ค่ำคืนแรกระหว่างเรา
“โธ่! ผมนี่ใแทบแย่ครับ ที่เห็นคุณขิมเล็งเ้ากระบอกเล็กมา”
ก้อนพูดขณะที่ได้พาเทียมหทัยและธรรทรมาพักที่บ้านพร้อมทั้งได้ให้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว โดยที่ทิ้งให้ลูกน้องสองคนทำการเปลี่ยนยางรถธรรทรและให้ขับตามมาให้ที่บ้าน เพราะนายก้อนเห็นว่าทั้งเทียมหทัยและธรรทรนั้นเปียกโชกไปทั้งตัว และฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาเสียเลย
“ขิมต้องขอโทษคุณลุงก้อนด้วยนะคะ พอดีขิมใมากค่ะ ไม่ค่อยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ”
เทียมหทัยออกอาการสำนึกผิดขณะที่นั่งพับเพียบข้างๆ กับธรรทร บนเสื่อในบ้านนายก้อน ซึ่งก็ทำการต้อนรับตามประสาคนชาวไร่ที่พอจะจัดหาต้อนรับคนทั้งสองได้ตามอัตภาพ
พร้อมทั้งสำรับอาหารมื้อดึกที่ป้ากุนภรรยาคู่ใจนายก้อนได้จัดหามาให้ทั้งสองกินเพราะกลัวว่าจะหิว ซึ่งอาหารก็เป็ข้าวต้มไข่เจียวและปลาเค็มเท่านั้น
“ไม่เป็อะไรครับคุณขิม ถ้าเป็ผมคงจะต้องทำแบบเดียวกันแหละครับ เพราะจู่ๆ ก็มีใครที่ไหนไม่รู้โผล่มา”
“ผมไม่ยักรู้นะว่าคุณขิมเล่นปืนผาหน้าไม้ด้วย”
ธรรทรแซวพร้อมทั้งตักอาหารเข้าปาก พร้อมทั้งยิ้มกับหญิงสาวที่ตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุงของป้ากุนได้จัดหาให้ และส่วนเขาเองก็ไม่ได้แตกต่างอะไรมากมายกับเธอเลย
เพราะก็ใส่ขาก๊วยและเสื้อม่อฮ่อมของลุงก้อนเหมือนกัน เพราะทั้งสองไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาไว้เลย เพราะกะว่าจะไม่ค้างตามที่ตั้งใจเอาไว้
“คุณพ่อบอกว่าต้องระวังตัวเอาไว้ก่อนค่ะ ก็เลยให้ไปเรียนยิงปืนค่ะ”
“พูดถึงคุณพ่อคุณขิมเ้าอินทร์มันบอกว่าวันนี้มันโทรไปบอกว่าคุณสองคนค้างที่ไร่กลับบ้านไม่ได้เพราะฝนตกหนักครับ แต่ก็ให้คุณสองคนค้างที่ไร่ผมแทน เพราะเห็นนายอินทร์บอกว่ากลัวท่านเป็ห่วงครับ”
นายก้อนบอกเทียมหทัยเพราะลุงอินทร์สั่งมาให้บอกแบบนั้น
“ค่ะขอบคุณลุงก้อนมากเลยค่ะ”
“ไม่เป็อะไรครับเ้าอินทร์มันฝากมาว่าให้ดูแลคุณขิมกับคุณกรณ์อย่างดี ถ้าไม่อย่างนั้นมันจะมาเล่นงานผมแน่ๆ เลย”
“ต้องขอโทษด้วยนะคะบ้านชาวไร่ก็มีอยู่แค่สองห้องเท่านี้ เ้าจ้อยมันเลยเสียสละให้คุณสองคนก่อนคืนนี้”ฃ
กุนบอกขณะเอาผ้าห่มมาให้ทั้งสองคน ในห้องนอนของจ้อยลูกชายคนเล็กของลุงก้อน
“ผ้าห่มก็มีผืนเดียวนอนเบียดๆ กันหน่อยนะคะ ผัวเมียกันจะได้รักกันมากๆ”
กุนพูดเพราะความไม่รู้ว่าเื่ราวเป็ยังไง และอีกอย่างลุงอินทร์ก็ไม่ได้บอกนายก้อนด้วยว่าหนุ่มสาวคู่นี้มีความสัมพันธ์ยังไง ได้แต่กำชับว่าให้ดูแลอย่างดีเท่านั้น
“เอ่อ! ความจริงเราสองคนไม่ใช่ เอ่อ...”
