บทที่8-1 ยาพิษ
หยางยวี่ถงนั่งอยู่ทางด้านข้างของหวังิซินหญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นอย่างเคร่งเครียด เมื่อได้ยินคำพูดและได้เห็นการกระทำของผู้เป็สหายสนิทนางเอ่ยถามิซินด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
“เกิดอันใดขึ้นหรือซินเอ๋อร์”
“ในน้ำชานี้ มียาพิษอยู่” หวังิซินตอบคำถามของสหาย
“ยาพิษหรือขอรับ!” เด็กชายเอ่ยถามเสียงดังด้วยความตกตะลึง
“ใช่ มันคือสารหนู”หวังิซินไขข้อข้องใจให้กับทุกคน
หวังิซินเป็คนที่ชื่นชอบเื่เครื่องหอมและมีประสาทการรับััที่ดีมาก นางเคยทดลองนำน้ำชามาผสมกับยาพิษต่างๆแล้วจดจำกลิ่นไว้ เพื่อให้ตนเองสามารถรอดพ้นจากการลอบวางยาพิษไม่ตกเป็เหยื่อของผู้ประสงค์ร้าย และกลิ่นที่นางดมได้จากน้ำชาที่หลิวจิ่งเทียนนำมาคือกลิ่นของน้ำชาผสมกับสารหนู
“ข้าเป็คนที่มีประสาทััการดมที่ดีมากและชื่นชอบเื่ของเครื่องหอม ข้าเคยลองนำน้ำชาไปผสมกับยาพิษต่างๆแล้วจดจำกลิ่นไว้”
“สารหนูเป็สารที่ไร้สีและไร้กลิ่นแต่เมื่อนำไปผสมกับชา จะทำให้เกิดกลิ่นใหม่ขึ้นในชานี้มีสารหนูผสมอยู่เพียงเล็กน้อย จึงทำให้กลิ่นเปลี่ยนแปลงไม่มากนักถ้ามิใช่ผู้เชี่ยวชาญย่อมไม่สามารถจับความผิดปกตินี้ได้”
“ข้าได้ยินมาว่าถ้าได้รับสารหนูในปริมาณน้อยจะไม่แสดงอาการทันทีแต่ถ้าได้รับสารหนูสะสมเป็เวลานาน จะเป็อันตรายถึงขั้นสูญเสียชีวิตได้”หยางยวี่ถงบอกกล่าวในสิ่งที่ตนได้รู้มา
“เป็ฝีมือของผู้ใดเหตุใดถึงได้โเี้กับเด็กเช่นนี้”โจวจื่อเชียนรู้สึกโกรธผู้กระทำและเป็ห่วงเด็กชาย
“คงมิใช่แค่กับเด็กหรอกเพราะเทียนเอ๋อร์บอกว่า เป็ชาสำหรับเขาและพี่ชายเท่านั้น นั่นย่อมหมายความว่าคนร้าย้าวางยาทั้งสองคน ฉะนั้นเพื่อให้มั่นใจ ข้าจะไปที่บ้านของเทียนเอ๋อร์เพื่อพิสูจน์ว่าในชาของคุณชายอี้โจวมีสารหนูอยู่หรือไม่”
“ขอบคุณขอรับพี่ิซิน” หลิวจิ่งเทียนเอ่ยขอบคุณ
“ข้าขอไปด้วย” โจวจื่อเชียนเอ่ยขอสหาย
“เ้าจะไปทำไม นี่ไม่ใช่เื่สนุกนะ” หวังิซินเอ่ยห้ามปราบ
“แต่ข้าเห็นด้วยกับเชียนเอ๋อร์นะเ้าเป็สตรีที่ยังมิได้ออกเรือน จะไปบ้านของชายหนุ่มตามลำพังได้อย่างไร”หยางยวี่ถงเอ่ยสนับสนุนโจวจื่อเชียน
“ก็ได้ เชียนเอ๋อร์ เ้าไปกับข้าแต่เ้าห้ามวู่วามทำตามใจตนเองเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” หวังิซินเอ่ยกำชับสหาย
“ได้ ข้าสัญญา ข้ารู้ว่า เื่นี้เกี่ยวพันกับชีวิตคนถ้าเ้าไม่ถาม ข้าจะไม่พูดเด็ดขาด” โจวจื่อเชียนให้คำสัญญากับหวังิซิน
หวังิซินพยักหน้าตอบรับให้กับสหายแล้วหันไปกล่าวกับบรรดาบ่าวไพร่อย่างเสียงดังมีอำนาจว่า
