นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        “…พวกเจ้าสองคนนี่มันเพชรตัดเพชรจริงๆ ตีกันมาทั้งวันแล้วยังมิเหนื่อยอีกหรือ?”

        เก๋อจือที่ตาสะลึมสะลือใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าพลางมองโม่จ้านกับเจียนั่วที่เหงื่อโทรมกาย

        “เหนื่อย แต่ก็สะใจ ได้สู้จนหนำใจทุกวันอีกด้วย”

        กล้ามเนื้อแข็งแรงกำยำบนท่อนแขนมีประกายหยาดเหงื่อ โม่จ้านรับผ้าเช็ดหน้าที่ลาถีเท่อส่งมาพลางยักคิ้วใส่เจียนั่วที่กำลังสบตากัน

        นับแต่ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองผ่อนคลายลง การฝึกทุกเช้าจะมีหนึ่งรายการเพิ่มเข้ามา —- การแสดงต่อสู้ และผลลัพธ์ยังคงเช่นเดิมทุกวันไม่มีเปลี่ยนแปลง หากใช้เพียงหมัดเปล่า โม่เจ๋อเอ่อร์สามารถข่มเจียนั่ว ทว่าหากใช้พลังเวท บทบาทของคนทั้งสองพลันสลับสับเปลี่ยนไปมา

        แม้จะกล่าวเช่นนี้ ทว่าระดับการพัฒนาทางพลังเวทของโม่เจ๋อเอ่อร์คล้ายจะใช้คำว่าหนึ่งวันพันลี้มาอธิบายได้เลยทีเดียว ภายใต้การชี้แนะของเจียนั่ว โม่เจ๋อเอ่อร์สามารถรวมพลังธาตุน้ำแข็งลงบนอาวุธได้แล้ว ทำให้รอยถูกฟันบนเสาไม้จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งโปร่งใสอย่างเห็นได้ชัด ไม่เพียงเท่านี้ โม่เจ๋อเอ่อร์ถึงขั้นสามารถใช้พลังเวท ‘เปลี่ยน ลักษณะภายนอกของอาวุธ ยกตัวอย่างเช่นการเพิ่มหนามให้หอกยาว ทำให้เปลี่ยนเป็นใช้งานได้ดียิ่งขึ้นภายใต้เงื่อนไขพิเศษ

        นอกจากนั้นพลังจิตของโม่เจ๋อเอ่อร์ยังเต็มเปี่ยมทีเดียว --- ทุกครั้งที่คนทั้งสองปล่อยพลังเวท ในขณะที่โม่เจ๋อเอ่อร์ผู้เป็นมือใหม่ร้องบอกให้หยุดโดยที่เหงื่อโชกตัว ทางฝั่งเจียนั่วก็ได้หอบหายใจหนักไปเสียแล้ว หากมิใช่เพราะโม่เจ๋อเอ่อร์เอาแต่ปฏิเสธมาโดยตลอด ตนอยากจะพาเขาไปทำการทดสอบพลังเวทสักครั้งเสียจริง ลองดูกันว่าผลชี้วัดแต่ละด้านของเขาจะเหลือเชื่อได้ถึงขั้นใด

        เดิมทีคุณสมบัติร่างกายของเจียนั่วนั้นอ่อนแอกว่าโม่จ้านอยู่บ้าง แต่ทว่าก็ดีกว่าอัศวินทั่วไปมากโข ในฐานะอัศวินเวท เจียนั่วถูกเลี้ยงดูให้เคยชินกับการพึ่งพิงพลังเวทมาแต่เด็ก เช่นนั้นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงเรื่องระดับความเชี่ยวชาญของการใช้พลังธาตุเสียแล้ว กระนั้นอย่าได้เห็นเพียงว่ายามปกติเจียนั่วแลดูสุขุมและมีวิสัยทัศน์ เพราะยามฝึกโม่จ้านก็ใช้คำพูดมิถูกอยู่บ้าง บางครายังทำผิดต่อไปทั้งที่รู้ว่าผิด ทำเอาโม่จ้านพลอยผิดไปด้วย ผู้ที่มาจากโรงเรียนเวทมนตร์ที่ได้มาตรฐานอย่างตนถึงกับหัวเราะมิได้ร้องไห้มิออก

        ตามที่เจียนั่วกล่าวมา เจียนั่วปรากฏร่องรอยของพรสวรรค์ตั้งแต่ยังเด็กและถูกฝากความหวังไว้อย่างมาก แต่ทว่าด้วยเพราะพ่อแม่ใจร้อนเกินไป ทำให้เจียนั่วต้องเข้าฝึกอัศวินและพลังเวทไปพร้อมๆ กัน วิธีถ่ายทอดความรู้แบบยัดเยียด สิ่งนี้ย่อมนำไปสู่ผลลัพธ์อย่างพื้นฐานทางทฤษฎีที่ไม่แข็งแรง ใช้เป็นแต่อธิบายมิได้จึงถือเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมาก ท้ายที่สุดยังต้องให้ตนช่วย ‘ปะติดรอยปะ’ ระหว่างทั้งสองคน

