ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        บนผืนน้ำทะเลที่คลื่นลมแรงเต็มไปด้วยเรือรบของกองทัพเรือ

        เหลือเวลาอีกเพียงสิบห้านาทีก่อนถึงเวลาประหาร

        ลานประหารกองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือบนเกาะเหมันต์อัคคี

        มีนายพลใหญ่สองท่านคุมสถานการณ์อยู่ตามหลักแล้วการประหารครั้งนี้ไม่น่าจะมีข้อผิดพลาดใดๆ

        เพราะมู่หรงจิ้นและไป๋อวี่ต่างก็เป็นผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับเก้าดาวเมื่อทั้งสองมารวมกัน พลังอำนาจที่แผ่ออกมานั้นไม่ต้องสงสัยเลย

        มู่หรงจิ้นในฐานะพลเรือเอกกระแอมไอและออกคำสั่ง

        “นำตัวนักโทษมา!”

        เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาลิฟต์ในคุกใต้ทะเลก็ยกตัวขึ้น ส่งนักโทษขึ้นสู่พื้นดิน

        ภายใต้สายตาของผู้คนจำนวนมากหญิงสาวผู้หนึ่งที่เดินโซเซ ถูกทหารเรือหลายนายควบคุมตัวมายังลานประหาร

        ร่างของหญิงสาวอ่อนแอ เธอล้มลงคุกเข่า

        ผมยาวรกรุงรังของเธอปกปิดใบหน้าทำให้ผู้อื่นไม่สามารถมองเห็นได้

        แม้จะสวมชุดนักโทษที่หลวมโคร่งแต่ก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างที่สมบูรณ์แบบได้

        หญิงสาวผู้นี้ที่ดูไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปคือนักโทษที่กำลังจะถูกประหาร ชื่อเต็มของเธอคือ:

        สัตว์อสูรเผ่าพันธุ์ออร์คเมดูซ่าอสรพิษปีศาจพิบัติสวรรค์!

        นี่คือสายเลือดของเผ่าอสรพิษศักดิ์สิทธิ์ระดับเทพอสูร

        ในตอนนี้เธอที่ดูอ่อนแอแค่ไหนในอดีตเธอก็เคยแข็งแกร่งขนาดนั้น

        เมดูซ่าอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มากแม้จะไม่ถูกประหารแต่บาดแผลสาหัสที่รักษาไม่หายบนร่างกายของเธอก็จะทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

        ถึงจะเป็นแบบนั้นทหารเรือทุกนายก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ต่างก็ตั้งใจเต็มที่

        ทหารเรือหลายนายที่อยู่ใกล้เมดูซ่าที่สุดเหงื่อเย็นๆ ไหลลงตามขมับอย่างเห็นได้ชัด หยดลงบนเคราที่ปลายคาง

        ด้วยสัญชาตญาณ ขาของพวกเขาสั่นเทา!

        เพราะทหารเรือเหล่านี้เคยเห็นว่าเมดูซ่าในยามรุ่งเรืองนั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

        เมื่อเมดูซ่าแปลงร่างเป็นสัตว์อสูรเธอคืออสรพิษยักษ์ที่สามารถพลิกผืนน้ำทะเลได้ทั้งผืน

        เธอสามารถอ้าปากกลืนกินภูเขาน้ำแข็งทั้งลูกได้

        และเพียงแค่สะบัดหางก็สามารถสร้างคลื่นสึนามิที่สามารถพลิกคว่ำและทำลายเรือรบได้นับร้อยลำ

        สัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้แม้ในตอนนี้จะกลายเป็นนักโทษในกรงขัง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุก

        แท่นควบคุมการประหาร

        นายพลใหญ่สองท่านนั่งเคียงข้างกัน

        มู่หรงจิ้นคาบซิการ์แขนซ้ายของเขาขาดหายไปจากการทำสงครามเมื่อหลายปีก่อนแขนเสื้อด้านซ้ายจึงว่างเปล่าและปลิวไสวตามลม

        ไป๋อวี่ยังคงทำตัวเป็นคนไม่เอาไหนดวงตาเล็กๆ ของเขามองเมดูซ่าบนลานประหาร

        “สัตว์อสูรตัวนี้ทั่วทั้งร่างล้วนเป็นสมบัติ แก่นอสูรของเธอมีมูลค่ามหาศาลจริงๆ~”

        มู่หรงจิ้นหัวเราะเยาะ“เหล่าไป๋ หลังการประหารแก่นอสูรของเมดูซ่าจะต้องถูกส่งมอบให้ท่านจักรพรรดินีแล้ว นายก็อย่าได้หมายปองเลย”

        “พี่จิ้น จะล้อเล่นก็ล้อเล่นไปแต่อย่าเอาชีวิตฉันไปล้อเล่นเลยนะ~”

        ไป๋อวี่รีบโบกมือปฏิเสธเพื่อแสดงความจงรักภักดี “ชีวิตนี้ฉันจะจงรักภักดีต่อท่านจักรพรรดินีจนวันตายจะหมายปองของของท่านจักรพรรดินีได้ยังไง?”

