ตอนที่1
นรกอเวจี
ราวินทร์ชายหนุ่มที่เสียชีวิตด้วยวัย30 ปีสภาพศพที่ดูน่าอนาถและสยดสยองจากการถูกฆาตกรรม เขาถูกจับมัดไว้กับเสาในสภาพห้อยหัวที่คอมีาแจากการถูกแทงเพื่อให้เืไหลลงหัวจนตาย ตอนที่มีคนไปพบนั้นร่างกายเขาเริ่มเน่าเปื่อยแล้ว ตำรวจสันนิษฐานว่าเขาตายมาแล้วเกือบอาทิตย์ไม่มีญาติหรือเพื่อนติดต่อมารับศพแต่อย่างใดจากการสืบสวนพบว่าเขาเป็ผู้ร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ฆ่ามาแล้ว 5 ศพตำรวจจึงคิดว่าเขาน่าจะถูกญาติผู้เคราะห์ร้ายหรือผู้มีความแค้นทำการฆาตกรรมและเนื่องจากไม่มีเ้าทุกข์หรือคนแจ้งความคดีจึงจบลงแค่ว่าถูกฆาตกรรมไม่ได้มีการสืบสวนต่อว่าใครทำหรือทำเพราะอะไร
ราวินทร์ได้ถูกยมทูตพาตัวมาที่นรก พญายมราชตัดสินโทษให้เขานั้น ต้องตกนรกหมกไหม้ชั่วกัปชั่วกัลป์เพราะสิ่งที่เขาได้กระทำนั้น มันเป็ความผิดมหันต์ เขาฆ่าชายคนหนึ่งและครอบครัวของเพราะชายคนนั้น ข่มขืนและฆ่าภรรยาของเขาตาย เขารู้ว่าผู้ทำคือใครแต่ไม่มีหลักฐาน ใน่เวลานั้นเขาไม่อยู่บ้านและไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์ ตำรวจจึงไม่สามารถเอาผิดชายคนนั้นได้ด้วยความแค้นใจอย่างมาก เขาจึงไปที่บ้านและฆ่าชายคนนั้น แต่ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเผาบ้านที่ชายคนนั้นอยู่ ทำให้เมียและลูกของชายคนนั้นอีก 2 คนตายตามไปด้วย
พญายมราช : เ้าราวินทร์ อักษรสรรค์เ้ารู้ตัวหรือไม่ว่า ได้ทำความผิดอันใหญ่หลวงยิ่งนัก เ้าฆ่าคนตายไปถึง 5 ศพเ้าสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไปหรือไม่
ราวินทร์ : ไม่ครับมันข่มขืนและฆ่าเมียผมอย่างทารุณ มันสมควรต้องตายตามเมียผมไป
พญายมราช : แล้วลูกเมียเขาทำผิดอะไรเ้าฆ่าพวกเขาทำไม
ราวินทร์ : เมียมันก็รู้ว่าผัวมันไปทำอะไรมาแต่กลับนิ่งเฉย พวกมันสมควรตายกันทั้งนั้น ลูกมันอยู่ไปก็ไม่มีคนดูแลให้มันตายตามกันทั้งโคตรนั่นแหละ สาสมกับความผิดมันแล้ว
พญายมราช : ผิดถูกนั้น ใช่เ้าจะเป็คนตัดสินสิ่งที่เ้าทำมันมีความผิดมหันต์ เ้าต้องได้รับโทษอยู่ในนรกนี้ชั่วกัปชั่วกัลป์
ราวินทร์ต้องโทษให้ต้องรับกรรมในทุกขุมนรกที่มีแต่เขาก็ไม่ได้กลัวเกรงกับสิ่งที่พญายมราชกล่าวแม้แต่น้อยความเคียดแค้นมันกลืนกินหัวใจจนดำมืด แม้เขาต้องรับโทษทัณฑ์ในนรกก็ตามจนกระทั่งเขาได้รู้ถึงความโหดร้ายของนรก ทั้ง 8 ขุม