        หากกล่าวว่าหัวหน้าอย่างโม่เจ๋อเอ่อร์เป็นกระดูกสันหลังที่ไม่ทำอันใดสักอย่าง ลาถีเท่อก็คงจะเป็นผู้ที่รับผิดชอบงาน ‘กิจการภายใน’ อย่างแท้จริง ในฐานะศิษย์และผู้เลื่อมใส นอกจากการฝึกที่ฟ้าผ่าก็ไม่ขยับยังทำงานนอกอย่างการเป็นผู้ชมการประลองและส่งผ้าเช็ดหน้าให้คนทั้งสอง ทุกครั้งหลังจากโม่เจ๋อเอ่อร์กับเจียนั่วต่อสู้เสร็จ ลาถีเท่อมักจะดวงตาเป็นประกายยามหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดเป็นเวลาครึ่งค่อนวัน ท่าทางราวศิษย์ผู้ว่าง่ายที่สงบเสงี่ยมและใฝ่รู้ผู้หนึ่ง แตกต่างจากท่าทางคล่องแคล่วยามเจรจากับผู้คนลิบลับ

        ยามตนถูกลาถีเท่อปลุกให้ตื่นในทุกๆ เช้า คนทั้งสามมักจะเริ่มฝึกไปได้นานแล้ว ขณะมองคนทั้งสามที่กระปรี้กระเปร่า พลางเหลือบมองตนที่ยังตาสะลึมสะลือ ภายในใจพลันเกิดความรู้สึกผิดปะทุอย่างน่าประหลาด เดิมทีลาถีเท่อแนะนำให้คนฝึกฝนร่างกายให้มากเช่นกัน ทว่ายามนี้กลับมิเอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว เอาแต่ไล่จดบันทึกอยู่ด้านหลังของโม่จ้านอย่างบ้าคลั่ง

        “เจ้ามิได้เอ่ยว่ารู้วิธีฝึกจอมเวททุกรูปแบบของโรงเรียนงั้นหรือ? เช่นนั้นข้ายังต้องรบเร้าสิ่งใดอีก ด้วยระดับพรสวรรค์ของเจ้าจะต้องกลายเป็นจอมเวทระดับสูงอย่างแน่นอน แน่นอนว่าพวกเราต่างเบาใจ”

        นี่คือคำพูดของโม่จ้านกับลาถีเท่อ ยามนั้นตนยังไม่เข้าใจความหมายแฝง ทว่ายามนี้เมื่อลองคิดอย่างละเอียดกลับเริ่มรู้สึกหวั่นใจเสียแล้ว

        ระยะนี้ความก้าวหน้าของคนทั้งสามประจักษ์ชัดแจ้งให้เห็นกันทั่วทุกคน แม้ลาถีเท่อจะมีเพียงพละกำลัง กระนั้นภายใต้การชี้แนะของโม่เจ๋อเอ่อร์จึงค่อยๆ กลายเป็นนักรบที่เริ่มเข้าท่าเข้าทีเสียแล้ว ทุกกระบวนท่าน่าเกรงขามมิอาจดูหมิ่น ภายในกลุ่มเล็ก ผู้ที่โอ้อวดว่ามีพรสวรรค์เช่นตนกลับถูกโยนให้รั้งท้ายอยู่ไกลเสียแล้ว

        ผู้อื่นกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้า โม่เจ๋อเอ่อร์กับเจียนั่วได้ทิ้งห่างจากตนจนมิเห็นแผ่นหลังไปนานแล้ว กระทั่งลาถีเท่อที่อยู่ด้านหลังยังเริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง ตนกลับมัวใจเย็นเดินเยื้องย่างมิต่างกับตาเฒ่า เอาแต่กอดผลการเรียนที่มีอยู่ก็อิ่มเอมใจ?

        เก๋อจือถอนหายใจออกมา นำผ้าพาดบ่าเดินเข้าห้องตามด้วยหย่อนก้นลงบนเตียง ผู้ที่อายุน้อยที่สุดอย่างตนภาคภูมิใจในตำแหน่งจอมเวทระดับกลาง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าระดับการพัฒนาที่น่ากลัวของคนประหลาดกลุ่มนี้ ตนกลับกลายเป็นผู้ที่ต้องกังวลใจมากที่สุด

        ยามนี้ตนได้รับการปกป้องมิต่างกับเป็นทรัพย์สมบัติ สิ่งที่พึ่งพาอาศัยคือความสามารถของโม่เจ๋อเอ่อร์กับเจียนั่ว ยังมีการดูแลอย่างเอาใจใส่ของลาถีเท่อ ทันทีที่กลุ่มทหารรับจ้างราชาปีศาจถูกยุบ เจียนั่วกลับไปยังเมืองนักดาบพเนจร โม่เจ๋อเอ่อร์เดินทางไปต่างอาณาจักร ตนยังจะให้ลาถีเท่อตามตนหลบหนีการตามหาตัวของท่านพ่อไปทุกแห่งหนงั้นหรือ? แม้ว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจ กระนั้นตนก็ยังห่วงหน้าตา!

