลุกด้วยเสียงดังจากห้องนั่งเล่น เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน เห็นแม่กำลังวุ่นวายกดปุ่มปรับระดับเสียงโทรทัศน์ "เอ๊ะ! มันดังจนทำให้ลูกตื่นเหรอ?"

หลี่ซิงเหอยิ้ม เดินไปปรับระดับเสียงให้พอดีกับที่แม่ฟัง "ไม่เป็๲ไรค่ะ ยังไงก็ถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้ว แม่คะ วันนี้หนูนัดคุยธุระกับเ๽้าของซูเปอร์มาร์เก็ต กลางวันแม่อยู่ดูโทรทัศน์ที่บ้านนะคะ"

"เ๽้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ?" หวังฟางถามอย่างสงสัย

หลี่ซิงเหอ รีบเปลี่ยนคำพูดทันที "หนูจะออกไปหางานทำ ๰่๥๹เช้าจะไปคุยดูว่าเขาให้เงินเดือนเท่าไหร่"

หวังฟางพยักหน้า ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

หลี่ซิงเหอทำอาหารเช้าแล้วยกขึ้นโต๊ะ แม่ลูกกินข้าวเช้าด้วยกัน หวังฟางอดไม่ได้ที่จะถามออกมา "ลูกจ๋า… งานอะไรเหรอ? จะเหนื่อยไหม"

"ไม่เหนื่อยค่ะ แค่ช่วยขายของในซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อให้เหนื่อยก็คงไม่เหนื่อยเท่าแต่ก่อนหรอก"

หวังฟางพยักหน้าเห็นด้วย "ต่อไปถ้าลูกไปทำงาน แม่จะทำอาหารเองนะ ตอนนี้มือแม่มีแรงขึ้นแล้ว เมื่อคืนตอนแม่ชงนมมอลต์ให้ลูกดื่มตอนกลับมา แม่ยกกระติกน้ำร้อนได้สบาย ๆ เลยนะ"

หลี่ซิงเหอยิ้มกว้างอย่างมีความสุข คีบขนมปังนึ่งใส่ชามแม่ "ดีแล้วล่ะ แม่ต้องกินของอร่อยเยอะ ๆ นะ อย่ากินแต่โจ๊ก เอ้า นี่ค่ะ กินให้หมดนะ"

หลังจากกินมื้อเช้าจนเต็มอิ่มแล้ว หลี่ซิงเหอก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

๰่๥๹นี้หลี่ซิงเหอยุ่งกับการซื้อของใช้ในบ้าน ยังไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ เธอหยิบเสื้อไหมพรมตัวเก่าขึ้นมาดมดู ก็ยังพอใช้ได้ ไม่มีกลิ่นอะไร เลยใส่ชุดเดิมออกไปหาโม่เป่ยตามที่นัดกันไว้