ขุมที่ 1 สัญชีวนรก คือ นรกไม่มีวันแตกดับคนที่ตกนรกขุมนี้จะถูกทรมานจากนิรยบาลด้วยสารพัดวิธีจากคมอาวุธจนตาย ตามปกติจะมี“ลมกรรม”พัดขึ้นมาและนำพาเหล่าสัตว์นรกที่อยู่ในขุมนี้ไปเกิดและชดใช้กรรมต่อในโลกมนุษย์แต่สำหรับราวินทร์แล้ว เขาถูกยมบาลล่ามโซ่ไว้ ไม่ว่าลมจะพัดแรงแค่ไหนเขาก็ไม่ได้ขึ้นไปเกิดบนโลก
ขุมที่ 2 กาฬสุตตนรก คือ นรกเส้นด้ายดำผู้ที่อยู่ในขุมนี้ถูกตีด้วยด้ายดำจนเกิดเป็รอยเส้นตามร่างกายและใช้อาวุธและของมีคมหลายๆ ชนิด เฉือนเข้าที่รอยตีนั้นซ้ำอีกครั้งเพื่อทำให้เกิดความเ็ปทรมานอย่างแสนสาหัส
ขุมที่ 3 สังฆาฏนรก คือ นรกบดขยี้จะถูกกระหน่ำตีด้วยค้อนเหล็กและบดทับด้วยลูกไฟกับูเาเหล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าร่างกายแหลกเหลวเป็ชิ้นทุกวัน
ขุมที่ 4 โรรุวนรก คือ นรกแห่งเสียงคร่ำครวญจะโดนทรมานโดยการจับให้นอนคว่ำหน้า ตรึง หัว มือและเท้าจมอยู่ในดอกบัวเหล็กที่เปลวเพลิงลุกท่วมต้องร้องครวญครางด้วยความเ็ปเพราะต้องถูกตรึงอยู่เช่นนั้นหลายร้อยปี
ขุมที่ 5 มหาโรรุวนรก คือนรกแห่งเสียงคร่ำครวญอย่างยิ่งยวดดอกบัวเหล็กของนรกขุมนี้จะเพิ่มคมตามกลีบดอกมากขึ้นสร้างความเ็ปและทรมานให้กับผู้ที่อยู่ในขุมนี้ยิ่งนัก
ขุมที่ 6 ตาปนรก คือ นรกแห่งความร้อนจะถูกหลาวเหล็กแท่งใหญ่ เสียบพร้อมเปลวไฟพวยพุ่ง ก่อนถูกสุนัขนรกฉุดกระชากลงมากินราวกับเนื้อย่างที่หอมหวนของสุนัข พวกมันแทะกินร่างอย่างเอร็ดอร่อยทุกวัน
ขุมที่ 7 มหาตาปนรก คือนรกแห่งความร้อนรุ่มอย่างยิ่งยวดต้องอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมและร้อนราวกับอยู่ในกองไฟและจะมีลมกระชากพัดพาร่างไปโดนหนามเสียบ ไม่สามารถขัดขืนหรือต้านทานลมนั้นได้เลย
ขุมที่ 8 อเวจีนรก คือนรกอันแสนสาหัสไร้ความปรานี เป็นรกขุมที่ร้อนที่สุดแค่อยู่ในนี้ร่างกายก็ไหม้แล้ว ไม่เพียงแค่นั้นยังต้องถูกฉีกร่างด้วยเครื่องทรมานอีก
ราวินทร์ใช้เวลาหลายร้อยปีในนรกแต่ละขุมความทรมาน ความเ็ป มันซึมเข้าไปจนถึงกระดูก จนในที่สุดเขาก็เกิดความกลัว“ไม่เอาแล้ว จะไม่ทำอีกแล้ว ขอร้องแหละ ช่วยฉันด้วย” น้ำตาที่ไหลออกมาจนเหือดแห้งทุกวันเขาอ้อนวอนขอร้องทุกสิ่งที่ทำได้ เพราะความเ็ปทรมานที่ได้รับมันเกิดจะทนไหวแล้ว และแล้วคำขอนั้น ก็มีคนได้ยินจอมปีศาจตนหนึ่งมองเห็นิญญาผู้้าอิสระิญญาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและทรมานจากสิ่งที่ได้ทำและในตอนที่เขาถูกของมีคมเสียบร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงดังขึ้น
“มารับใช้ข้าสิข้าจะปลดปล่อยเ้าจากสิ่งที่เป็อยู่นี้ “
นั่นเสียงใครน่ะ
“ข้าคือจอมปีศาจผู้สามารถพาเ้าออกไปจากที่นี้ได้ หากเ้า้า”
แล้วผมต้องทำยังไง?