เทียมหทัยท่าทางอึดอัดพร้อมทั้งหันไปหาธรรทรเหมือนกับอยากให้อธิบายให้ป้ากุนเข้าใจใหม่
“คือเราสองคนไม่ใช่คนเื่มากอะไรครับมีอะไรก็ได้ แค่นี้ก็ขอบคุณลุงก้อนกับป้ากุนมากๆ แล้วครับ” ธรรทรรีบตัดบท
“งั้นก็ตามสบายนะคะป้าไม่กวนแล้ว รีบพักผ่อนพรุ่งนี้เช้าจะได้เดินทางแต่เช้าค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ธรรทรพูดพลางลุกตามป้ากุนไปปิดประตูห้องนอน แล้วก็หันมามองดูเทียมหทัยที่มีท่าทางกังวลไม่น้อย
“ผมต้องขอโทษนะครับที่ไม่ได้อธิบายให้ป้ากุนแกเข้าใจใหม่ เพราะผมไม่อยากให้แกต้องเดือดร้อนหาที่นอนให้ผมอีกคน เพราะมันก็ดึกมากแล้ว คุณขิมเข้าใจผมนะครับ”
เขาให้เหตุผล ซึ่งทำให้ผู้ฟังต้องจำนน
“แล้วเราจะนอนยังไงคะ”
“ถ้าคุณขิมไว้ใจผม ผมรับรองว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยเกียรติของลูกผู้ชายอย่างผมครับ ผมนอนนอกมุ้งก็ได้ไม่ต้องเป็ห่วง” เขารีบบอกให้เธอหายกังวลใจ
“ขิมจะปล่อยให้คุณนอนนอกมุ้งได้ยังไงคะ เดี๋ยวยุงก็กัดตายเลย เอาเป็ว่าเรานอนในมุ้งด้วยกันนี่แหละ แล้วคุณก้อนอนฝั่งนี้ส่วนขิมจะนอนฝั่งนี้ ขิมเชื่อใจคุณค่ะ”
หญิงสาวจำต้องบอกออกไปอย่างนั้น เพราะรู้สึกผิดไม่น้อยที่ดื้อรั้นอยากจะกลับมาวันนี้แทนที่จะพักแล้วกลับพรุ่งนี้เช้า
“งั้นเราเข้านอนเถอะนะครับดึกมากแล้วพรุ่งนี้จะได้ออกเดินทางแต่เช้าครับ” ฃ
เขาเปิดมุ้งให้เทียมหทัย และตัวเขาเองก็มุดตามเข้าไป และจัดแจงนอนกันคนละฝั่งโดยมีหมอนใบเล็กๆ กั้นกลางเอาไว้ ไม่นานเท่าไรเขาสังเกตเห็นว่าเสียงของเทียมหทัยเงียบไป
“คุณขิมครับๆ”
เขาลุกมาดูก็พบว่าเทียมหทัยนั้นหลับสนิทไปแล้ว และเขาเอื้อมมือไปแตะดูที่หน้าผากเธอเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เป็หวัดหรือมีไข้จากการตากฝนมา หลังจากทุกอย่างปกติเขาก็โล่งอก และรีบเอาผ้าห่มที่ห่มเอาไว้แค่เอวมาห่มไปที่ไหล่ให้เธอ
“ดูสิ! ใครนะช่างทอดทิ้งลูกที่ทั้งขยัน เก่งและน่ารักให้เป็เด็กกำพร้าได้ลงคอ”
เขาสงสัยจริงๆ แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของเธอนั้นคงจะเป็คนที่มีหน้าตาดีมากๆ เลย มรดกถึงได้ตกทอดมาหาลูกมากเพียงนี้ เธอช่างสะสวยแม้กระทั่งยามหลับใหล ผมยาวสลวยที่พึ่งจะแห้งจากการสระพาดไปที่หมอน
ใบหน้าของเธอยามไร้เครื่องสำอางก็ไม่ได้ทำให้เธอนั้นดูสวยและน่ารักน้อยลงไปเลย เพราะเวลาปกติเธอก็จะแต่งหน้าอ่อนๆ ให้ดูสมกับวัยของตัวเองอยู่แล้ว
