ในขณะที่เวนอมกำลังหมอบราบติดอยู่กับพื้นดิน บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด
ฉับพลันอลิซก็ล่าวเตือนขึ้น
"เราเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้วละ ฝั่งนั้นมีสามคน และหุ่นยนต์สังหารอีกหนึ่งตัว พวกมันซุ่มอยู่ทางทิศตะวันตก ห่างจากพวกเราไปสามร้อยเมตร ยังมีทีมล่าอีกกลุ่ม ที่กำลังเร่งเดินทางเข้ามาจากทางทิศตะวันออกยี่สิบคน และพวกมันห่างออกไปเพียงสองกิโลเมตรเท่านั้น"
หากใบหน้าแข็งอันกระด้างของเวนอม สามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้ อาการหวาดวิตกคงจะปรากฏออกมาจนเต็มใบหน้านั้น "พวกเราจะทำยังไงกันดี"
อลิซกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "นี่เป็เพียงทีมล่าขนาดเล็ก พวกเรายังพอมีโอกาศรอด"
เวนอมทวนคำออกมาด้วยท่าทางมึนงง "ทีมขนาดเล็ก...?"
"กลิ้งตัวไปทางทิศเก้านาฬิกาสามรอบ ปฏิบัติ!"
ถึงแม้จะสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้เป็เด็กอมมือ เสี้ยววิที่ตัดสินใจได้ ตนจึงรีบกลิ้งไปตามคำสั่งของอลิซ ถึงแม้ท่ากลิ้งนั้นจะดูทุลักทุเล และแสดงถึงความเป็มือใหม่ แต่เขาก็สามารถกลิ้งไปได้สำเร็จ
ฉึบ ฉึบบ!
เมื่อหันกลับไปมอง จุดที่ตนเองเคยหมอบอยู่เมื่อครู่ ก็พบกับหลุมกว้างขนาดเท่ากำปั้นสามรู เวนอมรู้สึกหนังศีรษะด้านชา และแผ่นหลังก็คงเปียกชุม หากมันสามารถหลั่งเหงื่อออกมาได้
อีกฝั่งของต้นไม้ขนาดสี่คนโอบ ชายหน้าเหลี่ยมยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา "ให้ตายเหอะ!! เ้าหุ่นยนต์ตัวนั้นมันสามารถกลิ้งหลบได้"
เสียงที่แข็งกระด้างของหญิงสาวตอบกลับมา "แม้แต่หุ่นยนต์สังหารของเรา ก็ยังไม่สามารถทำแบบนั้นได้ มันเป็หุ่นยนต์รุ่นไหนกัน"
ชายวันกลางคนตอบกลับ "มันมีลักษณะคล้ายคลึงกับ หุ่นรุ่นเก่าที่ถูกผลิตขึ้นในปี 4,560 และหุ่นยนต์รุ่นเก่ากึ่กแบบนี้ ไม่น่าจะมีลูกเล่นแพรวพราวขนาดนี้ได้ มันอาจจะเป็ตัวทดลองของรุ่นใหม่ แต่ออกแบบภายนอกเพื่อใช้ตบตาคนอื่นก็เป็ได้"
หญิงสาวรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "อย่าให้มันหนีรอดไปได้เด็ดขาด ไม่ต้องเสียดายลูกศรแล้ว ยิงถ่วงเวลาไว้จนกว่าทีมหลักจะเดินทางมาถึง"
"รับทราบ!"
อลิซเริ่มแสกนสภาพแวดล้อม "หมอบคลานไปทางเข็มสิบนาฬิกาสามเมตร จากนั้นลุกขึ้นวิ่งไปทางทิศเข็มเก้านาฬิกา และวิ่งต่อไปอย่าหยุด จนกว่าฉันจะสั่ง"
เวนอมรีบปฏิบัติตามในทันที เสียงหวีดหวิวของลูกศรดังเฉียดผ่านศีรษะไปอย่างกระชั้นชิด เขารู้สึกตื่นตระหนกใ แต่ก็ยังทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
"ไวขึ้นกว่านี้ คุณจำเป็ต้องทำเวลา" เมื่อลุกขึ้นได้ เขาก็ออกวิ่งในทันที ภาพต้นไม้ใบหญ้าเลื่อนผ่านไปเร็วมาก จนทำให้เวนอมรู้สึกประหลาดใจ
"ฉิบหายแล้วลูกพี่ มันวิ่งแล้ว!"
เสียงหญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว "ไอ้โง่ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเสียดายลูกศร"
ชายหนุ่มอีกคนตอบกลับด้วยความเคารพ "พวกเราพยายามแล้ว แต่การจับเป็มันยากกว่าจับตายมากเลยนะครับ หากเล็งเป้าไปที่ร่างกายโดยตรง ป่านนี้มันได้ลงไปนอนกอดกับพื้นดินแล้วลูกพี่"
หญิงสาวกล่าวอย่างหัวเสีย "ช่างเถอะ ฉันจะส่งหุ่นยนต์สังหารออกไปไล่ล่า" กล่าวจบนางก็รีบตั้งระบบออกคำสั่งในทันที ผ่านไปสามสิบวิ หุ่นยนต์ร่างใหญ่กว่าสามเมตร ก็เดินออกมาจากพุ่มไม้
ตามร่างกายเต็มไปด้วยโลหะสีดำมะเมื่อม มือขวาถือดาบสีแดงยาวสองเมตร ข้างซ้ายถือปืนสั้นสีดำ และปากกระบอกปืน ก็มีขนาดใหญ่กว่ากำปั้นของชายฉกรรจ์ถึงสองเท่า หากลูกะุถูกยิงออกไปจากปากกระบอกนี้ อานุภาพทำลายล้างคงไม่อาจคาดคะเนได้
ยามมันก้าวเดิน พื้นดินโดยรอบถึงกับสั่นะเื สามารถคาดเดาได้ว่า น้ำหนักร่างกายของมัน ต้องไม่ต่ำกว่าสองร้อยกิโลกรัมอย่างแน่นอน ถึงแม้ภายนอกจะดูเท่อะทะ แต่เมื่อออกวิ่ง กลับว่องไวดูพริ้วไหวอย่างน่าประหลาด สมกับชื่อหุ่นยนต์สังหารของมัน
หลังจากวิ่งหนีมาอย่างปลอดภัยได้เกือบสิบนาที อลิซก็กล่าวขึ้น "ห่างออกไปสองกิโลเมตร มีหุ่นยนต์ตัวหนึ่งกำลังไล่ตามหลังเรามา และมันก็วิ่งเร็วมากด้วย หากกะระยะทางจากความเร็วในการเคลื่อนที่ของมัน อีกไม่เกินสามนาที พวกเราต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างแน่นอน"
"แล้วผมจะทำยังไงดี" น้ำเสียงฟังดูเฉยชา แต่ในใจเวนอม กลับรู้สึกหวั่นวิตกเป็อย่างยิ่ง
"วิ่งตรงต่อไปอีกหนึ่งนาที จากนั้นก็เปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ"
หนึ่งนาทีต่อมา.....
น้ำเสียงอลิซดูผ่อนคลาย "วิ่งไปอีกสองร้อยเมตรจะพบปากถ้ำ พวกเราจะลอบโจมตีมันจากข้างในนั้น"
เวนอมสงสัย "เราจะซ่อนตัวจากมันได้ยังไง ในเมื่อศัตรูมีเซนเซอร์ตรวจสอบสภาพแวดล้อมได้"
"หึหึ! ลืมไปแล้วรึไง ว่าฉันเป็ใคร ทันทีที่หุ่นยนต์ตัวนั้นเข้าไปในถ้ำ ฉันจะปล่อยคลื่นแม่เหล็กแรงสูงออกไป รบกวนเครื่องสแกนของมัน ทีนี้ ไม่ว่าใคร ก็จะไม่สามารถตรวจจับการคงอยู่ของพวกเราได้"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่ทำมัน ั้แ่ตอนที่พวกเราเข้าป่ามาละ"
”เพราะมันสิ้นเปลืองพลังงานของแบตเตอร์รี่ในอัตราที่สูงมาก และอะไรที่เราสามารถประหยัดได้ ก็ควรจะประหยัดมันเอาไว้"
.....................
ในขณะที่เวนอมวิ่งเข้าไปในถ้ำ จุดแสดงตำแหน่งของพวกเขา บนจอเรดาร์ของหุ่นยนต์สังหาร และบนจอทีมนักล่าก็หายวับไป แต่หุ่นยนต์สังหารก็ยังคงติดตามไปยังตำแหน่งสุดท้าย ที่เวนอมหายตัวไป
เมื่อพบถ้ำ มันก็วิ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล ไม่มีคำว่าหวาดกลัว อยู่ในพจนานุกรมของหุ่นยนต์สังหาร เพราะมันเกิดมาเพื่อต่อสู้ คงอยู่เพื่อกวาดล้างศัตรู และตายไปเพื่อการสังหารเท่านั้น
ทหารหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยท่าทางใ "ลูกพี่! อยู่ๆหุ่นยนต์ตัวนั้นก็หายไปจากหน้าจอเรดาร์เฉยเลย"
หญิงสาวจ้องมองจุดสีแดงที่หายไปด้วยความหนักใจ "บริเวณนั้นอาจจะมีคลื่นแม่เหล็กรบกวนสัญญาณ พวกเรารีบตามไปกันเถอะ"
ในขณะที่หญิงสาวก้าวเดินออกมาจากที่หลบซ่อน ชายวัยกลางคนก็ะโขึ้นอย่างเร่งรีบ "ทุกคนหลบ!"