“หากเ้าทำตามคำสั่งของข้าเ้าจะได้เป็อิสระ”
ราวินทร์ตอบรับคำนั้นทันทีโดยไม่ได้ฟังแม้กระทั่งเงื่อนไขที่ต้องทำ“ไม่มีที่ไหนจะทุกข์ทรมานไปมากกว่าการอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ว่าให้ทำอะไรฉันก็ยอมขอให้ได้ไปจากที่นี่” เขาพูดออกมาแบบนั้นและนั่นก็คือสิ่งที่จอมปีศาจ้าได้ยิน
“หึหึหึจากนี้ไป เ้าต้องเป็ข้ารับใช้ข้า ไปจนกว่าข้าจะพอใจ”
ครับผมจะทำตามที่ท่านบอกทุกอย่างขอเพียงแค่ผมได้ออกไปจากที่นี่ก็พอ
หลังพูดจบ เขาก็หลุดออกมาจากนรกทันทีเขามาอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง เรียกกันว่าคฤหาสน์จอมปีศาจที่นั่นมีผีและปีศาจมากมายคอยรับใช้ผู้ปลดปล่อยอยู่ราวินทร์เดินเข้าไปด้านในตามคนที่มารับที่หน้าประตู บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยคนรับใช้ เขาเงยหน้ามองชายที่ดูน่าเกรงขามคนนั้น
ราวินทร์ : ท่านคือคนที่ช่วยผมอย่างงั้นเหรอ?
จอมปีศาจ : ใช่แล้ว ข้าชื่อ คชาข้าคือปีศาจที่อาศัยอยู่บนโลกมนุษย์มาหลายร้อยปีแล้ว
ราวินทร์ : นิผมอยู่ที่โลกมนุษย์แล้วงั้นเหรอ?
คชา : เรียกว่าตรงกลางระหว่างนรกกับโลกแล้วกันทางเชื่อมที่สามารถไปได้ทั้ง 2 ที่
ราวินทร์ :ผมจะไม่ต้องกลับไปที่นรกอีกแล้วใช่ไหมครับ
คชา :มันขึ้นอยู่กับว่าเ้าทำงานให้ข้าได้ดีรึเปล่า
ราวินทร์ : ทำได้ครับ ผมทำได้หมดทุกอย่างบอกมาได้เลยครับว่าผมต้องทำอย่างไร
แค่คิดว่าต้องกลับไปที่นรกราวินทร์ก็กลัวจนตัวสั่น เขาจึงรับปากว่าจะยอมทำทุกอย่างที่คชา้า
คชา : ข้า้าให้เ้าเก็บอายุขัยของมนุษย์มาให้ข้า
ราวินทร์ : แล้วผมต้องทำยังไงครับผม...ผมไม่รู้วิธีเลย (เริ่มกระวนกระวายเพราะกลัวจะทำไม่ได้)
คชา : (ให้คนรับใช้นำไพ่สำรับหนึ่งไปให้ราวินทร์)นี่คือสิ่งที่เ้าสามารถนำไปใช้ได้
“ข้าจะมอบดวงตาวิเศษให้เ้าเ้าจะมองเห็นอนาคตของคนที่มาดูดวง จะรู้จะเห็นในสิ่งที่จะเกิดขึ้นทั้งหมดและให้เ้าขอ สิ่งตอบแทนจากพวกเขาเป็อายุขัยเ้าต้องเก็บอายุขัยของคนมาให้ข้าทุกวัน เมื่อสะสมครบ 1000 ปีเมื่อไหร่เ้าจะได้กลับไปเป็มนุษย์อีกครั้ง”
ราวินทร์รับสำรับไพ่นั้นไว้จากนั้นปีศาจอีกตนก็เดินมาและควักลูกตาทั้งสองข้างของเขาออกนำบางสิ่งที่เป็แสงสีขาวใส่เข้าไปแทน เขาร้องด้วยความเ็ปใช้เวลาพักใหญ่กว่าแสงนั้นจะกลืนเข้าไปในตาและกลายเป็ดวงตาอีกดวงมันทำให้ตาสีน้ำตาลของเขา กลายเป็สีฟ้าทั้งสองข้าง
“ข้าจะมอบกายหยาบให้เ้าเพื่อใช้ดำรงชีวิตบนโลกจำไว้ว่าเ้าส่งมอบอายุขัยของมนุษย์ให้ข้าตามเวลาอย่าลืมว่าิญญาของเ้าตอนนี้เป็ของข้า อย่าทำอะไรที่นอกเหนือจากคำสั่งและจงรับใช้ข้าอย่างจริงใจ ข้าจะให้เมฆาไปเป็ผู้ช่วยเ้า” หลังจากนั้นชายที่ชื่อเมฆาก็เดินมายืนด้านข้างเขาเขาหันไปมองเมฆาอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะก้มหัวลงและตอบรับคำ
ครับท่านผมจะทำตามที่ท่าน้าทุกประการ
· อ้างอิงข้อมูลเื่นรกจากเว็บไซด์ศิลปวัฒนธรรม