ทุกครั้งที่เขาหลับตาลงทีไร ใบหน้าเรียวงามนี้จะคอยมามีอำนาจในหัวใจเขาเสมอมานับั้แ่วันแรกที่ได้พบกับเธอจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่คิดถึงเธอ เขาก้มลงไปใกล้ๆ ใบหน้างามนั้น แล้วยื่นจมูกเข้าไปััแก้มเนียนขาวสะอาดหนึ่งครั้ง
เพราะมันเป็เื่ที่ไม่ง่ายเลยสำหรับชายชาตรีอย่างเขา ที่จะต้องเข้ามานอนร่วมมุ้งกับหญิงที่เขาถวิลหาทุกค่ำคืน แค่การััแก้มก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
ก่อนที่จะกลับมานอนในที่ของตัวเองโดยเอามือก่ายหน้าผากกับอาการกังวลในสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า โดยที่เทียมหทัยไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพราะวันทั้งวันเธอทำงานไม่ได้หยุดเลย เป็เหตุให้เหนื่อยและหลับไปในที่สุด
เสียงไก่ขันแต่เช้าตรู่ทำให้ธรรทรตื่นจากภวังค์และเขาก็พบว่าเทียมหทัยนั้นได้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้และหญิงสาวยังหลับสนิทอย่างสบาย มันช่างเป็่เวลาที่เขาสุขใจที่สุด
เพราะั้แ่กลับมาสานงานต่อจากพ่อที่เสียไปเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็บอกตัวเองได้เต็มอกเลยว่า ถ้าเขาจะต้องแต่งงานสักที ผู้หญิงคนนั้นจะเป็ใครที่ไหนไม่ได้นอกจากเ้าของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาคนนี้ เขาอยากจะรู้จริงๆ เลยว่า เธอรู้สึกยังไงกับเขา ซึ่งอยู่ในคราบของอลงกรณ์
แต่เท่าที่เขาได้ใกล้ชิดกับเธอแล้ว ก็พอสังเกตได้ว่าเทียมหทัยไม่เคยให้ความสนใจอลงกรณ์ในคราบของธรรทรเลย ผิดกับธรรทรในคราบของอลงกรณ์ที่เธอยอมให้ไปไหนมาไหนด้วยบ่อยครั้ง
“คุณขิมตื่นแล้วเหรอครับ”
เพราะเห็นท่าทางงัวเงียของเทียมหทัย สงสัยจะเป็เพราะเขาจะขยับแขนเพราะอาการปวดเมื่อยนั่นเอง เลยทำให้เธอสะดุ้งตื่น
“ค่ะ คุณกรณ์ตื่นนานหรือยังคะ เอ่อ..ขิมขอโทษค่ะขิมจะเคยชินกับการที่นอนกับหมอนข้างน่ะค่ะ”
หญิงสาวมีอาการเขินอายที่พบว่าตัวเองนั้นเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา โดยที่ตัวเองก็เอาแขนโอบกอดตอบโดยที่ไม่รู้ตัว
“ไม่เป็ไรครับ! เพราะอย่างน้อยๆ ผมก็ภูมิใจว่าครั้งหนึ่งผมได้เคยเป็หมอนข้างให้คุณครับ”
เขาอมยิ้ม ยิ่งทำให้เทียมหทัยหน้าแดงเป็ลูกตำลึงขึ้นอีก
“กี่โมงแล้วคะ เราจะกลับหรือยังคะ”
