กว่าสัปดาห์ที่จบการฝึกงานในบริษัทของคุณอา ฉันถูกทาบทามจากหลายแผนกในบริษัทผ่านทางคุณอา ทำให้เหมือนว่าฉันทำงานได้ดีเหนือความคาดหมายจนคุณอาแปลกใจ แต่ฉันก็ยังไม่ตอบรับว่าฉันจะเข้าไปทำงานหรือไม่และกับแผนกใด
เช้าวันนั้น…ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกในใจกลับไม่เหมือนเดิม แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาแตะผิว ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วนอนนิ่งอยู่แบบนั้นสักพัก เหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างในใจตัวเอง ตลอด่เวลาที่ผ่านมา…ฉันได้ลอง ได้เรียนรู้ ได้รู้จักทั้งคน และตัวเองในมุมที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น มันไม่ใช่แค่ “ประสบการณ์” แต่มันคือการที่ฉันค่อย ๆ เข้าใจว่า…ตัวเองเป็ใคร
ฉันลุกขึ้น เดินไปยืนหน้ากระจก ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น…ยังเป็ “หลินคนเดิม” แต่แววตาเธอเปลี่ยนไป มันมีบางอย่างเพิ่มขึ้น ความมั่นใจ ความกล้า และรอยยิ้มที่รู้ทันตัวเองมากขึ้น
โทรศัพท์สั่นเบา ๆ บนโต๊ะ ข้อความจากพี่นัท
“ถ้าสนใจมาทำงานต่อจริง ๆ บอกพี่นะ ที่นี่ยังมีที่สำหรับเราเสมอ ทุกคนคอยน้องหลินอยู่นะ”
ฉันมองข้อความนั้นอยู่นาน…ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ
อีกด้านหนึ่ง…มีตารางนัดสอนพิเศษที่ฉันจดไว้ ชื่อของเด็ก ๆ เรียงอยู่เต็มหน้า และแต่ละบ้านก็คงมีเื่ให้ฉันได้รับประสบการณ์ใหม่ ๆ อีกกระมัง
สองทางเลือก…หรือจริง ๆ แล้วมันไม่จำเป็ต้องเลือกแค่ทางเดียว?
ฉันไม่รู้หรอกว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็ยังไง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่แค่ “รอให้ชีวิตพาไป” อีกต่อไป
ฉันจะเป็คนเลือกเอง
จะลองเอง
จะเรียนรู้เอง
และจะยิ้มให้กับทุกประสบการณ์…ไม่ว่ามันจะพาฉันไปไกลแค่ไหน
127
