ภายในห้องสมุดเหลือเพียงไฟดวงน้อยที่เปิดไว้ทว่าความเงียบคือสิ่งแรกที่ศนิได้รับเมื่อมาถึงที่นี่เมื่อหลายนาทีก่อนผลึกกาลในตัวของธามิณีดึงเขามา แต่ธามิณีไปอยู่เสียที่ไหน ทำไมเขาไม่รู้สึกถึงการมีเธอในห้องนี้แม้แต่นิดเดียวสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ิญญาร้ายไม่เคยลวงตาเขาได้แล้วสิ่งใดกันที่ทำให้เขาตามหาธามิณีไม่พบ
“ธามิณี...ธาม...”
ไม่มีเสียงขานตอบจากธามิณีไม่มีร่องรอยว่าเธอหายไปจากตรงไหนของห้องสมุดแห่งนี้ มีเพียงสิ่งเดียวที่เขามั่นใจนั่นคือผลึกกาลจะไม่ยอมให้เ้าของร่างตายหากยังไม่ถึงอายุขัยแต่ทำไมเขาถึงหาเธอไม่พบแต่ละวินาทีที่ผ่านไปทำให้ศนิร้อนใจซึ่งมักไม่เกิดขึ้นบ่อยนักการไม่รู้คำตอบในสิ่งที่สงสัยต่อให้เป็มนุษย์หรือแม้แต่เทพกึ่งมนุษย์ย่อมไม่ชอบใจทั้งนั้น
เพราะฉะนั้นหากเขาไปหาธามิณีไม่ได้ทางเดียวที่มีก็ต้องทำให้ธามิณีเป็ฝ่ายที่มาหาเขาแทนแม้ว่ามันจะเสี่ยงก็ตามหากผลึกกาลทำให้ธามิณีเกือบตายดังเช่นคราวก่อนทว่าการไม่พบตัวเธอให้เร็วที่สุดอาจอันตรายกว่า
‘เื’คือสิ่งที่นำทางให้ธามิณีมาหาศนิได้
ศนิแบมือของตัวเองออกข้างหนึ่งส่วนอีกข้างมี ‘สิ่ง’ ที่จะทำให้เทพกึ่งมนุษย์หลั่งเืได้เขากรีดมันลงที่กลางฝ่ามือของตัวเองเืไหลซึมออกมาจากาแที่มาจากความตั้งใจของเขาและความเจ็บนี้เป็ของจริง
ศนิมองไปรอบตัวอย่างรอคอยสักวินาทีใดวินาทีหนึ่งธามิณีจะปรากฏกายขึ้นแล้วถามอย่างไม่เข้าใจว่าเธอมาที่นี่ได้อย่างไร
แต่...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
ยังมีเพียงศนิในห้องสมุดแห่งนี้เพียงลำพังมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ธามิณีไปอยู่ที่ไหนทำไมเขาถึงทำให้เธอกลับมาไม่ได้เช่นเดียวกับที่เขาไปหาเธอไม่ได้ผลึกกาลไม่ทำหน้าที่ของมันแล้วหรือไรกัน ‘เื’ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผลึกกาลทำหน้าที่ปกป้องร่างและเ้าของที่แท้จริงของมันแต่ต้องมีสิ่งอื่นอีก
มันคืออะไรกัน?
ศนิหล่อหลอมพลังที่กลางฝ่ามือของเขาก่อนจะะเิมันออกทำให้แสงสีม่วงแผดจ้าในห้องสมุดไม่มีซอกหลืบไหนแอบซ่อนใครหรือสิ่งใดที่เขากำลังพยายามตามหาได้ ชายหนุ่มมองไปทั่วด้วยสายตาของเทพซึ่งจะเห็นในสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถเห็นได้จนกระทั่งเขาเห็นแสงสีแดงเรืองๆ ออกมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง เพียงศนิชี้นิ้วออกไปหนังสือเล่มนั้นก็ลอยหวือมาหาเขาทันที
“ที่นี่เองสินะ”
ศนิเปิดหนังสือแต่นอกจากแสงสีแดงเรืองๆ แล้ว เขายังไม่สามารถเปิดมันจนถึงมนตราที่ลึกลงไปได้เขาเคยได้ยินเื่ของเทพกึ่งมนุษย์ที่แพ้อำนาจของกิเลสจนกลายเป็มารมาก่อนแต่เทพกึ่งมนุษย์คนนี้มีพลังและมนตราที่เขาไม่เคยพบมาก่อน หากเขาไปหาธามิณีไม่ได้การทำลายหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้ผลึกกาลไม่ตกไปอยู่กับิญญาหรือเทพกึ่งมนุษย์ที่จะนำความวิบัติมาสู่ชีวิตของมนุษย์
หากถึงเวลาที่เขาต้องเลือกธามิณีอาจสิ้นอายุขัยก่อนเวลาของเธอ!