        เก๋อจือปลดเหรียญตราจอมเวทระดับกลางบนอกด้วยสีหน้าซับซ้อน นำมาวางบนฝ่ามือก่อนยกขึ้นตรงหน้า ลวดลายฉาบทองยังคงสะท้อนแสงเป็นประกาย หากแต่ไม่เพียงพอที่จะเป็นแรงผลักดันให้ตนภาคภูมิใจอีกต่อไป

        ยังน้อยเกินไป น้อยเกินไปจริงๆ...

        ในยามที่เรื่องการสืบทอดบรรดาศักดิ์ถูกเปิดโปงต่อหน้าตนอย่างไม่คิดปกปิด ความทุกข์ของตนยากจะระบายออกไป ความหวังเพียงหนึ่งเดียวจึงถูกเดิมพันไว้กับการเป็นจอมเวท ด้วยเหตุนี้ตนจึงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่และกลายเป็นผู้ที่น่าอิจฉาของบุตรหลานผู้สูงศักดิ์อย่างแท้จริง

        กระนั้นภายหลังเล่า? ตนได้พบกับโม่เจ๋อเอ่อร์ผู้ลึกลับ ยังสารภาพรักกับลาถีเท่อ หลังจากนั้นอัศวินเวทเจียนั่วพลันเข้ามาในกลุ่ม ... หรือเพราะบุคคลเก่งกาจมีมากเกินไป จิตใต้สำนึกของตนจึงสูญเสียความมั่นใจ?

        เก๋อจือส่ายหน้า ติดเหรียญตราจอมเวทระดับกลางกลับที่เดิมอีกครั้งพลางลุกขึ้น

        ไม่ ความมั่นใจในตนเองอย่างไม่รู้จักคิดของตนยังคงมีอยู่มาโดยตลอด เพียงสูญเสียแรงขับเคลื่อนในการดิ้นรนเพราะมีที่พึ่งพิง ทำให้ผ่อนฝีเท้าลงโดยมิรู้ตัว

        โม่เจ๋อเอ่อร์เคยกล่าวว่า มนุษย์เราทุกคนล้วนแต่มีภาระทั้งสิ้น ทันทีที่นึกถึง ‘ตาแก่ตายยาก’ ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งจอมเวทระดับสูงมาหลายสิบปี ใจของตนพลันเริ่มขนลุก หากตนมิอาจกลายเป็นจอมเวทระดับสูง เช่นนั้นจะต้องร่อนเร่อยู่ข้างนอกเพื่อหลบซ่อนตัวจากท่านพ่อไปตลอดชีวิตงั้นหรือ?

        เมื่อรวมอาจารย์ผู้ชี้แนะเข้าไปด้วย มีผู้เคยเอ่ยกับตนว่า ‘มีอนาคตรอคอยอยู่ภายหน้า’ ‘ศักยภาพไร้ขีดจำกัด’ มิใช่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ทว่ายามนี้ตนเพิ่งจะรู้ตัวว่า มิใช่ ยามนี้เพิ่งจะเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ---หากละทิ้งความพยายาม ศักยภาพมิกลายเป็นความสามารถ เช่นนั้นจะมีศักยภาพมากมายไปเพื่อสิ่งใดกัน? ช่วงวัยแห่งฟันเฟืองที่ขับเคลื่อนด้วยความพยายามถูกชะงักมานานปีมากนัก หากยังไม่ขยับเขยื้อนอีก เกรงว่าคงยากจะรอดพ้นจากความเสี่ยงถูกสนิมขึ้นจนสิ้น

        มิอาจหนีอีกต่อไป จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงโดยตรง ตนจะไม่มีทางเป็นตัวถ่วงของกลุ่มอย่างแน่นอน ภายหน้าอาจจะมีผู้ที่เก่งกาจยิ่งกว่าเข้าร่วมกลุ่ม จะต้องแข่งขันความเป็นที่หนึ่งกันสักครา ตนจะต้องไล่ตามระดับความก้าวหน้าของคนไม่กี่คนนี้ให้ทัน

        “...ลาถีเท่อ วันพรุ่งปลุกข้ายามตื่นนอนด้วย ข้าเองก็จะฝึกเช่นกัน!”

