"ก่อนจะเริ่มกัน"
"ชั้นจะขอบอกนายเอาไว้ก่อนเพราะดูเหมือนนายยังไม่รู้อะไร" คุณเ้าของร้านเริ่มอธิบาย
"ทุกคนที่โลกนี้ล้วนมีเลเวลไม่ว่าจะเด็กแรกเกิด คนป่วยในโรงพยาบาล หรือแม้แต่คนแก่แง้มฝาโลง"
"แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเค้าจะใช้สกิลได้หรอกนะ สกิลจะสามารถใช้ได้หลังจากการเปลี่ยนอาชีพเท่านั้น ส่วนคนที่เป็ชาวบ้านธรรมดาก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไป"
ผมเริ่มทำความเข้าใจและพยักหน้าตาม
"เลเวลนั้นสามารถเพิ่มได้โดยการใช้ชีวิตประจำวันทุกอย่าง ไม่ว่าจะยกน้ำ แบกปูน หรือก่อสร้าง แม้กระทั่งการอ่านหนังสือ หรือวิ่งไล่จับ" เธออธิบายต่อ
"ยังงี้ก็เลเวลขึ้นรัวๆเลยสิครับ" ผมถามเธอ
"นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆสินะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนายโผล่มาจริงๆแฮะ" เ้าของร้านกล่าว
"คุ ฮึ ฮึ" ยัยเทพธิดาสุดกวนนั่นทำท่ากลั้นขำสุดๆ
"จริงอยู่ว่าการใช้ชีวิตประจำวันนั้นสามารถเพิ่มเลเวลได้..."
"แต่มันไม่ได้ให้ค่าประสบการณ์มากมายขนาดนั้นหรอกนะ ยกตัวอย่างเช่น อลิซทำความสะอาดสมาคมที่นายกำลังยืนอยู่นี่เป็เวลา 3 ชั่วโมง..."
"ค่าประสบการณ์อาจจะเพิ่มมา เท่ากับล่ามอนสเตอร์ที่อ่อนแอที่สุด 1 ตัวก็ได้" คุณเ้าของร้านพูดพลางพร้อมหงายฝ่ามือไปที่คุณเมดที่ผมเพิ่งทำเธอร้องไห้ไป
"งี้นี่เอง" ผมพึมพำขึ้น
"แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความหมายอะไร"
"เพราะการทำความสะอาดคือเราหวังผลลัพธ์ให้มันสะอาดอยู่แล้ว ส่วนเลเวลที่ได้มาคือของแถม"
"แล้วอลิซก็ไม่ใช่นักผจญภัย เพราะงั้นการให้อลิซทำความสะอาดที่นี่ก็ดีกว่าเอาชีวิตไปเสี่ยงกับมอนสเตอร์" คุณเ้าของร้านใช้เหตุผลเข้าพูด
"เพราะงั้น งานกำจัดมอนสเตอร์ก็เลยยกให้เป็ของนักผจญภัยแบบพวกผมได้สินะครับ" ตัวผมพูดกับหล่อน
"ก่อนที่นายจะกำจัดมอนสเตอร์ นายยังไม่รู้เลเวลตัวเองเลย"
"ไม่รู้แม้แต่การใช้สกิล แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีสกิลอะไรบ้าง" ยัยเทพธิดาเริ่มแกะห่อขนมมันฝรั่งทอดที่เพิ่งเสกมาเมื่อกี้แล้วหยิบเข้าปากไปพลางพูดไปพลาง
ผมเหลือบไปมองยัยเทพธิดาที่ทำตัวชิลไม่เป็เดือดเป็ร้อนอะไรด้วยอาการหมั่นไส้แล้วได้แต่ถอนหายใจ
"แล้วเื่สกิลล่ะครับ ทำยังไงผมถึงจะใช้ได้" ผมเริ่มชวนคุณเ้าของร้านพูดอีกครั้ง
"สกิลของแต่ละคนจะได้รับมาตามความถนัดของตนเอง แม้กระทั่งคนที่เลเวล 1 เหมือนกันก็อาจจะมีสกิลไม่เหมือนกันก็ได้" คุณเ้าของร้านเริ่มอธิบายอีกรอบ
"ยกตัวอย่างเช่น ลูกของคนสวนก็จะมีสกิลปลูกผัก ลูกของช่างไม้ก็จะมีสกิลตัดไม้ ขึ้นอยู่กับว่าตอนเด็กๆได้ฝึกอะไรมา ได้เรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตอะไรมาบ้าง"
"อืม เริ่มจะเข้าใจขึ้นมาละ ก็หมายความว่าเหมือนกับเรานำสิ่งที่เรียนรู้มา เอามาพัฒนาเป็อาชีพงั้นสินะ" ผมทวนสิ่งที่เธอสื่อ
"เข้าใจง่ายดีนี่ แล้วนายล่ะ เมื่อก่อนทำอะไรมา" คุณเ้าของร้านถามผม
"โดดเรียน เล่นเกม กีฬาสีไม่เข้า งานไม่ส่ง การบ้านไม่ทำ โต้รุ่งดูหนังโป๊..."