เธอรีบตัดบทพร้อมทั้งผละออกจากอ้อมกอดเขามาเป็ท่านั่งแทน
“ตีห้าครับ”
เขาลุกขึ้นเหมือนกัน
“งั้นเดี๋ยวผมออกไปดูก่อนนะว่ารถผมทำเสร็จหรือยัง แต่ผมคิดว่าลูกน้องของลุงก้อนคงเอามาให้เราั้แ่เมื่อคืนแล้วล่ะ เพราะแค่เอายางไปปะเท่านั้นเองครับ”
เขาอธิบาย พร้อมเปิดประตูห้องออกไปสำรวจดูเหตุการณ์
“อ้าว! ตื่นแล้วเหรอครับคุณกรณ์โน่นแน่ะรถคุณจอดอยู่หน้าบ้านครับ ดีนะที่คุณรู้ตัวว่ารถอาจจะยางแบนแล้วจอดลงมาดู เพราะถ้าไม่อย่างนั้นอาจจะต้องเปลี่ยนทั้งล้อแม็กแน่เลยครับ ยางแบนสองล้อครับลูกน้องผมปะมาให้เรียบร้อยทั้งสองล้อแล้วครับ”
ก้อนบอกเขาขณะนั่งดื่มชาอย่างอารมณ์ดีอยู่ระเบียงบ้าน
“ผมต้องขอบคุณลุงก้อนมากๆ เลยครับ ถ้ามีโอกาสไปเที่ยวที่กรุงเทพอย่าลืมให้ผมพาเที่ยวนะครับ และนี่ผมฝากให้ลูกน้องลุงก้อนด้วยนะครับ ค่าปะยางรถและก็น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไปช่วยเหลือครับ”
เขายื่นธนบัตรสีเทาให้ก้อนสามใบ ขณะทรุดตัวลงนั่ง
“ไม่เป็ไรครับคุณกรณ์เป็เกียรติของผมที่ได้มีโอกาสได้ช่วยอำนวยความสะดวกครับ แล้วนี่จะกลับเลยหรือครับ ทานข้าวเช้าก่อนดีมั้ย เดี๋ยวป้ากุนก็จะกลับจากดูเด็กเก็บดอกมะลิแล้วครับ จะได้หุงหาอาหารให้ก่อนไป และก็เงินนี่คุณกรณ์เก็บไปเถอะครับเล็กๆ น้อย อย่าคิดเป็เงินเลยครับ”
ก้อนรีบปฏิเสธ
“ไม่ได้ครับค่าปะยางก็หลายร้อยอยู่นะครับ คุณลุงรับไว้เถอะครับ และอีกอย่างผมจะกลับเลย จะได้ไม่ต้องลำบากป้ากุนครับ”
เขาทำท่าไม่ยอม
“งั้นก็ขอบคุณแทนเด็กๆ มันด้วยครับ” ก้อนรับมาอย่างเสียไม่ได้
“งั้นผมขอตัวไปบอกคุณขิมก่อนนะครับ”
เขาพูดพลางลุกเดินกลับไปที่ห้องเพื่อบอกเทียมหทัยให้เตรียมตัวกลับบ้าน
“ยัยขิมเป็ไงบ้างลูก! แม่กับย่าเป็ห่วงเห็นนายอินทร์เขาโทรมาบอกว่าฝนตกหนักมากเลยไม่ยอมให้กลับเมื่อวาน”
พรรณีร้องทักเทียมหทัยขณะที่เอารถเข้าจอดที่หน้าประตูโดยไม่มีธรรทรขับให้ เพราะเขาขอตัวแยกกลับตรงหน้าบ้าน โดยให้เหตุผลว่าต้องรีบไปทำธุระด่วน
“ค่ะคุณแม่แต่ไม่มีอะไรค่ะ” เทียมหทัยบอกขณะยื่นกุญแจให้คนขับรถเอารถไปเก็บที่โรงรถ
“อ้าว! แล้วคุณอลงกรณ์ไปไหนล่ะลูกทำไมไม่เห็นเลย ไหนนายอินทร์บอกว่ามากับลูกไง” พรรณีถามด้วยความแปลกใจ
“อ๋อ! คุณกรณ์บอกว่าต้องรีบกลับบ้านเหมือนกันค่ะก็เลยขอลงตรงหน้าบ้านแล้วต่อแท็กซี่กลับค่ะ จะให้คนรถไปส่งก็ไม่ยอม เพราะไม่อยากรบกวนค่ะ”
เธออธิบายขณะเดินตามพรรณีเข้าไปในบ้าน
