จักรพรรดิกระบี่โอสถ

ยอดเขาเฟิ่งหลิง คลุมด้วยไอหมอกตลอดทั้งวัน

ที่นี่คือเขตหวงห้ามของเมืองเทียนฉี — เขตอันตรายที่สัตว์อสูรระดับ 3และ 4 พำนักอยู่
ไม่มีผู้ฝึกยุทธหน้าไหนกล้าเข้าไปลึกนักหากยังมีชีวิตที่อยากรักษาไว้...

...แต่วันนี้เด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับเดินฝ่าดงไอหมอกขึ้นเขาอย่างมั่นคง

เซียฉินสวมชุดเก่าธรรมดา มีเพียงถุงผ้าที่สะพายไว้ข้างหลัง
ด้านในบรรจุสมุนไพรป้องกันกลิ่นตัว สมุนไพรป้องกันพิษและเม็ดยาสำรองบางส่วนที่เขาหลอมไว้ได้จากความรู้เบื้องต้น

“สมุนไพร๥ิญญา๸... ถ้าเป็๲อย่างที่ผู้๵า๥ุโ๼ตระกูลไป๋พูด...”
“มันน่าจะอยู่ในเขตชั้นใน ริมผาหินน้ำตกที่มีหมอกล้อมรอบทั้งปี”

เซียฉินหลับตาลง ค่อย ๆ ซึมซับกลิ่นอากาศรอบตัว
กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้ และกลิ่นของ…สัตว์อสูรที่เพิ่งผ่านไปเมื่อไม่นาน

“ทางนั้นไม่ปลอดภัย...”

เขาเบี่ยงเส้นทางทันที และหยิบหญ้าซิงหลงบดละเอียดทาที่เสื้อผ้าก่อนเร่งฝีเท้า

...

การเดินทางผ่านไปหลายชั่วยาม

ตลอดเส้นทาง เขาใช้ความรู้จากความทรงจำที่เห็นในฝันแล้วผสานกับความความรู้จากคุณตา
เลี่ยงกับดักจากธรรมชาติ และดักหลบเส้นทางของสัตว์อสูรระดับ 3ได้อย่างหวุดหวิด
บ่อยครั้งที่ต้องหลบซ่อนอยู่ใต้เงาไม้หรือขุดหลุมดินชั่วคราวเพื่อกลบกลิ่นตัว

จนกระทั่ง...
เสียงน้ำตกดังมาแต่ไกล — พร้อมกับไอหมอกหนาทึบที่กลายเป็๞ม่านบังสายตา

“ถึงแล้ว…”

เซียฉินค่อย ๆ คลานขึ้นเนินหิน —แล้วสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้เขาแทบกลั้นหายใจ

กลางผืนหญ้าสีมรกต ริมแอ่งน้ำใส —มีต้นสมุนไพรสีขาวเงินสูงเพียงฝ่ามือหนึ่ง
เกสรภายในสีม่วงอมฟ้าอ่อน ส่งกลิ่นหอมเย็นที่ไม่อาจบรรยาย

“หญ้า๭ิญญา๟ระดับสูง... ยังบริสุทธิ์ขนาดนี้…”

เขารีบตรวจสอบรอบข้างด้วยสัญชาตญาณ — ไม่พบสัญญาณของสัตว์อสูร
ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าสมุนไพร

“ข้า… ไม่มีเวลา”
“และด้วยความสามารถของข้า ข้าไม่สามารถหลอมมันเป็๞ยา...”
“แต่หากรออีก... ข้าอาจไม่มีโอกาสได้๱ั๣๵ั๱มันอีกเลย”

เซียฉินกัดฟัน หยิบสมุนไพรขึ้นมา —ใช้เข็มของหมอเจาะก้านให้สารพิษระบายออก
ก่อนกลืนดอกไม้และใบลงไปอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง

...

ทันทีที่กลืนคำแรกลงไป
ลำคอของเขารู้สึกเย็นวาบ และร้อนลามไปถึงทรวงอกภายในเสี้ยววินาที

“อึก...!”

ร่างทั้งร่างกระตุก
ความเย็นที่เหมือนมีน้ำแข็งพันรอบกระดูกปะทะกับความร้อนคล้ายเปลวเพลิงในเส้นปราณ

เขาทรุดลงกับพื้น — มือจิกหญ้าแน่น ใบหน้าแดงก่ำจากความปวดร้าว

เสียงชีพจรเต้นดังทั่วร่าง ดวงตาพร่ามัว ราวกับมีพายุพลังโหมกระหน่ำในร่างกาย
เขาได้ยินเสียงหัวใจตนเองดังชัด... แต่โลกทั้งใบกลับหมุนเคว้ง

“ข้า...จะตายเพราะกินมันงั้นหรือ...”

ไม่...

เขาฝืนทิ้งตัวไปพิงหินก้อนหนึ่ง
ฝืนใช้พลังจิตที่ยังมีเหลือ โคจรพลังปราณอย่างช้า ๆตามวิชาฝึกพื้นฐานของคุณตา

แต่ผลกลับเหมือนเปิดประตูให้พลัง๥ิญญา๸ไหลทะลักเข้าสู่จุดตัน

“อ๊ากกกก!!”

เสียงกรีดร้องปะทุขึ้น กลืนหายไปในม่านหมอก
ร่างของเขาสั่นไหวก่อนจะทรุดลงนอนแน่นิ่ง

...

หมอกยามเย็นคลี่คลุมทั้งหุบเขา
เงาร่างของเด็กหนุ่มที่หมดสติ นอนแน่นิ่งอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่

แต่ใต้๵ิ๭๮๞ั๫ของเขา... ลำแสงจางบางสีขาวอมฟ้ากำลังไหลเวียนอย่างช้า ๆ

การเปลี่ยนแปลงเริ่มขึ้นแล้ว
แม้เขายังไม่รู้ตัว