ธามิณีละล้าละลังกำลังมองบานประตูที่ไม่รู้ว่าจะเปิดออกอีกเมื่อไหร่เธอต้องหาทางออกจากห้องนี้ให้ได้ก่อนถึงจะรู้ว่าต้องหนีด้วยวิธีไหน ในนี้ดูๆแล้วก็เหมือนฉากในนิทานที่เธอเคยอ่าน แต่เธอยังไม่แน่ใจว่ามันคือเื่อะไรเพราะฉะนั้นการที่เธอจะออกไปจากหนังสือได้ทางเดียวคือต้องรู้ว่าในตอนจบของตัวละครนั้นคืออะไร
ยกเว้นแต่ว่า...เขาคนนั้นมาช่วยเธอออกไปจากที่นี่ได้
แต่เขาจะมาเมื่อไหร่เธอยังมีความหวังอยู่ใช่ไหมว่าเขาจะมาช่วยเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
...ชื่ออะไรก็ไม่รู้อีตาบ้าธามจะออกไปจากที่นี่ยังไงดี!
ธามิณีทั้งโมโห ทั้งกลัวแต่เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องคิดหาทางออกไปจากที่นี่ด้วยตัวเองทว่าคำพูดหนึ่งของเขาคนนั้นก็ทำให้เธอมีความหวัง
‘บางทีเพราะเธอตกอยู่ในอันตรายกระมังฉันถึงถูกดึงให้มาหาเธอ’
“อันตรายงั้นเหรอ”
ธามิณีคิดหนักเพราะคำว่าอันตรายนั้นความหมายกว้างมากตอนนี้เธออยู่ในอันตรายแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มาช่วยนี่นาแล้วต้องอันตรายถึงระดับไหนล่ะ เขาถึงจะมา
“ผมนึกแล้วว่าคุณจะต้องสวยมากแน่ๆเมื่ออยู่ในชุดที่ผมเลือกให้ เ้าสาวของผม”
ธามิณีสะดุ้งไม่คิดว่าอีตาคนที่ลักพาตัวเธอจะเข้ามาในห้องเงียบๆแบบนี้ เขาเปลี่ยนชุดเป็สูทสีขาว เข้ากับชุดที่เธอถูกบังคับให้ใส่พอดีเขาผายมือให้เธอเดินออกไปจากห้องด้วยกัน หญิงสาวยอมเดินไปเพราะต้องหาคำตอบแต่พอเห็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยดอกไม้สวยงาม โคมไฟต่างๆผ้าแพรประดับตามโต๊ะและหน้าต่าง แต่ไม่มีใครอื่นอีกเลยแล้วอย่างนี้เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าถูกพามาอยู่ในหนังสือนิทานเื่อะไรเพราะฉะนั้นคงมีทางเดียวเท่านั้น
“คุณพาฉันเข้ามาในหนังสือเื่อะไรคะจากที่ฉันเห็นมันเหมือนนิทานสักเื่ แต่ฉันยังนึกไม่ออกว่าเื่อะไร”ธามิณีถามไปตรงๆ เพราะเธอคงไม่มีเวลาไปเข้าหอกับผู้ชายคนนี้หรอก
“เ้าหญิงนิทรา”เวฬาตอบ ในเมื่อธามิณีรู้ไปแล้วก็ออกจากหนังสือเล่มนี้ไม่ได้อยู่ดี“ตอนนี้คุณเป็เ้าหญิงที่กำลังจะเป็เ้าสาวของผมไงล่ะ”
เวฬาเดินเข้ามาใกล้ธามิณีรีบก้าวถอยหลังไป เธอไม่ได้อยากเป็เ้าสาวของเขาเสียหน่อยถ้าเธอมีพลังแบบเขาคนนั้นละก็อีตานีได้ถูกเธอซัดจนตัวปลิวแน่ทำไมคราวก่อนที่เจอคนมาลวนลามในซอยบ้านของป้ารัดเกล้าเธอถึงทำได้ทำไมตอนนี้เธอถึงทำไม่ได้ ต้องโมโหและกลัวถึงขนาดไหนเธอถึงจะมีพลังทำแบบนั้นได้อีก
“ถ้าฉันไม่ยอมเป็เ้าสาวของคุณคุณจะฆ่าฉันหรือเปล่า” เื่นี้ธามิณีคงต้องมีข้อมูลประกอบการตัดสินใจเอาไว้บ้าง
“ก็ไม่แน่”เวฬายิ้มเ้าเล่ห์ “ทำไมหรือ คุณไม่อยากแต่งงานกับผมหรือครับ”
“ฉันเป็เ้าสาวคนที่เท่าไหร่ของคุณคะ”
ธามิณีเคยอ่านข่าวว่ามีผู้หญิงหายตัวลึกลับเมื่อ5 เดือนก่อนแต่ไม่แน่ใจว่าเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่หรือเปล่าผู้หญิงคนนั้นไม่ตาย แต่พูดว่าถูกพาเข้าไปในหนังสือ มีอาการหวาดกลัวและอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ผิดปติ ตอนนี้รักษาอยู่โรงพยาบาลศรีธัญญา