“อ๋อ! งั้นเหรอลูก แหมเสียดายจัง ยังไม่เคยได้เห็นหน้าสองหนุ่มนี้สักทีเลย ว่างๆ เดี๋ยวจะให้พ่อเขานัดมากินข้าวดีกว่านะ แต่เอ..ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวคุณหญิงแม่เขาตามมาด้วย แม่ี้เีต้อนรับพวกคุณหญิงน่ะ”
“แล้วคุณย่าอยู่ไหนคะ”
“ก็รอลูกอยู่ที่เรือนเล็กโน่นแหละ! งั้นแม่ว่าขิมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะแล้วค่อยไปหาคุณย่า เดี๋ยวแม่จะไปประชุมสมาคมแล้ว”
พรรณีบอกเพราะนั่นคือภารกิจหลักของเธอ
“คิดถึงคุณย่าจังเลยค่ะ”
เทียมหทัยเดินมากอดด้านหลังคุณพร้อมที่กำลังนั่งร้อยพวงมาลัยอยู่ที่ระเบียงริมน้ำของเรือนหลังเล็ก
“อย่ามาพูดเอาใจคุณแก่เลยแม่คุณ ไหนบอกว่าจะมากินข้าวเช้ากับย่าไง แล้วไม่เห็นมาเลย”
คุณพร้อมแกล้งเย้าหลานสาวทั้งๆ ที่ก็รู้จากกรรชัยแล้วว่าเทียมหทัยมาไม่ได้เพราะติดฝนต้องค้างที่ไร่
“โถ! คุณย่าขา ถ้าขิมมาได้นะคะ ขิมจะรีบมาเลยค่ะ นี่ก็รีบออกจากไร่แต่เช้าเลยนะคะ”
เทียมหทัยจำเป็จะต้องรีบออกตัวก่อน และก็ไม่กล้าที่จะบอกความจริง ว่าที่จริงแล้วเกิดเื่อะไรขึ้น เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า ถ้าทุกคนรู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายสองต่อสอง แล้วอะไรจะเกิดขึ้น
“พ่อเราเขาบอกย่าั้แ่เมื่อคืนแล้วล่ะลูก ย่าแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง เอ้านี่.. ขิมร้อยอุบะให้ย่าไปก่อนแล้วกันนะ วันนี้จะร้อยเผื่ออาภากับอาภัคเอาไปถวายพระด้วยจ้ะ”
“ค่ะคุณย่า” เธอทำตามด้วยความว่าง่าย
“อ้าว! แล้วแม่เตยถืออะไรมาน่ะ”
คุณพร้อมถามเพราะเห็นเด็กรับใช้อุ้มตะกร้าใบย่อมเดินมาจากบ้านของกรรชัย
“อ๋อ! ดอกมะลิไงคะคุณย่า พอดีขิมให้ป้าใจแบ่งมาให้คุณย่าด้วยค่ะ สดๆ จากไร่เลยค่ะ”
“พอดีเลยลูกย่าก็กลัวว่าจะไม่พออยู่เลย ที่สวนของเราพักนี้ออกดอกค่อนข้างน้อย เอ้า! แม่เตยเอามาทางนี้เลยจ้ะ”
คุณพร้อมสั่งเด็กในบ้าน
“อ้าว! สวัสดีค่ะ ไม่ยักรู้ว่าคุณธรรก็จ่ายกับข้าวเองด้วย แหม! ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ มหาเศรษฐีเมืองไทยช้อปปิ้งของเข้าบ้านเอง” เทียมหทัยร้องทักอลงกรณ์ขณะที่พบโดยบังเอิญในห้างสรรพสินค้า
“อ้าว! คุณขิมสวัสดีครับ เอ่อ! นี่คุณแม่ของเ้ากรณ์มันน่ะครับ”
อลงกรณ์รีบทัก พร้อมทั้งอาการอึดอัดที่จะแนะนำคนที่มาด้วยนั่นคือแม่ของเขาเอง