"แอบถ่ายกางเกงในสาวที่ชอบ เล่นการพนัน หลอกลวง ต้มตุ๋ม ขโมยเงิน โกงทิปพนักงาน .... "
ยัยเทพธิดาที่เพิ่งกินขนมเสร็จ เสกหนังสืออะไรซักอย่างขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือนิดหน่อยมาเปิดพร้อมอ่านสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
"สต๊อปปปปปปปปป" ผมสวนยัยเทพธิดานั่นเสียงดัง
เพล้งงงงงงงง เสียงแจกันหล่นลงพื้นไม่เหลือสภาพเดิม ใช่ มันแตก !!! พร้อมด้วยอลิซที่แสดงอาการใ ขณะที่เธอที่กำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์พนักงาน
"เป็อะไรของนาย" คุณเ้าของร้านพูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวล
"เอ่อ ไม่เป็อะไรครับ"
"พอดีผมเริ่มคิดถึงเื่ที่ทำมาเมื่อก่อนน่ะครับ แต่ดูเหมือนมันก็แค่งานทั่วๆไปน่ะ ไม่ใช่พวกงานนักล่าหรืออะไรหรอกครับ" ผมหันมาพูดกับเธอพร้อมกับเอามือกุมหน้าผากตัวเอง
"งั้นนายก็ไม่เคยล่ามอนสเตอร์มาก่อนงั้นสินะ" คุณเ้าของร้านถามซ้ำ
"ใช่ครับ ไม่เคย" ผมตอบเธอ
"งั้นนายคงคาดหวังเื่เลเวลได้ไม่มากล่ะนะ" คุณเ้าของร้านพูดปลอบ
"แหม ถ้าเริ่มด้วยเลเวลเยอะเลยมันจะไปสนุกอะไรล่ะครับ มันก็ต้องเริ่มจากเลเวล 1 สิครับ" ผมพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"นี่นาย ถึงนี่จะเป็โลกแห่งเกมก็เถอะ แต่ถ้านายตายมันจะไม่มีเกิดใหม่หรอกนะ" คุณเ้าของร้านพูดสวน
"เอ๊ะ ไม่จริงน่า"
"นี่ล้อเล่นรึเปล่าครับ ต้องเป็เื่ล้อเล่นแน่ๆเลย เนอะ" ตัวผมเริ่มเหงื่อตก แต่ดูเหมือนสีหน้าคุณเ้าของร้านไม่ได้เหมือนคนล้อเล่น
"ถ้านายตาย นายก็จะตายจริงๆ ไอเท็มในตัวนายบางชิ้นอาจจะหล่น บางชิ้นอาจจะหายไปพร้อมกับนาย ไม่ได้มีการเกิดใหม่เหมือนเกมทั่วๆไปที่นายเคยเล่นมาก่อนหรอกนะ" ยัยเทพธิดาพูดเสริมแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าเยาะเย้ยอะไร
"แต่ไม่ต้องห่วงนะ ศพนายก็ไม่เหลือให้คนเค้าเยาะเย้ยหรอก เพราะร่างกายนายมันจะเป็แสงวิ้งๆ แล้วก็แตกออกเหมือนในเกมนั่นแหละ" คราวนี้ยัยเทพธิดานั่นพูดพร้อมแอบขำเบาๆ
ผมกัดฟันกรอด แล้วหันไปมองยัยเทพธิดานั่นด้วยสีหน้าเคียดแค้นปานจะกัดคอให้ได้
"เอาล่ะ แนะนำกันมาพอแล้ว ชั้นว่ารีบๆทำให้มันเสร็จๆไปดีกว่า" คุณเ้าของร้านตัดบท
"คะ ครับ แล้วผมต้องยังไงบ้างครับเนี่ย" ผมขานรับพร้อมถามต่อ
"ยื่นมือมาสิ" คุณเ้าของร้านหงายฝ่ามือมาทางผม
"นี่ครับ" ผมเอามือวางบนฝ่ามือคุณเ้าของร้าน
"คุ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" คุณเ้าของร้านส่งเสียงขำดังลั่น
"เหมือนโปจิเลย" หล่อนพูดชื่อหมาของเธอออกมา
"อุ๊ปปปปส์" ยัยเทพธิดาสำลักมันฝรั่งทอดที่กินไปเมื่อครู่จนต้องเสกน้ำออกมาดื่ม
"นี่กำลังล้อผมเล่นสินะ" ผมพูดแทรกขึ้น
"โทษทีๆ"
"ทำการสมัครเรียบร้อยแล้ว ลองดูที่หลังมือของนายสิ" คุณเ้าของร้านพูดพร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้ม
"นี่มัน .... " เครื่องหมายแบบเดียวกับป้ายที่อยู่หน้าทางเข้าสมาคมปรากฏขึ้นที่หลังมือของผม
394K
![[จบ] เซียนซ่อมศาตรา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760365037_24698433.webp)
