หยางหลิวเดินกลับมาจากไปเข้าห้องน้ำ เขาไม่รู้เรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ ที่เกิดจากอาหารที่เขาทำ ในตอนนี้ที่โต๊ะคนส่วนใหญ่ออกไปต่อคิวเพื่อสั่งสปาเกตตีมาลองชิม และคนที่เคยกินก็เดินไปต่อคิวเช่นกัน
“ เพื่อนไปไหนหมด ? ” หยางหลิวเห็นว่าลู่เอินนั้นนั่งอยู่บนโต๊ะคนเดียวจึงเข้ามาทัก“ จะว่าไป อาหารที่ผมทำให้กินเป็นไงบ้าง อร่อยไหม ? ”
“ แสดงว่าสปาเกตตีจานนั้นเป็นของนายจริง ๆ สินะ ” ลู่เอินเข้าใจได้ในทันทีว่าสปาเกตตีจานนั้นเป็นของหยางหลิวจริง ๆ
หยางหลิว : “ ก็ใช่น่ะสิ ผมบอกว่าจะทำให้เธอกินนี่นา ”
ลู่เอินหันมาจ้องมองหยางหลิวอีกครั้ง ตอนนี้เธอเหมือนเพิ่งจะรู้เพื่อนร่วมห้องของเธอคนนี้เป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านความรู้หรือความสามารถ
“ นายนี่มันเสือซ่อนเล็บจริง ๆ ” ลู่เอินพูดพร้อมกับถอนหายใจ ในที่สุดเธอก็ยอมรับแล้วว่าเธอประเมินหยางหลิวผิดไป ทำให้ตอนนี้เธอเริ่มที่จะสนใจหยางหลิวมากขึ้น
ลู่เอิน : “ ฉันแพ้นายแล้ว นายต้องการให้ฉันทำอะไร ? ”
“ ผมนึกว่าเธอจะเดินหนีผมไปเหมือนครั้งที่แล้วซะอีก ” หยางหลิวจงใจแกล้งพูดถึงเรื่องเมื่อวาน พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
“ อะไรเล่า ! ถ้านายไม่อยากได้งั้นฉันกลับก็ได้ ” ลู่เอินพูดพร้อมกับทำท่าทางโกรธนิด ๆ เธอรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ในชีวิตเธอไม่ค่อยจะมีใครมาแกล้งเธอมากนัก
“ ไม่ ๆ ผมแค่ล้อเธอเล่นนิดเดียวเอง ” หยางหลิวชูมือขึ้นทั้งสองข้างพร้อมทำท่าทางสำนึกผิด
หยางหลิว : “ งั้นผมขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับเธอหน่อยได้ไหม ” หยางหลิวพูดพร้อมกับท่าทางอาย ๆ นิดหน่อย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาขอเบอร์โทรศัพท์กับคนที่เขาชอบ แม้ตอนที่เขาจะเป็นผู้ใหญ่แล้วเขาก็ไม่ค่อยติดต่อใครนอกจากเรื่องงาน ซึ่งถ้าเทียบกับหยางหลิวในช่วงวัยรุ่นเขาคงไม่มีความกล้าแม้กระทั่งเดินเข้ามาขอเบอร์โทรศัพท์
“ เรื่องแค่นี้ ? ” ลู่เอินค่อนข้างแปลกใจ
หยางหลิว : “ ใช่ ผมอยากให้เธอช่วยผมเรื่องเตรียมตัวเข้า ม.ปักกิ่งน่ะ “
คิ้วของลู่เอินกระตุกเล็ก ๆ “ อย่างนายยังต้องเตรียมตัวอีกเหรอ ”
“ แน่นอน ๆ ผมไม่ค่อยได้ไปปักกิ่ง อีกอย่างตอนไปเรียนผมก็ไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่ เพื่อนที่นู่นก็ยังไม่มี ถ้าได้เธอมาช่วยก็คงดีไม่น้อย ” หยางหลิวอ้างเหตุผลต่าง ๆ นานา ชักแม่น้ำทั้งห้าได้อย่างคล่องแคล่ว
ตอนนี้ถ้ามีที่รู้จักหยางหลิวมาเห็นฉากเหล่านี้ คนเหล่านั้นจะต้องเริ่มขยี้ตาตัวเอง เด็กคนที่ขี้อายไม่ค่อยกล้าพูดกับผู้หญิง ตอนนี้เขาพูดได้อย่างไม่ติดขัดแม้แต่น้อย
สุดท้ายคนทั้งสองก็แลกเบอร์โทรศัพท์กัน หยางหลิวนั้นดีใจมาก ในที่สุดแล้วเข้าก็เริ่มเข้าใกล้ความฝันของเขามากขึ้น ต่อแต่นี้ไปเขาจะเริ่มพัฒนาตัวเองให้เหมาะสมกับลู่เอิน จนไม่มีใครมาดูถูกเขาว่าเป็นคางคกที่ริอาจจะกินหงส์
ขณะที่หยางหลิวกำลังจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเขา ลู่เอินก็ดึงแขนเสื้อของหยางหลิวไว้และเธอก็ขอร้องเขา “ นี่ ไหน ๆ นายก็ทำอาหารให้ฉันกินแล้ว นายช่วยทำให้ฉันกินอีกได้ไหม ” ลู่เอินขอร้องหยางหลิวด้วยน้ำเสียงเอียงอาย เธอเป็นถึงลูกคุณหนูของตระกูลที่ร่ำรวยมั่งคั่ง เธอเคยกินอาหารที่สุดยอดมามากมายแต่สำหรับอาหารเหล่านั้นไม่มีจานไหนที่เทียบได้กับอาหารที่หยางหลิวทำแม้แต่น้อย สุดท้ายแล้วเธอจึงทนไม่ไหวต่อความอร่อยของมัน
“ ได้สิ ” หยางหลิวไม่คิดจะปฏิเสธเธอแม้แต่น้อย นี่ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีจริง ๆ
“ ขอบใจนะ ” ลู่เอินกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มสดใส รอยยิ้มจากหญิงสาวผู้งดงามนี้มีความสามารถในการกระชากจิตใจของคนที่พบเห็นได้ ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่หยางหลิว ถึงเขาจะเคยแอบมองเธอยิ้มจากที่ไกล ๆ ความแตกต่างของทั้งสองอย่างนั้นเทียบกันไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
1K
![END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569126632_37539043.webp)