“อะไรนะลูก”
สายชลแม่ของอลงกรณ์ทำหน้าค่อนข้างงงกับการแนะนำเธอของลูกชาย
“สวัสดีค่ะคุณป้า” เทียมหทัยรีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความนอบน้อม
“ไหว้พระเถอะจ้ะ” สายชลรีบรับไหว้ด้วยความเอ็นดูกับท่าทางของเธอ
“นี่คุณเทียมหทัยลูกคุณลุงกรรชัยกับคุณป้าพรรณี ลูกชายคุณย่าพร้อมครับ เ้าของที่ๆ เอ่อ! ..ผมไปเช่าทำสนามกอล์ฟไงครับคุณป้า”
อลงกรณ์รีบแนะนำพร้อมทั้งสายตาก็ปาดหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสร้างเื่โกหกเทียมหทัยอีกจนได้
“อ้าว! คุณขิมสวัสดีครับ มาช๊อปปิ้งเหมือนกันหรือครับ” ไม่ทันไรธรรทรก็ปรากฏตัวมาทันเวลาพอดี
“สวัสดีค่ะคุณกรณ์ ก็ซื้อของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ ไม่รู้จะทำอะไรดีวันนี้คนที่บ้านพร้อมหน้ากันมีงานสังสรรค์นอกบ้านกันหมดเลย ก็เลยหาอะไรทำแก้เหงาค่ะ”
“งั้นคุณขิมก็รู้จักกับคุณแม่ผมแล้วใช่มั้ยครับ”
เขาเดินไปโอบไหล่สายชลไว้แสดงอาการของคนรักแม่ขึ้นมาทันที ทำให้สายชลผู้ไม่รู้เื่ราวอะไรนั้นงงทำอะไรไม่ถูก
“อ้าว! คุณแก้วมาพอดี”
ธรรทรร้องทักดวงแก้วซึ่งเป็คู่หมั้นของอลงกรณ์ และเธอก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันเพราะไม่รู้ว่าจะบอกเทียมหทัยยังไงดี เพราะอลงกรณ์นั้นได้เล่าเื่ต่างๆ ให้เธอฟังทั้งหมดแล้ว
“คุณขิมครับนี่คุณดวงแก้วคู่หมั้นเ้านายผมครับ! คุณแก้วครับนี่คุณเทียมหทัยเพื่อนผมครับ”
ธรรทรรีบชิงแนะนำและก็ขยิบตาให้ดวงแก้วเอ่อออไปด้วยก่อน
“สวัสดีค่ะคุณเทียมหทัยยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ดวงแก้วทักทายด้วยอาการงงเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะ เช่นกันค่ะ เรียกว่าขิมก็ได้ค่ะ คุณดวงแก้ว”
“งั้นเรียกแก้วว่าแก้วเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” ดวงแก้วรีบบอกเช่นกัน
“แม่ได้ยินหนุ่มๆ เขาพูดถึงคุณขิมนานแล้วค่ะ เพิ่งจะได้เจอตัวจริงก็วันนี้เองค่ะ”
สายชลพูดพลางมือก็หยิบของใส่รถเข็นสินค้าโดยมีธรรทรเป็คนเข็นให้ ซึ่งจริงๆ แล้วเขาเพิ่งจะแย่งจากอลงกรณ์เอาไปเข็นก็ตอนที่เทียมหทัยมาพบนี่เอง
“เหรอคะ เอ! ว่าแต่คุณธรรกับคุณกรณ์นินทาอะไรขิมหรือเปล่าค่ะคุณป้า”
“อ๋อ! ไม่หรอกค่ะเขาบอกว่าคุณขิมทำงานเก่ง ใจดี และก็มีเมตตากับผู้ที่ด้อยโอกาสกว่าตลอด”