“ผมไม่เคยฆ่าใครแต่สำหรับคุณ ผมอาจต้องทำแบบนั้น เพราะคุณมีผลึกของเทพที่ผม้า”
ธามิณีฟังแล้วแทบวิ่งหนีแต่ทำไม่ได้เพราะเขายื่นมือมาจับบ่าของเธอไว้แล้วเธอมีอะไรที่เขาอยากได้ล่ะเธอจะได้รีบให้ไป แล้วออกไปจากหนังสือเล่มนี้
“ฉันเนี่ยนะ”
“ผลึกดวงนั้น”เวฬาชี้มาที่ตัวของธามิณี เขารู้ว่าเธอมีเพียงแต่ด้วยสายตาของิญญาที่หลบซ่อนมานานหลายร้อยปีทำให้ไม่อาจเห็นว่าผลึกนั้นซ่อนอยู่ตรงไหน แต่หากฆ่าธามิณีเมื่อไหร่เขาอาจจะรู้ได้เอง
“ผลึกอะไรฉันมีมันในตัวั้แ่เมื่อไหร่กัน” ก่อนหาวิธีหนี ตอนนี้ธามิณีอยากรู้คำตอบนี้ก่อนมันอาจเป็คำอธิบายได้ว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดในชีวิตของเธอ
เวฬามองธามิณีอย่างแปลกใจ“นี่คุณไม่รู้ตัวเลยหรือการว่ามีผลึกนั่นก็เท่ากับได้พลังมหาศาลในจักรวาลนี้คุณได้ชีวิตใหม่เพราะผลึกดวงนั่น หากใครได้จะไม่พบกับความตาย”
“ไม่พบกับความตายงั้นหรือ”
ถ้าอย่างนั้นเธอจะไม่ตายหากใช้วิธีที่เสี่ยงอันตรายใช่ไหมนะแม้จะไม่แน่ใจนัก แต่ธามิณีต้องทำมันอยู่ดีการออกไปจากหนังสือเองคงยากเกินไปสำหรับมนุษย์ ต่อให้มีผลึกนั่นแล้วจะช่วยอะไรได้หากเธอไม่รู้วิธีที่จะใช้มัน
“จับมือผมสิแล้วเข้าสู่พิธีแต่งงานของเราสองคน”
เวฬาปล่อยมือที่จับบ่าของธามิณีแล้วเปลี่ยนมายื่นมือรอให้หญิงสาวจับไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตามหนทางนี้เป็วิธีเดียวที่เธอจะไม่ถูกเขาฆ่าเพื่อนำผลึกกาลออกมาจากร่างอย่างไรเสียเขาก็ได้ทั้งเธอและผลึกกาลมาในมือพระเสาร์ช่างไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานเขาจะเป็คนที่ทำให้ตัวเองหายไปตลอดกาล
ธามิณีเลื่อนมือออกไปสายตามองชายแปลกหน้าเพื่อตรึงไว้ให้เขาไม่ทันเห็นว่ามืออีกข้างของเธอคว้าปิ่นปักผมตัวเองมากำไว้แน่นเวฬายิ้มขบขันเพราะอาวุธเพียงแค่นั้นทำอะไรเขาไม่ได้หรอกช่างไม่ต่างจากของเด็กเล่น
“คุณจะทำอะไรจะฆ่าผมงั้นหรือ”
“ฉันไม่ฆ่าคุณหรอกแต่มีคนคนหนึ่งที่ทำได้”
เพียงจบคำนั้นธามิณีก็สูดหายใจยาวพร้อมกับกรีดปลายแหลมคมของปิ่นเข้าที่ท้องแขนของตัวเองเวฬามองอย่างใว่าทำไมธามิณีถึงทำร้ายตัวเอง แทนการทำร้ายเขา
ธามิณีกัดริมฝีปากไว้แน่นเพราะมันเจ็บมากแทบจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยซ้ำ เืจากาแไหลรินออกจากแขนแล้วค่อยๆ หยดลงพื้นเธอมองเืของตัวเองที่กำลังไหลด้วยความหวังถ้าทำแบบนี้จะอันตรายพอให้เขาคนนั้นมาช่วยเธอออกมาไปจากหนังสือเล่มได้หรือยังถ้ายังไม่ได้ ต่อจากนี้ไปเธอคงตายเพราะเืไหลหมดตัวหรือไม่ก็ถูกชายคนนี้ฆ่ากระมัง
“เจ็บชะมัดธามทำถึงขนาดนี้คุณต้องมาได้แล้วนะ” ธามิณีะโลั่น ทั้งน้อยใจ ทั้งกลัวถ้าเขาไม่มา เธอจะทำยังไงดี
ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ
อัมราน_บรรพตี
12K