“พวกเ้า คนรับใช้ทุกคนจงฟัง”
“ขอรับ / เ้าค่ะ”
“เื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ห้ามพวกเ้านำออกไปพูดที่อื่นเด็ดขาด เพราะเกี่ยวพันถึงชีวิตของคุณชายทั้งสองคนถ้าใครนำออกไปพูดข้าจะถือว่า พวกเ้าไม่ภักดี ข้าจะให้เ้านายของคนผู้นั้นโบยห้าสิบไม้และขายออกไป เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจขอรับ / เข้าใจเ้าค่ะ”
“ดีมาก” หวังิซินกล่าวอย่างพึงพอใจ เมื่อได้ยินเสียงตอบรับคำที่พร้อมเพรียง
เมื่อรถม้าของทั้งสามคนจอดลงที่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลหลิวคุณชายเล็กของตระกูลหลิวเป็คนแรกที่ลงจากรถม้าท่านพ่อบ้านเจิ้งเดินนำบ่าวออกมาต้อนรับคุณชายของพวกเขา
“ท่านพ่อบ้านเจิ้ง พี่ใหญ่อยู่หรือไม่”
“คุณชายใหญ่อยู่ที่ห้องทำงานขอรับ”
“เ้าให้คนไปรายงานพี่ใหญ่ว่าข้ามีเื่สำคัญ ขออนุญาตพาคุณหนูิซินและคุณหนูตระกูลโจวเข้าพบที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้”
“ได้ขอรับคุณชายเล็ก”
หลิวจิ่งเทียนเดินไปที่หน้ารถม้าของหวังิซินแล้วเอ่ยว่า
“พี่ิซินลงจากรถม้าเถิดขอรับพวกเราจะไปพบพี่ใหญ่ที่ห้องทำงานขอรับ”
“ได้จ้ะ”
“ข้าขอไปแจ้งกับพี่จื่อเชียนก่อนนะขอรับ”
“เชิญจ้ะ”
เมื่อหลิวจิ่งเทียน หวังิซินและโจวจื่อเชียน เดินตามท่านพ่อบ้านของตระกูลหลิวมาถึงยังหน้าห้องทำงานของเ้าของบ้านท่านพ่อบ้านเจิ้งจึงขอตัวกลับไปทำงาน เป็หลิวจิ่งเทียนที่เอ่ยบอกคนรับใช้ประจำตัวของพี่ชายว่า
“อาฝู เมื่อพวกข้าเดินเข้าไปข้างในแล้วจงปิดประตูให้แ่า และอย่าให้ผู้ใดเดินเข้ามาใกล้ห้องทำงานของพี่ใหญ่เด็ดขาด”
“ขอรับคุณชายเล็กเชิญพวกท่านเดินเข้าไปได้เลย คุณชายใหญ่รอพวกท่านอยู่ขอรับ”
“ขอบใจอาฝู”
ในขณะที่หวังิซินเดินเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มนางสังเกตได้ว่า การตกแต่งของห้องนี้ มีลักษณะเรียบง่ายแต่ดูสูงส่งเหมือนกับลักษณะของชายหนุ่มผู้เป็เ้าของห้องยิ่งนักของประดับตกแต่งทุกชิ้นเป็ของหายากราคาแพง มีภาพอักษรขนาดใหญ่ที่มีคำว่า 忠 (ความซื่อสัตย์)ติดอยู่บนผนังกำแพง
เมื่อหวังิซินมองไปยังโต๊ะทำงาน ได้เห็นชายหนุ่มใช้พู่กันจุ่มน้ำหมึกจากแท่นฝนหมึกโบราณขีดเขียนลงบนสมุด ช่างเป็ภาพที่ชวนให้มองและน่าหลงใหลยิ่งนักหญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตนเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นว่า
“พี่ใหญ่ขอรับ พี่ิซินพบว่า ในใบชาของข้าไม่ปกติมีปัญหาขอรับ” หลิวจิ่งเทียนเอ่ยกับพี่ชายของตน
