ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ลมบน๺ูเ๳าพัดเบา ๆ

คนที่ถูกคัดออกทยอยเดินจากไป

ไม่มีใครบ่น

เพราะทุกคนรู้แล้ว

หน่วยเจ็ดไม่ได้เลือกคนแข็งแกร่งที่สุด

แต่เลือกคนที่ยังคิดได้ตอนถูกกดดัน

ตอนนี้ในลานเหลือเพียงสามคน

หลินรุ่ย

หลัวชิง

และชายตัวเล็กอีกคนที่เงียบมาตลอด

ฉีเหยียนยืนกอดอก

มองทั้งสามอยู่พักหนึ่ง

ก่อนโยนป้ายเหล็กลงมา

สามอัน

ปักลงพื้น

ปึก

ปึก

ปึก

“รับไว้”

หลินรุ่ยหยิบขึ้นมา

ด้านหน้าสลักคำว่า

หน่วยเจ็ด

ด้านหลังมีตัวเลข

เลขสิบเก้า

หลัวชิงได้เลขยี่สิบเอ็ด

ส่วนอีกคนได้เลขยี่สิบ

ฉีเหยียนพูดเรียบ ๆ

“เลขไม่ใช่ลำดับ”

“แต่คือจำนวนคนก่อนหน้า”

ทั้งสามเงียบ

หลัวชิงถาม

“ก่อนหน้ามียี่สิบเอ็ดคน?”

ฉีเหยียนตอบทันที

“ไม่”

“ก่อนหน้าเคยมี”

ลมเงียบลง

ไม่มีใครถามต่อ

—

พวกเขาถูกพาเข้าเขตด้านใน

ไม่มีค่ายใหญ่

มีเพียงบ้านไม้สิบกว่าหลัง

ลานฝึก

โรงตีเหล็ก

และกำแพงหิน

เงียบมาก

หลินรุ่ยมองรอบตัว

ระบบทำงาน

【ตรวจสอบพื้นที่】

ระดับความปลอดภัย:
ต่ำ

จำนวนผู้ฝึก:
8

—

เหลือแค่แปด?

หลินรุ่ยยังไม่ทันคิด

เสียงดังขึ้น

“รวมแถว”

ทุกคนหัน

ชายหญิงแปดคนยืนอยู่

ไม่มีใครใส่เกราะหรู

แต่แรงกดดันหนักจนหายใจลำบาก

ฉีเหยียนพูดต่อ

“พวกนี้คือรุ่นพี่”

“ถ้าพวกมันอยากตีเ๯้า”

“ทน”

“ถ้าอยากฆ่าเ๯้า…”

เขายักไหล่

“…ก็อย่าตาย”

หลัวชิงอ้าปาก

“นี่มันฝึกหรือทรมาน?”

ไม่มีใครตอบ

หญิงคนหนึ่งเดินออกมา

อายุประมาณยี่สิบกว่า

ถือดาบไม้

หยุดตรงหน้าหลินรุ่ย

มองขึ้นลง

“เ๽้าคือคนที่ฉีเหยียนสนใจ?”

หลินรุ่ยตอบ

“ไม่ทราบ”

หญิงคนนั้นยิ้ม

แล้วฟาดทันที

ฟึ่บ!

เร็วมาก

หลินรุ่ยเบี่ยงตัว

แต่ยังโดนปลายดาบเฉี่ยวไหล่

เจ็บจนชา

เสียงหัวเราะดังขึ้น

“พอใช้”

เธอมองเขา

“ทำไมไม่ตอบโต้”

หลินรุ่ยตอบ

“ไม่รู้เหตุผล”

หญิงคนนั้นชะงัก

“อะไร”

หลินรุ่ยตอบต่อ

“คนที่โจมตีโดยไม่มีเหตุผล มีสองแบบ”

“อยากสอน”

“หรืออยากหาเ๹ื่๪๫”

“ข้าเลยรอดู”

ลานฝึกเงียบ

หญิงคนนั้นมองเขานาน

ก่อนยิ้ม

“ฉลาด”

จากนั้นโยนดาบไม้ให้

“ชื่อข้า ซูเยียน”

“โจมตีข้า”

หลินรุ่ยมองดาบ

ไม่รับ

ทุกคนเลิกคิ้ว

ซูเยียนหรี่ตา

“ไม่กล้า?”

หลินรุ่ยตอบเรียบ

“ถ้าจะวัดฝีมือ ไม่ต้องใช้ดาบ”

“ถ้าจะวัดนิสัย ข้าตอบไปแล้ว”

เงียบ

ฉีเหยียนยืนกอดอก

ยิ้มบาง

ซูเยียนจ้องหลินรุ่ย

ก่อนหัวเราะ

แล้วเดินกลับ

“ผ่าน”

หลัวชิงงง

“ผ่านอะไร?”

ฉีเหยียนตอบแทน

“คนมีสมอง”

“รู้ว่าเมื่อไรควรสู้”

“และเมื่อไรไม่ควรเล่นเกมคนอื่น”

จากนั้นเขาโยนม้วนไม้ให้หลินรุ่ย

รับมา

เปิดดู

ด้านในเขียนเพียงประโยคเดียว

ฝึกครบหนึ่งเดือน
ห้ามใช้ระบบภายนอก

หลินรุ่ยหยุด

ระบบ?

เขาไม่ได้แสดงอะไร

แต่ฉีเหยียนมองมา

แล้วยิ้ม

“ข้าไม่ได้บอกว่าเ๯้ามีอะไร”

“ข้ากำลังบอกว่า…”

“อย่าพึ่งสิ่งที่มองไม่เห็นมากเกินไป”

หลินรุ่ยเงียบ

ครั้งแรก

เขารู้สึกว่า…

คนคนนี้อาจมองทะลุเขามากกว่าที่คิด

—

คืนนั้น

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจใหม่

อยู่รอดในการฝึก 30 วัน

เงื่อนไขลับ:
พัฒนาตัวเองโดยไม่พึ่งระบบเกิน 50%

รางวัล:
【โหมดวิเคราะห์ขั้นสูง】

หลินรุ่ยมองข้อความ

แล้วยิ้มบาง

ดูเหมือน…

การฝึกครั้งนี้

ไม่ได้กำลังคัดคน

แต่วัดว่าใครจะกลายเป็๲แม่ทัพได้

ตอนที่ 13 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 14 — การฝึกวันแรก และบทเรียนที่ไม่มีในตำรา