กรุงเทพมหานคร พุทธศักราช 2568
เสียงนกร้องเบา ๆ ยามเช้าคลอเคล้ากับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในห้องทำงานของพริมโรสหญิงสาวเ้าของนิยายรักที่โด่งดังในตอนนี้ เธอเพิ่งส่งต้นฉบับเล่มใหม่ไปเมื่อคืนงานที่ทำให้เธออดหลับอดนอนมาหลายสัปดาห์ในที่สุดก็จบลงเสียที
ในที่สุดเช้าวัน ‘ว่าง’ที่เธอรอคอยก็มาถึงเสียทีวันนี้ทั้งวันเธอตั้งใจจะใช้ไปกับการไหว้พระรอบอยุธยาจังหวัดที่บ้านเกิดเมื่อคิดได้เธอก็รีบเตรียมตัวออกเดินทางในทันที
ถนนระหว่างทางนั้นโล่งตลอดทางเธอขับรถไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยจนแทบไม่ต้องมองป้ายแต่วันนี้กลับรู้สึกแปลก…ราวกลับกำลังถูกดึงให้วิ่งวนกลับมาเส้นเดิมซ้ำ ๆ
“ไม่จริงน่า…ป้ายนั่นผ่านมาหลายรอบแล้วนะเราไม่ได้ขับวนอยู่ใช่ไหมเนี่ย?” พริมโรสพึมพำอย่างหงุดหงิดก่อนจะฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยพักครู่หนึ่งก่อนสูดลมหายใจเข้าเพื่อปรับอารมณ์ให้เย็นลง แล้วค่อย ๆ ออกรถใหม่อีกครั้ง
ครั้งนี้ถนนกลับเปลี่ยนไปเป็ถนนแคบๆ ที่เธอไม่คุ้น ทั้งที่จำได้ว่าแถวนี้ไม่น่ามีทางแบบนี้มาก่อน แต่แทนที่จะพาหลงกลับพาเธอไปโผล่หน้าวัดเก่าแก่ขนาดใหญ่วัดหนึ่งที่เธอไม่รู้จักแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
“ที่นี่…วัดอะไรกันนะทำไมเหมือนเคยเห็นมาก่อน?” เธอบ่นเบา ๆ ก่อนจอดรถลงมาดูเพราะเดิมเธอก็ตั้งใจจะมาวัดอยู่แล้ว ไหน ๆ มาเจอวัดแปลก ๆ ก็ขอเข้าไปดูหน่อยเพราะนี่อาจเป็โชคชะตาก็ได้
พริมโรสจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในวัดทางเดินทั้งสองข้างมีต้นพิกุลปลูกเรียงราย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกพิกุลที่ปลิวตามลมทำให้ความหงุดหงิดของเธอจางลงอย่างน่าแปลก
“ที่นี่สวยจัง…”เธอพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ภายในวัดกว้างใหญ่แต่ไร้ผู้คนป้ายชื่อวัดที่ควรมีกลับมีเพียงป้ายไม้เก่า ๆ ที่อักษรเลือนรางจนอ่านไม่ออก
เธอเดินชมรอบวัดไปเรื่อย ๆจนเท้าพาให้มาหยุดอยู่หน้าเจดีย์เก่าแก่รูปทรงแปลกตาเธอไม่รู้ว่าทำไม…ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีแรงบางอย่างดึงดูดให้เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวเธอจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปดูด้านใน
เมื่อลอดซุ้มประตูเข้าไปด้านในความเงียบสงบก็ห่อหุ้มทันที ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดไปความเย็นเยียบของอากาศในเจดีย์ตัดกับอากาศอุ่นด้านนอกทำให้หัวใจเธอสงบลงโดยไม่รู้ตัว เธอค่อย ๆ คุกเข่าลงหน้าองค์พระประธานก่อนจะพนมมือขึ้นช้า ๆ
“ไหน ๆก็มาถึงที่นี่แล้ว…” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จ้องมององค์พระประธานและตั้งจิตอย่างแน่วแน่
“ตอนนี้เื่งานหนูก็ถือว่าได้เดินมาถึงจุดที่ดีมากแล้ว...แต่…เื่หัวใจของหนูตอนนี้ยังว่างเปล่าอยู่หนูอยากเจอใครสักคนที่เข้าใจ…คนที่อบอุ่น อ่อนโยน และพร้อมจะเดินไปกับหนูจริง ๆขอให้หนูได้เจอคนคนนั้นด้วยเถิดค่ะ...” พอเอ่ยจบเธอก็ก้มศีรษะลงกราบอย่างช้า ๆ ราวกลับขอร้องให้ท่านช่วยให้พรที่ขอไปนั้นเป็จริงทันทีที่เธอยืดตัวลุกขึ้นนั้น สายลมอ่อน ๆ ก็พัดลอดเข้ามาในเจดีย์ราวกลับเป็การตอบรับคำขอของเธอ
หลังกราบไหว้พระเสร็จเธอเดินชมวัดรอบ ๆ พร้อมจดบันทึกสิ่งต่าง ๆ ที่เห็นเพื่อเป็พล๊อตเื่นิยายเื่ต่อไป เธอเดินไปเลื่อย ๆ จนไปเจอทางออกขนาดเล็กที่จะทะลุไปยังริมแม่น้ำได้
ขณะที่เดินเล่น อยู่ริมแม่น้ำก็มีเสียงของผู้หนึ่งทักขึ้น
1K