        “ฮ่าๆๆ ฉันแค่ล้อเล่นเองเพื่อคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด”

        มู่หรงจิ้นบี้ก้นบุหรี่ แล้วตบไหล่ไป๋อวี่

        ไป๋อวี่ถอนหายใจยาวๆ และบ่นว่า“มุกนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยตลกเท่าไร”

        ในหลงกั๋วจุดจบของคนทรยศเลวร้ายกว่าสัตว์อสูรที่บุกรุกเข้ามาเป็นพันเท่า

        เวลา 19:59 น.

        เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งนาทีก่อนถึงเวลาประหาร

        ลมทะเลพัดแรงขึ้นหยดน้ำที่กระเซ็นใส่ใบหน้าของผู้คนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นน้ำทะเลจากคลื่นหรือน้ำฝนที่ตกลงมาจากฟ้า

        บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบปรากฏภาพแปลกประหลาด

        พระจันทร์เต็มดวงโผล่ออกมาจากก้อนเมฆแสงจันทร์สาดส่องไปทั่วทุกมุมของเกาะเหมันต์อัคคี

        ช่วงเวลาที่พระจันทร์เต็มดวงที่สุดคือช่วงเวลาที่เผ่าอสรพิษศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอที่สุด ไม่เพียงแต่สะดวกในการประหารแต่ยังสามารถเก็บเกี่ยวแก่นอสูรที่สมบูรณ์ได้ด้วย

        “เตรียมประหาร!”

        มู่หรงจิ้นตะโกนลั่น

        เหนือลานประหาร ขวานคมกริบแขวนอยู่

        วัสดุของขวานทำจากเขี้ยวมังกรบริสุทธิ์คมกริบอย่างยิ่ง

        เมดูซ่าในคืนพระจันทร์เต็มดวงนั้นอ่อนแออย่างยิ่งประกอบกับบาดแผลที่ยังไม่หายดี เธอจึงไม่มีแรงต่อต้านใดๆ

        ตราบใดที่ขวานตกลงมาก็จะสามารถตัดศีรษะของเธอได้อย่างง่ายดาย

        เมดูซ่าเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์สีซีดที่เย็นยะเยือกบนท้องฟ้า

        “ซ่างกวนหลาน แกคิดว่าถ้าฉันตายไปความลับที่แกปกปิดก็จะถูกฝังอยู่ในทะเลตลอดไปอย่างนั้นเหรอ?”

        ความตายกำลังจะมาถึงในดวงตาสีแดงฉานของเมดูซ่ามีเพียงความโกรธแค้นที่ไม่มีที่สิ้นสุดไม่มีแม้แต่ความขลาดกลัวหรือหวาดผวาแม้แต่น้อย

        “สักวันหนึ่ง บาปที่แกก่อไว้เมื่อ 200ปีก่อน จะถูกเปิดเผยออกมาในแสงแดด!”

        เมดูซ่าตะโกนสุดเสียงพลังงานสีดำปกคลุมร่างกายเธอ

        นี่คือ “ปราณปีศาจ”ที่มีเฉพาะในเมดูซ่าอสรพิษปีศาจพิบัติสวรรค์มนุษย์ทุกคนที่สูดดมปราณปีศาจเข้าไปจะเกิดภาพหลอนในระดับที่แตกต่างกันไป

        เมื่อภาพหลอนค่อยๆ ใกล้เคียงกับความเป็นจริงผู้คนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ หรือแม้กระทั่งฆ่าตัวตาย!

        ทหารเรือหลายนายที่อยู่ใกล้เมดูซ่าที่สุดจู่ๆ ก็เหมือนคนเสียสติ ยกมือที่แข็งทื่อขึ้น ใช้คมมีดจ่อคอตัวเอง...

        นี่คือสัญญาณของการฆ่าตัวตาย!

