รักนายเข้าแล้ว หนุ่ม รปภ.

คิม ขึ้นรถโดยสารและเดินทางไปที่บ้าน(คฤหาสน์)ของริวคิมเคาะประตูแต่ไม่มีใครตอบ เมื่อสังเกตว่าประตูไม่ได้ล็อก คิมจึงเปิดประตูเข้าไปเนื่องจากเขาเคยมาบ้านริวแล้วรอบหนึ่ง จึงรู้เส้นทางภายในบ้านและเดินไปเรื่อยๆจนถึงห้องของริว คิมเคาะประตู

ริวคิดว่าเป็๞พี่ริน จึงตอบกลับไป “เข้ามาได้เลย”

คิมได้ยินดังนั้นก็เปิดประตูเข้าไป เขาก็พบกับริวที่นอนเพลียๆอยู่บนเตียงบนหัวริวมีผ้าขนหนูผืนเล็กแปะอยู่

ริว: เห้ย ไอ่คิม มาไงเนี่ย (ฮ่าๆๆๆๆ)

ริวยิ้มแบบดีใจ

คิม: ไงมึง หวัดดีพี่รินฝากให้กูเอายามาให้มึงอ่ะ พอดีพี่เขาไม่ว่าง มึงป่วยเป็๞อะไรเนี่ย

ริว: อ่อ ไม่ได้เป็๲ไรมากหรอกเมื่อเช้าจู่ๆกูก็ปวดหัวน่ะ สงสัยนอนน้อยไปหน่อย

คิม: หรอ แล้วมึงกินข้าวกินปลาหรือยัง

ริว: ยังเลย กูไม่หิวเท่าไหร่

คิม: เอ้ย ไม่หิวก็ต้องกินมึงไม่กินข้าวมันก็หายช้าสิ่ว้ะ

ริวทำท่าจะนอนต่อ

คิม: ป๊ะ... ลุกขึ้นไปกินข้าวกูซื้อเฝอของโปรดมึงมาฝากด้วย

ว่าแล้วคิมโชว์ถุงกับข้าวที่ซื้อมาฝากให้ริวดู

ริว: มึงรู้ได้ไงว่ากูชอบกินเฝอ

คิม: อ่าวก็กูเห็นมึงชอบกินตอนอยู่มัธยมอ่ะ กูจำได้ ป้ะ.. ไปกินข้าวกันเถอะ

พูดจบ คิมก็ดึงริวให้ลุกออกจากเตียงทั้งสองเดินไปที่โต๊ะอาหาร คิมจัดอาหารใส่ถ้วยให้ริวเรียบร้อย

ริว: หืม?อร่อยว่ะ มึงไปซื้อจ้าวไหนเนี่ย

คิม:ก็จ้าวที่อยู่ข้างตึกออฟฟิตมึงอ่ะ เห็นว่า เพิ่งมาเปิดใหม่ได้ไม่นานเองนะ

ริว: ถึงว่า ทำไมกูไม่เคยเห็น

คิม: แล้ว.. ปกติมึงไปซื้อกินที่ไหน

ริว: กูมีร้านประจำอ่ะเป็๲ร้านอาหารเวียดนาน

เมื่อทานข้าวเสร็จคิมก็ส่งยาให้ริวกิน จากนั้นทั้งสองก็ใช้เวลาว่างที่เหลือเล่นกีต้าร์ให้กันฟัง

ตรึง...(เสียงดีดกีต้าร์)

ริวดีดกีต้าร์ และร้องเพลงให้คิมฟัง

                        “Ihave died everyday, waiting for you”
“Darling, don't be afraid, I have loved you for a thousandyears”
                                                            “I'lllove you for a thousand more......”

สายตาของริวจ้องมองมาที่คิมขณะที่ร้องเพลงจนคิมนั้นรู้สึกเขิล และทนไม่ไหว จึงเผลอยิ้มออกมา เขาบอกให้ริวหยุดร้อง

คิม : พอๆ มึงไม่ต้องร้องแล้ว

ริว : ทำไมว้ะ

คิม : เสียงมึงเพี้ยน

ริว : เห้ย จริงดิ่ ปกติกูร้องเพราะนะเนี่ย สงสัยวันนี้กูป่วยมั้งเสียงเลยเพี้ยน

คิม : หรอว้ะ ขี้โม้

ทั้งสองหัวเราะ

ริว : มึงไม่อยากร้องบ้างหรอ

คิม : ไม่อ่ะ กลัวร้องแล้วมึงจะเสียน้ำตา เพราะเสียงกูดีมาก คนธรรมดาฟังไม่ได้ต้องร้องให้เทวดาฟังเท่านั้น

ริว : ถุ้ย... ว่ากูขี้โม้ มึงอ่ะ ขี้โม้กว่ากูอีก..

จากนั้นทั้งสองก็พูดหยอกล้อกันเล่นอย่างสนุกสนาน

เมื่อถึงเวลากลับริวก็มาส่งคิมที่หน้าบ้าน

คิม: กูไปก่อนนะ

ริว: อืม ขอบใจมากที่มาอยู่เป็๞เพื่อน

ทั้งสองบอกลากันคิมเดินออกไปตามทางเดินเรื่อยๆเพื่อจะไปรอรถเมล์แต่ขณะที่เขาเดินอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงรถหรูขับมาเจอข้างๆและเมื่อหันไปก็พบกับริวที่กำลังขับรถไล่ตามอยู่

ริว: ไม่ได้เอารถมอไซต์มาหรอ

คิม: มอไซต์กูเสีย ยังซ่อมไม่เสร็จเลย คงต้องใช้เวลาซ่อมอีกหน่อยอ่ะ

ริว: ให้กูไปส่งไหม

คิม: ฮ่าๆๆๆๆ (คิมหัวเราะ)ไม่เป็๲ไรมึง เดี๋ยวรถเมล์ก็มาแล้ว

ริว: ไปนั่งรถเล่นเป็๞เพื่อนกูหน่อยสิกูยังไม่อยากให้มึงกลับเลย

คิม: มึงนิ้ ยังไงเนี่ยล้ะมึงหายปวดหัวแล้วหรอ กลับไปนอนพักดีกว่าไหมเพื่อน

ริว:กูหายปวด๻ั้๫แ๻่ตอนกินข้าวกับมึงแล้ว แล้วตอนนี้กูก็ไม่ง่วงด้วยให้กูไปส่งนะ..น้า...คิม น้าๆ

เวลาริวอ้อนอะไรมา คิมมักจะแพ้เสมอ

คิม: ก็ได้มึง

จากนั้นทั้งสองก็ไปนั่งรถเล่นกัน๰่๥๹เวลานั้นทั้งริวและคิมรู้สึกมีความสุขมากๆ ริวเปิดประทุนหลังคารถออกเพื่อให้คิมได้๼ั๬๶ั๼กับลมเย็นๆที่พัดผ่านและดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเย็น พร้อมกับมองเห็นวิวที่สวยงามได้  จากนั้นริวก็ขับไปส่งคิมถึงบ้าน

คิม: ขอบใจมากมึงที่มาส่ง

ริว: โอเคมึง พรุ่งนี้เจอกัน ไปล้ะ

คิม: บาย