“มีปัญหาใดหรือ” หลิวอี้โจวเอ่ยถาม
“ในใบชาของน้องจิ่งเทียนมียาพิษผสมอยู่เ้าค่ะ”หวังิซินเป็ผู้ตอบคำถามของชายหนุ่ม
“แล้วคุณหนูิซินรู้ได้เยี่ยงไร”หลิวอี้โจวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หวังิซินจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ชายหนุ่มได้รับรู้
“เช่นนั้น ที่คุณหนูมาที่นี่เพื่อขอดูใบชาของข้า” หลิวอี้โจวเอ่ยถาม เพื่อความแน่ใจ
“ใช่เ้าค่ะ”
“คุณหนูโปรดรอสักครู่”
ชายหนุ่มบอกให้อาฝูชงน้ำชาจากใบชาที่เพิ่งได้ในวันนี้ ผ่านไปไม่นานอาฝูจึงนำกาน้ำชาพร้อมกับถ้วยชามาวางบนโต๊ะทำงานของเ้านายแล้วรีบเดินออกไปเฝ้าหน้าประตูเช่นเดิม หลิวอี้โจวรินน้ำชาใส่ถ้วยแล้วยื่นไปเบื้องหน้าหวังิซินแล้วกล่าวว่า
“คุณหนูิซินรบกวนด้วย”
“เ้าค่ะ” หวังิซินรับถ้วยน้ำชาจากชายหนุ่มแล้วนำถ้วยชาขึ้นมาสูดดม จากนั้นจึงบอกกับทุกคนในห้อง ให้ได้ยินว่า
“ชาถ้วยนี้มีกลิ่นของสารหนูผสมอยู่เ้าค่ะ เพื่อความแม่นยำ ข้าขอแนะนำให้คุณชายอี้โจวนำใบชานี้ไปมอบให้กับผู้เชี่ยวชาญช่วยตรวจสอบด้วยเ้าค่ะ”
“ได้ข้าจะนำใบชาไปให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยตรวจสอบอีกรอบ”
“คุณชายยังมีใบชาเก่าเหลืออยู่หรือไม่เ้าคะ”
“ยังมีอยู่บ้าง”
“เช่นนั้นขอให้อาฝูนำใบชาเก่าไปชงมาด้วยเ้าค่ะ พวกเราจะได้รู้ว่าท่านและน้องจิ่งเทียนถูกวางยามานานหรือยังเ้าคะ”
“ได้ ข้าขอขอบคุณคุณหนูิซินมาก”
“ยินดีเ้าค่ะ”
หลังจากหวังิซินลองสูดดมน้ำชาจากใบชาเก่าจึงพบว่า ไม่มีกลิ่นของสารหนู
“โชคดีจริงๆ เลยนะเ้าคะที่ใบชาก่อนหน้านี้ไม่มียาพิษ ซินเอ๋อร์พบเื่นี้เข้าก่อนที่พวกท่านจะได้รับสารหนูเข้าไปในร่างกาย”โจวจื่อเชียนกล่าวด้วยความรู้สึกโล่งอก
“ใช่ขอรับพี่จื่อเชียน ข้ากับพี่ชายโชคดีจริงๆขอรับ” หลิวจิ่งเทียนรู้สึกโชคดียิ่งนัก ที่วันนี้ได้นำใบชาไปยังเรือสำราญด้วย
“แล้วพวกท่านจะทำเยี่ยงไรต่อไปเ้าคะ”หวังิซินหันหน้าไปถามชายหนุ่มผู้เป็เ้าของบ้าน
“ข้าคงต้องขอให้ทุกคนเก็บเื่นี้เป็ความลับก่อนอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น อย่าให้คนร้ายไหวตัวทัน ข้าจะให้คนแอบสืบเื่นี้ข้ามั่นใจว่า คนร้ายจะต้องลงมืออีกเป็แน่เมื่อถึงเวลาที่พวกเราต้องซื้อใบชาอีกครั้ง”
“ได้เ้าค่ะ พวกเราจะเก็บเื่นี้เป็ความลับอีกทั้งข้าได้กำชับพวกบ่าวแล้วว่า ห้ามแพร่งพรายเื่นี้เด็ดขาดเ้าค่ะ”
“ขอบคุณพวกเ้ามากเช่นนั้นขอเชิญทุกคนไปนั่งพักที่ห้องโถงนั่งเล่นก่อนเถิด”
“ขอรับ / เ้าค่ะ”
1K
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