“จริง หรือคะ คุณป้าอย่าไปเชื่อมากนะคะ” เทียมหทัยรีบออกตัว ขณะเข็นรถสินค้าเดินคู่ไปกับสายชล
“โถ! ใครจะไปกล้าว่าคุณขิมในทางที่ไม่ดีครับ จริงมั้ยคุณธรร”
ธรรทรรีบชิงพูดก่อนใครเพื่อน เล่นเอาทั้งอลงกรณ์และดวงแก้วที่เดินตามหลัง หันมาสบตากันอย่างคนรู้ทัน
“ถ้าคุณขิมไม่มีธุระที่ไหนงั้นไปทานข้าวเที่ยงที่บ้านป้านะคะ เพราะป้าซื้อของครบแล้ว วันนี้จะทำขนมจีนน้ำยาต้นตำรับชาววังให้ทานค่ะ”
สายชลเอ่ยชวนเทียมหทัย ด้วยความจริงใจ เล่นเอาทั้งธรรทรและอลงกรณ์ทำสีหน้าใ ซึ่งทำให้ดวงแก้วอดขำ กับอาการของสองหนุ่มแทบไม่ไหว
“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็ไรดีกว่าค่ะคุณป้าเดี๋ยวขิมก็จะกลับบ้านเหมือนกันค่ะ เพราะซื้อของครบแล้ว”
เทียมหทัยบอกตามมารยาท เพราะก็ไม่คิดว่าสายชลจะชวนด้วยความจริงจัง
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ไปเถอะนะเราจะได้รู้จักกันไว้ไงคะ เพราะก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหนกัน นะคะป้าขอร้อง อย่าขัดใจคนแก่เลยนะคะ”
สายชลมีทีท่าจริงจัง
“ไปเถอะค่ะคุณขิมเราจะได้คุยกันนานๆ ไงคะ”
ดวงแก้วรีบสมทบ เพราะมีอารมณ์อยากจะแกล้งสองหนุ่มที่เดินไปก็ทำหน้าลุ้นว่าเทียมหทัยจะตอบตกลงหรือไม่
“ไปเถอะครับคุณขิมไม่ต้องเกรงใจ ั้แ่รู้จักกันมาคุณขิมยังไม่เคยไปเที่ยวบ้านเราเลยครับ”
อลงกรณ์สมทบอีกคน ซึ่งทำเอาธรรทรมีอาการอึกอักเพราะกลัวคุณหญิงรสรินทร์จะรู้เื่เข้า ลำพังสายชลและดวงแก้วนั้นเขาไม่ค่อยหนักใจเท่าไหร่ เพราะทุกคนก็เข้าใจเขาเป็อย่างดีอยู่แล้ว
“ไปเถอะครับคุณขิมแม่ผมอุตส่าห์ชวนนะ ปกติผมไม่เคยเห็นคุณแม่ชวนสาวคนไหนไปทานข้าวที่บ้านนะครับ สงสัยจะถูกชะตากับคุณขิม” ธรรทรพูดอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆ ที่ใจจริงๆ นั้นเขาอยากจะอยู่ใกล้เธอใจแทบจะขาด แต่ก็ไม่น่าที่จะเป็ไปที่บ้านเขาเลย
“เอางั้นหรือคะ! งั้นก็รบกวนคุณป้าแล้วนะคะ” เทียมหทัยตอบรับด้วยความเต็มใจ
========================
????????????โปรแจ่มๆ มาแล้วจ้า????????????
shorturl.at/aqEK3 <= ราคีสีขาว 149 เหลือ 69บ.
shorturl.at/oyCJL <=ไฟรักกับดักร้อน 559 เหลือ 279บ.
shorturl.at/yJKT0 <=มนตรายาใจ 369 เหลือ 229บ.
shorturl.at/enFR5 <=ทาสสวาท 342 เหลือ 119บ.
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
785
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)
