ตอนที่ 17 จบ
ฉันลุกขึ้นยืนสลัดทุกความรู้สึกที่รับรู้จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ความรู้สึกเ็ป ความทุกข์ทรมาน ความอึดอัด ความวังวล ความกลัว ความเสียใจ ให้หลุดออกไปจากจิตใจ คงไว้ซึ่งหัวใจที่ยังเต้นอยู่ข้างใจอกซ้าย
รอยยิ้มครั้งแรกของวันนี้ก็ฉายขึ้นที่มุมปาก ความมั่นใจก็หลั่งไหลมาเต็มเปี่ยม ฉันรีบเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาแล้วทิ้งลงฟูกที่นอน จากนั้นก็ควานเก็บเอาข้าวของที่จำเป็เสื้อผ้า และของใช้ เพียงไม่มากชิ้น จัดลงกระเป๋าอย่างเป็ระเบียบเพียงเวลาไม่นาน
“เรียบร้อย” ฉันยืนจ้องขเม้งมาที่กระเป๋าใบใหญ่บนเตียงที่ถูกปิดลงเรียบร้อย
“เอาล่ะ พร้อมออกเดินทาง..........”
ฉันเดินหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ออกจากห้องนอนแล้วลากกระเป๋าใบหนานี้ขึ้นบนรถเก๋งด้านหลัง
“หนักเป็บ้าเลย ให้ตานซิ อ่า.....” เสียงบนพึมพรำกับตัวเอง
“พร้อมออกเดินทางแล้ว .............”
ฉันค่อยๆ ขับรถเคลื่อนออกมาจากบ้านหลังนี้ไปโดยไม่ได้สั่งลาใครสักคน แม้แต่แม่ของตัวเองฉันก็ไม่ได้เอ่ยคำร่ำลาเหมือนกัน ฉันออกมาจากบ้านมาทั้งๆ ที่ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ
ฉันขับรถไปได้สักพักบนถนนเส้นทางอันกว้างใหญ่นี้ แล้วจึงเปลี่ยนมาค่อยๆ ขับรถให้ช้าลง ส่วนมือทั้งสองก็จับมั่นที่พวงมาลัยรถ ฉันจึงผละมือออกข้างหนึ่ง เพื่อมาหยิบมือถือที่วางอยู่ข้างๆ ตัวขึ้นมา พร้อมเหล่ตามองมันเล็กน้อย ในขณะที่ยังต้องมองท้องถนนด้วยไปด้วยพร้อมๆ กัน เมื่อมือถือมาอยู่ในมือของฉันแล้ว ฉันไม่รีรอ รีบกดพิมพ์ข้อความที่อัดอั้นอยู่ในใจบรรยายความรู้สึกมันออกมาผ่านทางข้อความทันที นิ้วโป้งที่ประสาทััสั่งการก็จิ๋มนิ้วลงตัวอักษรบนหน้าจอสี่เหลี่ยม ลงที่ละตัวๆ แล้วคำเล็กๆ เ่าั้จึงค่อยๆ มาประกอบร้อยเรียงเป็ถ้อยคำในความคิดของฉัน
แม่ : หนูขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักนะค่ะแม่ หนูขอออกไปใช้ชีวิตข้างนอก แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะค่ะ หนูรักแม่นะค่ะ
(ส่งข้อความ)
“หนูคิดว่าแม่คงเข้าใจหนูนะค่ะ”
และอีกคน
พี่กราฟ : พี่กราฟค่ะ หนูไม่ได้โกธร ไม่เกลียดอะไรพี่นะค่ะ หนูเข้าใจดีค่ะ หนูเองด้วยซ้ำที่ต้องเป็ฝ่ายรู้สึกผิด หนูขอโทษเื่ราวที่ผ่านมาที่ทำอะไรบางอย่างให้พี่รู้สึกระแคะระคายในใจ นะค่ะ หนูขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักนะค่ะ แล้ววันหนึ่งที่หนูพร้อมหนูจะกลับไป ในฐานะ น้องสาวของพี่ชายค่ะ
(ส่งข้อความ)
หมอพาย : เื่ราวที่ผ่านมามายเองก็ต้องขอโทษพี่พายด้วยนะค่ะ มายเองก็รู้สึกผิดในเื่ราวนั้นๆ เหมือนกัน ตอนนี้มายขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักนะค่ะ ให้ความรู้สึกข้างในมันดีขึ้น แล้วมายจะกลับไป เป็น้องสาวของพี่หมอนะค่ะ
(ส่งข้อความ)
ความรู้สึกโลงอกในใจก็เผยเป็รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉันแทน ฉันจึงค่อยๆ วางมือถือลงที่เบาะด้านข้าง แล้วตั้งใจมาสาวพวงมาลัยต่อ ขับรถต่อไปในท้องถนนที่ยาวไกลเส้นนี้ การเดินทางครั้งนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน ไม่ได้มีจุดหมายปลายทางอะไรเลย ขอแค่ขับแบบนี้ไปเลยเรื่อยๆ แบบไม่ต้องคิดอะไร
ฉันไม่เคยได้ัักับความรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหน ฉันเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
การปล่อยวาง มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง มันไม่มีหน้าตาเป็รูปร่างที่ััได้ แต่ฉันรู้สึกได้ในหัวใจ
ความเบาโล่งของสมองที่ไม่ต้องคิดอะไร ให้ปวดหัว ให้วุ่นวาย มีอิสระในทุกอย่าง อยากทำอะไรก็ทำตามใจตัวเอง อย่างอิสระ
และวันหนึ่งฉันจะกลับบ้านไป เมื่อหัวใจของฉันมันถูกรักษาดีแล้วจากรอยแผลในใจ
“แล้วหนูจะกลับนะแม่”
...................
เื่ราวของความรัก ทุกความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันจากคนสองคนถ่ายทอดออกไปแผ่กระจายเป็วงกว้าง เป็หลายๆ คน และแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อมีสถานะเรียกที่ชัดเจนในสังคม แม้ในระหว่างทางของความรักมันจะไม่ได้สวยงาม เรียบหรู ดั่งฝัน เหมือนตอนเริ่มต้นที่เจอกันแรกๆ จากจุดจบของความรัก เป็การเริ่มต้นของความแค้น ที่ไม่ยอมปล่อยวางเสียทีของมาย มันก็นำมันซึ่งความทุกข์ทรมานในจิตใจที่ถูกไฟเผา อย่างไร้ความปราณี แต่เหตุใดเล่า ผู้คนถึงพากันไขว่คว้าหามันหนักหนา
“ความรัก”
รู้สึกยังไง
ได้โปรด...........................บอกไรท์ที
2K