        ลาถีเท่อที่กำลังถืออ่างน้ำล้างหน้าถึงกับตะลึง เผยสีหน้าประหลาดใจโดยจงใจแสดงออกมา

        “หือ? ข้ามิได้ฟังผิดไปกระมัง เปลี่ยนแผนการฝึกฝนจอมเวทเสร็จแล้วงั้นหรือ?”

        “ใช่ ใช่แล้ว วันพรุ่งนี้จะเริ่มปรับเปลี่ยน ดังนั้นเจ้าต้องปลุกข้าให้ได้ หากข้าขี้เซาเจ้า...เจ้าก็...”

        สายตาของเก๋อจือเสมองไปด้านข้าง พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ทว่าน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเอาจริงเอาจัง เด็กหนุ่มเผ่าหมานหัวเราะออกมา ขยับเข้าใกล้เก๋อจือพลางกระซิบเสียงเบาหนึ่งประโยค ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมแดงแดงระเรื่อเสียจนลามไปถึงใบหูทันที

        “...เจ้าเป็นปีศาจร้ายหรืออย่างไร?!”

        ลาถีเท่อยกยิ้มชั่วร้ายพลางยกท่อนแขนขึ้น ก่อนจะเคาะลงบนกล้ามลูกหนูบนโคนแขนของตน

        “หากถกเรื่องกำลัง ความแข็งแรงและความอดทน ข้าคิดว่าตนเองมิได้ด้อยไปกว่าปีศาจร้าย มิเชื่อเจ้าสามารถพิสูจน์ดู”

        เก๋อจือหยิกลาถีเท่อหนึ่งครั้งก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งออกไป ลาถีเท่อเผยรอยยิ้มราวกับแผนชั่วสำเร็จลุล่วง จัดการปิดประตูก่อนวิ่งไปทางห้องของโม่จ้าน

        “โม่เจ๋อเอ่อร์เจ้าเก่งเกินไปแล้ว! ข้ายังเป็นห่วงอยู่เลยว่าเขาจะเดินละเมออยู่ในแดนสงบแสนสุขใจเช่นนั้นต่อไป...”

        ภายในดวงตาของลาถีเท่อทอประกายเลื่อมใสออกมา เปล่งประกายระยิบระยับเสียจนโม่จ้านมิกล้าสบมองตรงๆ เจียนั่วมิอยู่ในห้อง กระทั่งโล่ให้นำมากำบังก็ยังไม่มี

        “กลยุทธ์ที่เจ้าเอ่ยถึงคืออันใดนะ... ‘ค่อยๆเพิ่มปริมาณความกังวล’ ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!”

        “เหอะ ในใจของเขาเก็บซ่อนการแสวงหาความก้าวหน้าเอาไว้ มีเพียงใช้กลยุทธ์นี้เท่านั้นจึงจะเกิดผล”

        โม่จ้านคลี่ยิ้มพลางนำหมัดชนกันกับลาถีเท่อ ตามด้วยวางแขนลงบนไหล่ของเด็กหนุ่มเผ่าหมาน

        “หากเขาเอาแต่ใช้ชีวิตสุขสบาย ตั้งปณิธานจะอยู่ไปวันๆ เพื่อรอวันตาย เช่นนั้นเจ้าคงต้องเตรียมดูแลเขาไปทั้งชีวิตให้ดี”

        “ต่อให้เป็นเช่นนั้นข้าก็ยินดี! ทว่ากระทั่งเขายังเริ่มขยัน ความกดดันของข้ายิ่งเพิ่มมากขึ้นเสียแล้ว...”

        แววตาจริงจังไร้สิ่งใดเปรียบของลาถีเท่อมองตรงออกไปด้านหน้า ใบหน้ามิอาจเก็บซ่อนรอยยิ้ม โม่จ้านบุ้ยปากพลางส่ายหน้า ตบบ่าอีกฝ่ายไม่กี่ครั้งก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

        “วางใจเถิด โครงกระดูกของเจ้าน่าอัศจรรย์ คือนักรบผู้ปรีชาหาได้ยาก ภายหน้าจะต้องเป็นชิ้นส่วนสำคัญอย่างแน่นอน”

        “...ห๋า? อันใดคืออัศจรรย์? อันใดคือปรีชา? อันใดคือชิ้นส่วนสำคัญ?”

        ใบหน้าของเด็กหนุ่มเผ่าหมานเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม อาจารย์อย่างโม่เจ๋อเอ่อร์จะว่าดีก็ดี แต่กระนั้นก็มีบางคราที่พูดจาด้วยคำพูดที่ฟังไม่เข้าใจสักนิด ทำให้ตนคิดร้อยตลบก็ยังมิอาจเข้าใจ