ตู๊มม!
เสียงะเิดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ต้นไม้หลายสิบต้นหักโค่นล้มระเนระนาด ควันไหม้ผสมกลิ่นดินปะสิวลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
แค่กๆ... หญิงสาวฝืนอาการาเ็รีบลุกขึ้นยืน หูทั้งสองข้างบัดนี้เต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง ยามกวาดสายตาสำรวจไปโดยรอบ สีหน้าก็พลันซีดขาวไร้สีเื
บริเวณใต้ต้นไม้ ที่หนึ่งในลูกน้องของเธอแอบซ่อนอยู่เมื่อครู่นี้ ปรากฏหลุมกว้างกว่าห้าเมตร และลึกลงไปถึงสามสิบเซ็น ห่างจากหลุมไปไม่ไกล มีเศษชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์กระจัดกระจายไปทั่ว
ชายฉกรรจ์ะโออกมาอย่างลิงโลด "ฮ่าๆ...สาวน้อย ออกมาเที่ยวกลางป่า กลางเขากันแค่สี่คน ไม่รู้รึไงว่าแถวนี้มันอันตรายมากเลยนะจ๊ะ"
หญิงสาวกะระยะคร่าวๆจากน้ำเสียงนั้น และพบว่าฝ่ายศัตรู อยู่ห่างออกไปไม่เกินสามร้อยเมตรอย่างแน่นอน เธอกล่าว ขณะที่สีหน้าเริ่มมืดมน "พวกแกมาจากหมู่บ้านไหน ไม่รู้รึไง ว่าฉันคือสมาชิกของหมู่บ้านสังหาร"
ชายฉกรรจ์รีบกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "โอ๊ะโอ๋~ แม่สาวน้อย พวกเราทำผิดไปแล้ว วางอาวุธลง แล้วมานั่งเจรจากันอย่างมีเหตุผลเป็ไง พวกเราจะไม่ทำร้ายเธออย่างแน่นอน"
หากหญิงสาวมาเห็นอาการที่น่าขยะแขยงของพวกมัน ซึ่งกำลังแสดงท่าทีหื่นกามออกมา เธอจะตัดสินใจ วิ่งหนีจากไปด้วยกำลังทั้งหมดอย่างแน่นอน
สายตาหื่นกระหาย รวมถึงเสียงหายใจหอบถี่ ดังไปทั่วบริเวณของพวกมัน หากเธอถูกพวกเดนนรกนี้เหล่านี้จับตัวได้ คงอยู่ไม่สู้ตายไปเป็แน่แท้
หญิงสาวหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา "พี่หยวน! ฉันกำลังปะทะกับทีมนักล่าของหมู่บ้านศัตรู พวกมันอยู่ห่างจากฉันไปประมาณสามร้อยเมตร และไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด เพราะพวกมันมีเครื่องรบกวนเรดาร์ติดตัว"
ห่างออกไป 1,600เมตร ชายหนุ่มร่างใหญ่คว้าวิทยุออกมาเข็มขัด ก่อนจะรีบตอบกลับไปด้วยท่าทางเคร่งขรึม "อย่าทำอะไรผลีผลาม ถ้าเป็ไปได้ ก็ให้รีบถอยกลับมาสบทบกับพี่" กล่าวจบดวงตาทั้งสองข้างของชายหนุ่มพลันเต็มไปด้วยรังสีสังหาร
เขาสั่งลูกน้องทั้งหมดแยกกันออกไปเป็สามทีม และตีขนาบเข้าหากัน ้าล้อมกรอบทีมล่าของหมู่บ้านศัตรู
ในเวลาเดียวกัน เวนอมกำลังยืนแนบชิดติดผนังถ้ำ เขากำลังรออย่างใจเย็น ในขณะที่อลิซคอยรายงานสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา
"หุ่นยนต์รุ่นนี้ออกแบบมาเพื่อสังหาร วิเคราะห์จากที่มันไม่ใช้ปืนแรงดันสูงยิงถล่มถ้ำ ก็แสดงว่ามันได้รับคำสั่งให้จับเป็พวกเรากลับไป ซึ่งมันเพิ่มโอกาศชนะ ให้กับพวกเราเพิ่มขึ้นถึง20%"
"โจมตีที่ขาก่อน นั่นคือจุดอ่อนของมัน เวนอม! คุณมีสองตัวเลือก หนึ่งแย่งชิงดาบและฟันศีรษะของมันทิ้งไป เราจะได้รับทรัพยากรมาเป็จำนวนมาก แต่หากแย่งชิงปืนและยิงมันทิ้ง เราจะได้รับเพียงเศษเหล็กที่ใช้การไม่ได้เท่านั้น ตัดสินใจเอาตามสถานการณ์ แต่จงจำไว้ว่า คุณมีโอกาสตัดสินใจเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งห้ามเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด"
1K