        ไป๋อวี่ยกมือขึ้นโบกเถาวัลย์หลายต้นก็ผุดขึ้นจากพื้นดินพันรอบแขนของทหารเรือเพื่อหยุดยั้งไม่ให้พวกเขาฆ่าตัวตาย

        “เมดูซ่า เธอเป็นตัวร้ายที่ร้ายกาจจริงๆแม้จะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ก็ยังสามารถใช้ภาพลวงตาได้”

        “ไป๋อวี่นายลืมคดีฆาตกรรมตระกูลไป๋เมื่อหลายปีก่อนไปแล้วเหรอ? นายรู้ไหมว่าผู้หญิงที่ชื่อซ่างกวนหลานคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”

        เมื่อเมดูซ่าพูดถึงคดีฆาตกรรมตระกูลไป๋สีหน้าของไป๋อวี่ที่ดูสบายๆ ก็พลันมืดครึ้มลงทันที

        บุคคลสำคัญทุกคนล้วนมีเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากจดจำไม่มากก็น้อย

        ไป๋อวี่ในฐานะนายพลทัพบกแห่งหลงกั๋วในปัจจุบันก็เช่นกัน

        “นายในฐานะทายาทของตระกูลไป๋แต่กลับรับใช้ซ่างกวนหลาน ช่างน่าเสียใจแทนบรรพบุรุษของนายจริงๆ!”

        คำพูดของเมดูซ่าประโยคนี้แทงใจดำของไป๋อวี่อีกครั้ง

        เมื่อ 200 ปีก่อนก่อนที่สงครามสังหารมังกรจะปะทุขึ้น ภายในหลงกั๋วมี “ห้าตระกูลใหญ่”อยู่

        ทั้งห้าตระกูลล้วนเป็นตระกูลผู้ควบคุมสัตว์อสูรเป็นกำลังสำคัญในการปกป้องหลงกั๋ว

        ต่อมา ตระกูลไป๋หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่เกือบจะถูกทำลายล้างในสงครามสังหารมังกร

        ในปัจจุบัน เหลือเพียงสี่ตระกูลใหญ่เท่านั้น

        ไป๋อวี่เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลไป๋

        เนื่องจากไป๋อวี่เป็นคนเดียวที่รอดชีวิตและได้เข้าร่วมกองทัพบกหลวง กลายเป็นนายพลความสัมพันธ์ของเขากับตระกูลไป๋จึงแทบจะไม่มีเหลือแล้ว

        กล่าวโดยสรุปผู้คนในโลกนี้จะพูดถึงเพียงสี่ตระกูลใหญ่ ส่วนตระกูลที่ห้าที่เรียกว่า“ตระกูลไป๋” ได้หายไปจากสายตาของผู้คนแล้ว

        ในดวงตาของเมดูซ่า มีแต่ความเยาะเย้ย

        ใบหน้าของมู่หรงจิ้นเปลี่ยนไปมา

        ไป๋อวี่กำลังพยายามระงับอารมณ์ด้านลบที่กำลังจะปะทุขึ้น

        จากสีหน้าและการกระทำที่ละเอียดอ่อนของบุคคลสำคัญเหล่านี้ดูเหมือนว่าสงครามสังหารมังกรเมื่อ 200 ปีก่อนมีความบาดหมางและความรักที่ไม่อาจเปิดเผยได้มากมาย

        และบุคคลสำคัญในสงครามสังหารมังกรก็คือจักรพรรดินีหลงกั๋ว ซ่างกวนหลาน

        “ถึงเวลาแล้ว”

        “ประหาร!”

        มู่หรงจิ้นออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

        รอกหมุน เชือกถูกดึง

        ขวานที่ทำจากเขี่ยวมังกรตกลงมาจากที่สูง

        คมขวานที่แหลมคมและมีแสงสะท้อนเหมือนเคียวแห่งความตายกำลังจะฟันใส่ลำคอของเมดูซ่า

        หากไม่มีอะไรผิดพลาดเมดูซ่าจะต้องศีรษะหลุดจากบ่าอย่างแน่นอน

        ทว่าเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

        ซวบ~

        เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านไป

        ทหารเรือรอบลานประหารยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเปลวเพลิงสีม่วงทองพัดกระเด็นไปทั้งหมด

        ขวานที่ตกลงมาพลาดเป้าทันทีเมดูซ่าหายไปจากสายตาของผู้คน

        ปัง!

        ลานประหารระเบิด ควันหนาทึบพวยพุ่งเปลวเพลิงพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า

        “มีผู้บุกรุก!”

        “ทั้งกองทัพ เตรียมพร้อม!”